Η Ρόδος αποχαιρετά τον Αντώνη Χατζημάρκο, τον άνθρωπο που ορφανός από 12 μηνών έχτισε με μόχθο μια ολόκληρη ζωή

• Ο πα­τέ­ρας του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου έφυγε από τη ζωή, βυ­θί­ζο­ντας στη θλίψη την οι­κο­γέ­νειά του και την το­πι­κή κοι­νω­νία. Η εξό­διος ακο­λου­θία θα τε­λε­στεί την Τε­τάρ­τη 19 Αυ­γού­στου 2026, ενώ κύμα συλ­λυ­πη­τη­ρί­ων μη­νυ­μά­των από τον πο­λι­τι­κό κόσμο, την αυ­το­διοί­κη­ση και τους φο­ρείς κα­τα­κλύ­ζει από το πρωί τη δη­μό­σια ζωή των Δω­δε­κα­νή­σων

Η εί­δη­ση του θα­νά­του του Αντώ­νη Χα­τζη­μάρ­κου σκόρ­πι­σε από νωρίς το πρωί της Δευ­τέ­ρας 17 Αυ­γού­στου 2026 συ­γκί­νη­ση σε ολό­κλη­ρη τη Ρόδο και τα Δω­δε­κά­νη­σα. Ο εκλι­πών, πα­τέ­ρας του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και Προ­έ­δρου της ΕΝ.Π.Ε. κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, με κα­τα­γω­γή από την Τήλο, υπήρ­ξε μια σε­βα­στή μορφή της επι­χει­ρη­μα­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής του νη­σιού, ένας άν­θρω­πος που η ίδια η δια­δρο­μή του συ­μπύ­κνω­νε την ιστο­ρία μιας γε­νιάς που έμαθε να πα­λεύ­ει χωρίς στη­ρίγ­μα­τα. Ορ­φα­νός από 12 μηνών, βρέ­θη­κε στη βιο­πά­λη και ερ­γά­στη­κε αδιά­κο­πα σε όλη του τη ζωή, κερ­δί­ζο­ντας βήμα το βήμα όσα έχτι­σε. Όσοι τον γνώ­ρι­σαν μι­λούν για έναν μα­χη­τή, που δεν λύ­γι­σε ποτέ μπρο­στά στις δυ­σκο­λί­ες και που πάνω από όλα έβαλε την οι­κο­γέ­νειά του.

Η κη­δεία του θα τε­λε­στεί την Τε­τάρ­τη 19 Αυ­γού­στου 2026, σε κλίμα βα­θιάς συ­γκί­νη­σης, με την το­πι­κή κοι­νω­νία να ετοι­μά­ζε­ται να τον απο­χαι­ρε­τή­σει.

Το «ευ­χα­ρι­στώ για όλα» του γιου του

Το πιο συ­γκι­νη­τι­κό αντίο ήρθε από τον ίδιο τον γιο του. Με λίγες, βαθιά αν­θρώ­πι­νες λέ­ξεις, ο κ. Γιώρ­γος Χα­τζη­μάρ­κος απο­χαι­ρέ­τη­σε τον πα­τέ­ρα του, μι­λώ­ντας όχι μόνο για την απώ­λεια, αλλά κυ­ρί­ως για την αγάπη, την ευ­γνω­μο­σύ­νη και την πα­ρα­κα­τα­θή­κη που αφή­νει πίσω του ένας γο­νιός.

«Σή­με­ρα απο­χαι­ρε­τώ τον πα­τέ­ρα μου. Τον άν­θρω­πο που με δί­δα­ξε με το πα­ρά­δειγ­μά του τις αξίες της αξιο­πρέ­πειας, της ευ­θύ­νης, της ερ­γα­τι­κό­τη­τας και της αγά­πης για την οι­κο­γέ­νεια. Έναν άν­θρω­πο που υπήρ­ξε για μένα ση­μείο ανα­φο­ράς και δύ­να­μης σε κάθε βήμα της ζωής μου. Μέ­νουν οι ανα­μνή­σεις, όσα μοι­ρα­στή­κα­με, όσα μου έμαθε και όλα εκεί­να που θα με συ­νο­δεύ­ουν για πάντα. Η αγάπη του θα πα­ρα­μέ­νει ζω­ντα­νή μέσα μας, στα παι­διά και στα εγ­γό­νια του, σε όλα όσα μας κλη­ρο­δό­τη­σε. Καλό τα­ξί­δι, πα­τέ­ρα. Σε ευ­χα­ρι­στώ για όλα», έγρα­ψε ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης.

