Εξαφανίστηκε απόφαση πτώχευσης του Ειρηνοδικείου Ρόδου λόγω αναρμοδιότητας

Ανα­τροπή σε υπόθεση πτώ­χευ­σης ημε­δα­πού, κατοί­κου Ρόδου, έφερε η υπ’ αριθμόν 286/2026 απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου. Το δικα­στή­ριο, δικά­ζο­ντας ως δευ­τε­ρο­βάθ­μιο κατά τη δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δικαιο­δο­σίας, δέχθηκε τυπικά και κατ’ ουσίαν την έφεση του οφει­λέτη, εξα­φά­νισε στο σύνολό της την απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου με την οποία είχε κηρυ­χθεί σε κατά­σταση πτώ­χευ­σης και παρέ­πεμψε την υπόθεση προς εκδί­καση ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Τον εκκα­λού­ντα εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Σπυ­ρί­δων Σαλα­μα­στρά­κης, ενώ την εφε­σί­βλητη εται­ρεία εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Νικήτας Μαρίνος.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση ξεκί­νησε στις 4 Ιουλίου 2022, όταν ανώνυμη εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων από δάνεια και πιστώ­σεις, ενερ­γώ­ντας ως δια­χει­ρί­στρια απαι­τή­σεων αλλο­δα­πής εται­ρείας ειδικού σκοπού με έδρα το Δου­βλίνο, κατέ­θεσε στο Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου αίτηση με την οποία ζητούσε να κηρυ­χθεί ο οφει­λέ­της σε πτώ­χευση, να ορισθεί η ημε­ρο­μη­νία παύσης πλη­ρω­μών, να δια­τα­χθεί η εκποί­ηση των περιου­σια­κών του στοι­χείων και να ορι­σθούν ειση­γη­τής δικα­στής και σύν­δι­κος. Οι απαι­τή­σεις είχαν περιέλ­θει στην αλλο­δαπή εται­ρεία στο πλαίσιο τιτλο­ποί­η­σης δανείων συστη­μι­κής τρά­πε­ζας, δυνάμει σύμ­βα­σης πώλησης και μετα­βί­βα­σης του Ιουνίου 2019.

Το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου, με την υπ’ αριθμόν 2/2023 απόφασή του, δέχθηκε την αίτηση, κήρυξε τον οφει­λέτη σε κατά­σταση πτώ­χευ­σης, όρισε ειση­γή­τρια της πτώ­χευ­σης Ειρη­νο­δίκη και διέταξε την κατα­χώ­ρηση της από­φα­σης στο Ηλε­κτρο­νικό Μητρώο Φερεγ­γυό­τη­τας.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», η αίτηση πτώ­χευ­σης φέρεται να είχε επι­δο­θεί στον οφει­λέτη σε λαν­θα­σμένη διεύ­θυνση, γεγονός που, όπως προ­κύ­πτει, απο­τέ­λεσε έναν από τους λόγους της έφεσης. Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο δεν χρειά­στηκε ωστόσο να εξε­τά­σει τον συγκε­κρι­μένο ισχυ­ρι­σμό, καθώς έκρινε την υπόθεση σε προ­γε­νέ­στερο στάδιο.

Η έφεση και η κρίση του δικα­στη­ρίου

Ο οφει­λέ­της άσκησε έφεση στις 14 Σεπτεμ­βρίου 2023, εντός της διετούς προ­θε­σμίας από τη δημο­σί­ευση της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης, κατα­βάλ­λο­ντας το νόμιμο παρά­βολο των 75 ευρώ. Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο, αφού έκρινε ότι η έφεση ασκή­θηκε εμπρό­θε­σμα και νομό­τυπα, προ­χώ­ρησε στην εξέταση της ουσίας της.

Καθο­ρι­στικό ρόλο στην έκβαση της υπό­θε­σης έπαιξε το ζήτημα της καθ’ ύλην αρμο­διό­τη­τας. Το δικα­στή­ριο επι­σή­μανε ότι, κατά τον Νόμο 4738/2020, αρμόδιο πτω­χευ­τικό δικα­στή­ριο είναι το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο, με εξαί­ρεση τις πτω­χεύ­σεις μικρού αντι­κει­μέ­νου, στις οποίες ο οφει­λέ­της πληροί σωρευ­τικά τα κρι­τή­ρια της πολύ μικρής οντό­τη­τας. Για τα φυσικά πρόσωπα, κρίσιμο κρι­τή­ριο απο­τε­λεί η αξία της περιου­σίας τους, η οποία, κατά τον χρόνο κατά­θε­σης της αίτησης, δεν έπρεπε να υπερ­βαί­νει τα 350.000 ευρώ. Ως αξία των ακι­νή­των λογί­ζε­ται η φορο­λο­γη­τέα αξία για τον υπο­λο­γι­σμό του ΕΝ.Φ.Ι.Α., όπως αυτή προ­κύ­πτει από την τελευ­ταία πράξη προσ­διο­ρι­σμού φόρου.

Στη συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, όπως προ­κύ­πτει από την απόφαση, η συνο­λική φορο­λο­γη­τέα αξία των ακι­νή­των του οφει­λέτη για τον υπο­λο­γι­σμό του ΕΝ.Φ.Ι.Α. του έτους 2022 ανερ­χό­ταν σε 427.589,21 ευρώ, ποσό που υπε­ρέ­βαινε σαφώς το όριο των 350.000 ευρώ. Κατά συνέ­πεια, η υπόθεση δεν υπα­γό­ταν στην αρμο­διό­τητα του Ειρη­νο­δι­κείου, αλλά του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι το Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου έσφαλε ως προς την ερμη­νεία και εφαρ­μογή του νόμου, καθώς όφειλε να κηρύξει εαυτό αναρ­μό­διο και να παρα­πέμ­ψει την αίτηση στο αρμόδιο δικα­στή­ριο, αντί να την κάνει δεκτή. Ο σχε­τι­κός λόγος έφεσης, με τον οποίο ο εκκαλών παρα­πο­νού­νταν για την αναρ­μο­διό­τητα του πρω­το­βάθ­μιου δικα­στη­ρίου, έγινε δεκτός ως ουσία βάσιμος, ενώ η έρευνα των λοιπών λόγων κρίθηκε ότι παρέλ­κει. Όπως σημειώ­νε­ται στο σκε­πτικό, η παρα­πο­μπή στο αρμόδιο δικα­στή­ριο είναι στην περί­πτωση αυτή υπο­χρε­ω­τική και απο­κλεί­ε­ται η δυνα­τό­τητα δια­κρά­τη­σης και εκδί­κα­σης της υπό­θε­σης από το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο.