Η μεθοδικότητα της Άγκυρας απαντιέται μόνο με στρατηγική, όχι με ανακοινώσεις

Αυτό που ξεδιπλώνεται από τις 15 Αυγούστου δεν είναι μια ακόμη ρητορική έξαρση αλλά μια αρχιτεκτονική. Τα 2 θαλάσσια πάρκα στο Βόρειο Αιγαίο και ανατολικά της Ρόδου χαράχτηκαν ακριβώς στα σημεία όπου αρχίζουν και τελειώνουν τα θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία, η θεωρία των γκρίζων ζωνών επανήλθε με αφορμή το ελληνικό χωροταξικό για τις ΑΠΕ, οι 25 παραβιάσεις συνόδευσαν τις διπλωματικές αιχμές και τον Οκτώβριο έρχεται το νομοσχέδιο για τη Γαλάζια Πατρίδα που ενδέχεται να δίνει στον Ερντογάν εξουσιοδότηση μονομερούς οριοθέτησης ζωνών. Κάθε κομμάτι μόνο του μπορεί να απορριφθεί ως νομικά ανυπόστατο, όπως ορθά έπραξε η Αθήνα. Όλα μαζί όμως συνθέτουν την ερπύζουσα δικαιοδοσία, δηλαδή τη σταδιακή μετατροπή του χάρτη σε τετελεσμένο, με πρώτο πραγματικό τεστ την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο και τα ερευνητικά πλοία που θα χρειαστεί να βγουν σε νερά όπου η Τουρκία έχει ήδη αντιδράσει.

Το πιο ενοχλητικό συμπέρασμα αφορά όμως τη δική μας πλευρά. Η τριετία των ήρεμων νερών πέρασε χωρίς διερευνητικές επαφές επί της ουσίας και χωρίς να αγγιχτεί το ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών, ενώ κινήσεις όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων μόνο νότια της Κρήτης, εκεί όπου η Τουρκία δεν θίγεται, μυρίζουν περισσότερο επικοινωνία παρά στρατηγική. Και τώρα, με τη χώρα σε προεκλογική περίοδο, ο πειρασμός να γίνουν τα εθνικά θέματα υλικό εντυπώσεων απειλεί όλους ανεξαιρέτως. Για τα Δωδεκάνησα και το Καστελλόριζο, που βλέπουν τους τουρκικούς χάρτες να τα κυκλώνουν, οι εντυπώσεις δεν προσφέρουν καμία προστασία.

Η Άγκυρα δουλεύει με σχέδιο δεκαετίας και η Αθήνα οφείλει επιτέλους να απαντήσει με κάτι περισσότερο από ανακλαστικά.