Μέσα στη θλίψη του απο­χω­ρι­σμού, τα λόγια του απο­τυ­πώ­νουν τη βε­βαιό­τη­τα πως η αγάπη ενός πα­τέ­ρα δεν χά­νε­ται. Συ­νε­χί­ζει να υπάρ­χει στις ανα­μνή­σεις, στα παι­διά και στα εγ­γό­νια του.

Ένας άν­θρω­πος του μό­χθου, της αγο­ράς και των με­τα­φο­ρών

Ο Αντώ­νης Χα­τζη­μάρ­κος συ­νέ­δε­σε το όνομά του με την επι­χει­ρη­μα­τι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα και την κα­θη­με­ρι­νή προ­σπά­θεια στη Ρόδο. Χωρίς κλη­ρο­νο­μη­μέ­να εφό­δια, με μόνο όπλο την ερ­γα­τι­κό­τη­τα και το ήθος του, άφησε ανε­ξί­τη­λο το απο­τύ­πω­μά του στον χώρο των με­τα­φο­ρών της Ρόδου και των Δω­δε­κα­νή­σων. Υπήρ­ξε από εκεί­νους που πρω­το­στά­τη­σαν ώστε ο τόπος να απο­κτή­σει τη δική του με­τα­φο­ρι­κή γραμ­μή, συμ­βάλ­λο­ντας κα­θο­ρι­στι­κά στην ανά­πτυ­ξη και την εξυ­πη­ρέ­τη­ση της το­πι­κής αγο­ράς, ενώ μέχρι και την τε­λευ­ταία στιγ­μή έδινε το «παρών» στις συ­νε­δριά­σεις του κλά­δου, πρό­θυ­μος πάντα να προ­σφέ­ρει τη γνώση και την εμπει­ρία του.

Για την οι­κο­γέ­νειά του, ωστό­σο, υπήρ­ξε πάνω από όλα ο σύ­ζυ­γος, ο πα­τέ­ρας και ο παπ­πούς, η στα­θε­ρή πα­ρου­σία που κρα­τού­σε ενω­μέ­νους τους δι­κούς του αν­θρώ­πους. Αφή­νει πίσω του τη σύ­ζυ­γό του Στέλ­λα, τις κόρες του Μαίρη και Σοφία, τον γιο του Γιώρ­γο και τα εγ­γό­νια του.

Κύμα συλ­λυ­πη­τη­ρί­ων από τον πο­λι­τι­κό κόσμο και την αυ­το­διοί­κη­ση

Από τις πρώ­τες ώρες που έγινε γνω­στή η απώ­λεια, πλή­θος προ­σω­πι­κο­τή­των της πο­λι­τι­κής, της αυ­το­διοί­κη­σης και της κοι­νω­νί­ας των Δω­δε­κα­νή­σων εξέ­φρα­σε τη συ­μπα­ρά­στα­σή του στην οι­κο­γέ­νεια.

Ο βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Γιάν­νης Παπ­πάς έκανε λόγο για έναν άν­θρω­πο που συν­δέ­θη­κε με τη Ρόδο και την κοι­νω­νι­κή και επαγ­γελ­μα­τι­κή ζωή του τόπου, αφή­νο­ντας πίσω του τη δική του δια­δρο­μή και τη δική του πα­ρα­κα­τα­θή­κη. «Γιώρ­γο, σε αυτή τη δύ­σκο­λη στιγ­μή εύ­χο­μαι από καρ­διάς δύ­να­μη και κου­ρά­γιο», ση­μεί­ω­σε απευ­θυ­νό­με­νος προ­σω­πι­κά στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, ενώ υπο­γράμ­μι­σε πως είναι βέ­βαιο ότι ο εκλι­πών έζησε με πε­ρη­φά­νια για τα παι­διά και τα εγ­γό­νια του, για την πο­ρεία τους και για όσα κα­τά­φε­ραν στη ζωή τους, και πως αυτή η πε­ρη­φά­νια απο­τε­λεί ένα ακόμη κομ­μά­τι της πα­ρα­κα­τα­θή­κης που αφή­νει πίσω του.

