«Πάγωσαν» 3 εφέσεις του Δήμου Ρόδου για τα δώρα και τα επιδόματα αδείας 478 εργαζομένων

• Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανέβαλε τη συζή­τηση και στις 3 υπο­θέ­σεις έως ότου απο­φαν­θεί το Ακυ­ρω­τικό επί αίτησης αναί­ρε­σης που εκκρε­μεί από το 2021. Κρίσιμο ζήτημα παρα­μέ­νει αν η κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των με τον νόμο 4093/2012 είναι αντί­θετη στο Σύνταγμα και στην ΕΣΔΑ

Τρεις απο­φά­σεις με το ίδιο περιε­χό­μενο εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου επί ισά­ριθ­μων εφέσεων που είχε ασκήσει ο Δήμος Ρόδου κατά πρω­τό­δι­κων απο­φά­σεων, οι οποίες δικαί­ω­ναν εργα­ζο­μέ­νους του για τα επι­δό­ματα εορτών Πάσχα, Χρι­στου­γέν­νων και αδείας. Το δικα­στή­ριο δέχθηκε τυπικά τις εφέσεις, δεν προ­χώ­ρησε όμως στην ουσία τους. Έκρινε ότι η συζή­τηση πρέπει να ανα­στα­λεί μέχρι να εκδοθεί απόφαση του Αρείου Πάγου σε συναφή υπόθεση, η οποία αφορά το ίδιο ακριβώς νομικό ερώτημα.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», στην πρώτη υπόθεση οι ενά­γο­ντες είναι 123 και 103 σε 2 ενό­τη­τες, στη δεύτερη 14 και στην τρίτη 129 και 109, επίσης σε 2 ενό­τη­τες. Συνο­λικά πρό­κει­ται για 478 εργα­ζό­με­νους ή κλη­ρο­νό­μους εργα­ζο­μέ­νων, οι αξιώ­σεις των οποίων παρα­μέ­νουν πλέον σε εκκρε­μό­τητα.

Ποιοι διεκ­δι­κούν και τι ζητούν

Οι ενά­γο­ντες καλύ­πτουν ένα ευρύ φάσμα ειδι­κο­τή­των. Ανάμεσά τους περι­λαμ­βά­νο­νται βοηθοί βρε­φο­κό­μων και παι­δο­κό­μων, βρε­φο­νη­πιο­κό­μοι, νηπια­γω­γοί, καθα­ρί­στριες και καθα­ρί­στριες σχο­λι­κών μονάδων, εργάτες καθα­ριό­τη­τας και γενικών καθη­κό­ντων, συνοδοί απορ­ριμ­μα­το­φό­ρου, χει­ρι­στές μηχα­νη­μά­των έργων, εισπρά­κτο­ρες, οδηγοί, τεχνί­τες, υδραυ­λι­κοί, μάγει­ρες, φύλακες, οικο­γε­νεια­κοί βοηθοί, κοι­νω­νι­κοί λει­τουρ­γοί, ψυχο­λό­γοι, κοι­νω­νιο­λό­γοι, γυμνα­στές, γεω­πό­νοι, νοση­λευ­τές, καθώς και διοι­κη­τι­κοί και οικο­νο­μι­κοί υπάλ­λη­λοι.

Οι αγωγές είχαν κατα­τε­θεί στο Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου. Η μεγάλη πλειο­νό­τητα των ενα­γό­ντων ζητεί να υπο­χρε­ω­θεί ο ενα­γό­με­νος φορέας να κατα­βά­λει στον καθένα 2.000 ευρώ για το διά­στημα από την 1η Ιανουα­ρίου 2019 έως τις 16 Δεκεμ­βρίου 2020. Το ποσό ανα­λύ­ε­ται σε 500 ευρώ για επίδομα εορτών Πάσχα, δηλαδή 250 ευρώ για καθένα από τα 2 έτη, σε 500 ευρώ για επίδομα αδείας με τον ίδιο υπο­λο­γι­σμό και σε 1.000 ευρώ για επίδομα εορτών Χρι­στου­γέν­νων, ήτοι 500 ευρώ ανά έτος.

Υπάρ­χουν και δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις. Ένας ενάγων, του οποίου η απα­σχό­ληση ξεκί­νησε στις 9 Απρι­λίου 2019, διεκ­δι­κεί 1.750 ευρώ, καθώς δικαιού­ται επίδομα Πάσχα μόνο για 1 έτος. Δύο κλη­ρο­νό­μοι εργα­ζο­μέ­νου που απε­βί­ωσε στις 23 Ιουνίου 2020 ζητούν από κοινού 1.500 ευρώ, ενώ άλλοι 2 κλη­ρο­νό­μοι, ο πατέρας των οποίων απε­βί­ωσε την 1η Δεκεμ­βρίου 2020, διεκ­δι­κούν από κοινού 2.000 ευρώ. Όλα τα ποσά ζητού­νται με τον νόμιμο τόκο από την ημέρα που κάθε παροχή κατέστη απαι­τητή, άλλως από την επίδοση της αγωγής.