Ο Δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης ση­μεί­ω­σε ότι ο εκλι­πών υπήρ­ξε ένας δρα­στή­ριος άν­θρω­πος της αγο­ράς και της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας του νη­σιού, που ερ­γά­στη­κε με ήθος και αφή­νει το δικό του απο­τύ­πω­μα στην το­πι­κή κοι­νω­νία, ενώ υπο­γράμ­μι­σε ότι η απώ­λεια του γονέα απο­τε­λεί μια από τις πιο δύ­σκο­λες στιγ­μές στη ζωή κάθε αν­θρώ­που.

Ιδιαί­τε­ρα συ­γκι­νη­τι­κό ήταν το μή­νυ­μα της Δη­μάρ­χου Τήλου κ. Μα­ρί­ας Καμμά, η οποία απο­χαι­ρέ­τη­σε «έναν δικό μας άν­θρω­πο», με κα­τα­γω­γή από το νησί. Όπως ανέ­φε­ρε, η απώ­λεια ενός αν­θρώ­που που συν­δέ­ε­ται με τον τόπο και τις ρίζες του γε­μί­ζει θλίψη ολό­κλη­ρη την το­πι­κή κοι­νω­νία, ευ­χό­με­νη η μνήμη του να πα­ρα­μεί­νει ζω­ντα­νή στις καρ­διές όσων τον γνώ­ρι­σαν και τον αγά­πη­σαν.

Ο Δή­μαρ­χος Καρ­πά­θου κ. Μι­χα­ήλ Φελ­λου­ζής εξέ­φρα­σε τα ει­λι­κρι­νή και θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια του ίδιου και του Δήμου, ευ­χό­με­νος ο Θεός να δίνει δύ­να­μη και κου­ρά­γιο στην οι­κο­γέ­νεια και να ανα­παύ­σει την ψυχή του εκλι­πό­ντος. Ανά­λο­γο μή­νυ­μα απηύ­θυ­νε και ο Δή­μαρ­χος Με­γί­στης κ. Νίκος Ασβέ­στης, ση­μειώ­νο­ντας ότι τα λόγια είναι λίγα μπρο­στά στον πόνο της απώ­λειας ενός γο­νιού και ότι, αν και ο θά­να­τος του πα­τέ­ρα αφή­νει ένα βαθύ και ανα­ντι­κα­τά­στα­το κενό, η αγάπη, οι ανα­μνή­σεις και όσα δί­δα­ξε ένας άν­θρω­πος πα­ρα­μέ­νουν για πάντα ζω­ντα­νά.

Ο τέως δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης έκανε λόγο για μια προ­σω­πι­κό­τη­τα που με τη δια­δρο­μή και τη στάση ζωής του συ­νέ­δε­σε το όνομά του με την κα­θη­με­ρι­νή προ­σπά­θεια και την πρό­ο­δο του τόπου, ευ­χό­με­νος να είναι ελα­φρύ το χώμα της ρο­δί­τι­κης γης που θα τον σκε­πά­σει.

Ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά στην επι­χει­ρη­μα­τι­κή προ­σφο­ρά του εκλι­πό­ντος έκανε ο πρό­ε­δρος της Δη­μο­τι­κής Το­πι­κής Ορ­γά­νω­σης Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας Ρόδου κ. Τσα­μπί­κος Κα­ρα­γιάν­νης, ο οποί­ος τον χα­ρα­κτή­ρι­σε άν­θρω­πο της αγο­ράς, δρα­στή­ριο και δη­μιουρ­γι­κό επι­χει­ρη­μα­τία, με ανε­πτυγ­μέ­νο πνεύ­μα και διο­ρα­τι­κό­τη­τα, που στην εποχή του συ­νέ­βα­λε ου­σια­στι­κά στην οι­κο­νο­μι­κή ζωή του τόπου και έβαλε τα δικά του θε­μέ­λια στην ανά­πτυ­ξη της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας.