Η νομική βάση της διεκ­δί­κη­σης

Οι εργα­ζό­με­νοι στη­ρί­ζουν την αγωγή τους στη δια­δο­χική περι­κοπή και τελικά στην κατάρ­γηση των επι­δο­μά­των κατά την περίοδο των μνη­μο­νίων. Όπως εκθέ­τουν, με τον νόμο 3845/2010 τα επι­δό­ματα περι­κό­πη­καν και καθο­ρί­στη­καν σε 500 ευρώ για τα Χρι­στού­γεννα, 250 ευρώ για το Πάσχα και 250 ευρώ για την άδεια, με ανα­δρο­μική ισχύ από την 1η Ιουνίου 2010. Με το άρθρο 16 του νόμου 4024/2011 επα­να­κα­θο­ρί­στη­καν στα ίδια ποσά από την 1η Νοεμ­βρίου 2011. Ακο­λού­θησε ο νόμος 4093/2012 για το Μεσο­πρό­θε­σμο Πλαίσιο Δημο­σιο­νο­μι­κής Στρα­τη­γι­κής 2013 έως 2016, με τον οποίο επήλθε η ολο­σχε­ρής κατάρ­γησή τους από την 1η Ιανουα­ρίου 2013.

Οι ενά­γο­ντες υπο­στη­ρί­ζουν ότι η τελευ­ταία αυτή διάταξη αντί­κει­ται στα άρθρα 2, 4, 22, 23 και 25 του Συντάγ­μα­τος, στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρό­σθε­του Πρω­το­κόλ­λου της ΕΣΔΑ, στις Διε­θνείς Συμ­βά­σεις Εργα­σίας 87, 98, 150 και 151, καθώς και στο άρθρο 8 του Διε­θνούς Συμ­φώ­νου για τα Οικο­νο­μικά, Κοι­νω­νικά και Μορ­φω­τικά Δικαιώ­ματα. Κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, η διάταξη είναι αντι­συ­νταγ­μα­τική και ανί­σχυρη. Επι­κα­λού­νται μεταξύ άλλων ότι στην αιτιο­λο­γική έκθεση του νόμου δεν ανα­φέ­ρε­ται καμία αιτιο­λο­γία που να δικαιο­λο­γεί τη σκο­πι­μό­τητα της κατάρ­γη­σης.

Προ­βάλ­λουν επίσης δεδι­κα­σμένο. Για τη μεγάλη πλειο­νό­τητα των ενα­γό­ντων επι­κα­λού­νται την υπ’ αριθμόν 51/2020 απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου και για ορι­σμέ­νους ακόμη την υπ’ αριθμόν 163/2018 απόφαση του ίδιου δικα­στη­ρίου. Και οι 2 αφορούν αντί­στοι­χες αξιώ­σεις για προ­γε­νέ­στερα χρονικά δια­στή­ματα και, όπως δια­τεί­νο­νται, δεσμεύ­ουν το δικα­στή­ριο.

Τον Δήμο Ρόδου εκπρο­σώ­πησε η πλη­ρε­ξού­σια δικη­γό­ρος του κ. Ανα­στα­σία Γεωργία Παπα­νι­κο­λάου. Τους εργα­ζό­με­νους εκπρο­σώ­πησε ο κ. Από­στο­λος Γκα­τζιός, του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Τρι­κά­λων.

Γιατί το δικα­στή­ριο δεν μπήκε στην ουσία

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο στάθηκε σε μια παράλ­ληλη δικα­στική δια­δρομή που έχει ξεκι­νή­σει από το 2018.

Η ανα­στολή στη­ρί­χθηκε στο άρθρο 249 του Κώδικα Πολι­τι­κής Δικο­νο­μίας. Η διάταξη επι­τρέ­πει στο δικα­στή­ριο, αυτε­πάγ­γελτα ή μετά από αίτηση δια­δί­κου, να ανα­βά­λει τη συζή­τηση όταν η διά­γνωση της δια­φο­ράς εξαρ­τά­ται ολικά ή εν μέρει από ζήτημα που κρί­νε­ται σε άλλη εκκρεμή δίκη. Σκοπός της είναι να απο­φεύ­γο­νται αντι­φα­τι­κές απο­φά­σεις, να δια­σφα­λί­ζε­ται το κύρος της δικαιο­σύ­νης και να εναρ­μο­νί­ζε­ται η δικα­στική κρίση επί του ίδιου ζητή­μα­τος, με εξοι­κο­νό­μηση χρόνου και δαπάνης.

Με βάση τα παρα­πάνω, το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο έκρινε ότι η κρίση του Αρείου Πάγου μπορεί να ασκήσει ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. Έτσι δίκασε αντι­μω­λία των δια­δί­κων, δέχθηκε τυπικά την έφεση και ανέβαλε τη συζή­τησή της έως ότου εκδοθεί απόφαση επί της αίτησης αναί­ρε­σης. Διάταξη για δικα­στικά έξοδα δεν περι­λή­φθηκε, λόγω του μη ορι­στι­κού χαρα­κτήρα της από­φα­σης.

Η απόφαση δεν κρίνει αν οι εργα­ζό­με­νοι δικαιού­νται ή όχι τα επι­δό­ματα. Η πρω­τό­δικη κρίση που τους δικαί­ωσε εν μέρει δεν ανα­τρέ­πε­ται, παρα­μέ­νει όμως υπό την αίρεση της έφεσης, η οποία θα εξε­τα­στεί στην ουσία της μόνο αφού απο­φαν­θεί το Ακυ­ρω­τικό. Ο χρόνος που θα απαι­τη­θεί δεν μπορεί να προσ­διο­ρι­στεί, καθώς η αίτηση αναί­ρε­σης, αν και κατα­τε­θει­μένη από το 2021, δεν έχει ακόμη λάβει δικά­σιμο.