Συ­γκι­νη­τι­κό ήταν το μή­νυ­μα του κ. Τη­λέ­μα­χου Κα­μπού­ρη, ο οποί­ος τό­νι­σε πως υπάρ­χουν στιγ­μές που οι τί­τλοι, οι ιδιό­τη­τες και η δη­μό­σια ζωή μπαί­νουν στην άκρη και πως η απώ­λεια ενός πα­τέ­ρα είναι μία από αυτές. Όπως ανέ­φε­ρε, πίσω από τη δη­μό­σια πα­ρου­σία και τις απαι­τή­σεις ενός θε­σμι­κού αξιώ­μα­τος βρί­σκε­ται πά­ντο­τε ο άν­θρω­πος, και όποια δια­δρο­μή κι αν ακο­λου­θή­σει κα­νείς, η απώ­λεια ενός γο­νιού πα­ρα­μέ­νει ένα βαθιά προ­σω­πι­κό και δύ­σκο­λο βίωμα.

Με προ­σω­πι­κό τόνο μί­λη­σε και ο κ. Νίκος Γε­ρο­νι­κό­λας, ση­μειώ­νο­ντας ότι τα λόγια απο­κτούν άλλο βάρος όταν έχει πε­ρά­σει κα­νείς από τον ίδιο δρόμο. Όσο κι αν γνω­ρί­ζει κά­ποιος πως η στιγ­μή αυτή κά­πο­τε θα έρθει, όταν έρ­χε­ται τον βρί­σκει απρο­ε­τοί­μα­στο, ανέ­φε­ρε, προ­σθέ­το­ντας πως από έναν πα­τέ­ρα μέ­νουν οι αρχές του, οι κου­βέ­ντες του, οι συμ­βου­λές του και ο τρό­πος που αντι­με­τώ­πι­ζε τη ζωή, στοι­χεία που με τα χρό­νια ανα­γνω­ρί­ζει κα­νείς στον ίδιο του τον εαυτό.

Η πρό­ε­δρος της ΔΕΕΠ Δω­δε­κα­νή­σου της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Έφη Χα­ρα­λα­μπο­πού­λου χα­ρα­κτή­ρι­σε τον εκλι­πό­ντα αξιό­λο­γο άν­θρω­πο, που κα­τά­φε­ρε στη δια­δρο­μή της ζωής του να επι­τύ­χει στην επι­χει­ρη­μα­τι­κή του δρα­στη­ριό­τη­τα, να είναι αγα­πη­τός και πάνω από όλα να κερ­δί­σει τον σε­βα­σμό του κό­σμου. Θερμά συλ­λυ­πη­τή­ρια εξέ­φρα­σε και ο κ. Νι­κη­φό­ρος Πα­πα­νι­κό­λας, ευ­χό­με­νος στην οι­κο­γέ­νεια να βρει δύ­να­μη και πα­ρη­γο­ριά στις όμορ­φες στιγ­μές και στις ανα­μνή­σεις που αφή­νει πίσω του ο εκλι­πών.

Ο «κυρ Αντώ­νης» των με­τα­φο­ρέ­ων

Ξε­χω­ρι­στή θέση ανά­με­σα στα μη­νύ­μα­τα κα­τέ­χει εκεί­νο του Συν­δέ­σμου ΣΙ­ΦΑΔΧ Δω­δε­κα­νή­σου «Κο­λοσ­σός». Ο πρό­ε­δρός του και αντι­πρό­ε­δρος του ΠΣΧΕΜ Ελ­λά­δος κ. Κων­στα­ντί­νος Στυ­λια­νού απο­χαι­ρέ­τη­σε τον «κυρ Αντώ­νη», όπως με σε­βα­σμό και αγάπη τον απο­κα­λού­σαν οι συ­νά­δελ­φοί του, κά­νο­ντας λόγο για έναν πο­λύ­τι­μο συ­νερ­γά­τη με διο­ρα­τι­κό­τη­τα, ερ­γα­τι­κό­τη­τα και αί­σθη­μα ευ­θύ­νης, που πρω­το­στά­τη­σε ώστε τα Δω­δε­κά­νη­σα να απο­κτή­σουν τη δική τους με­τα­φο­ρι­κή γραμ­μή. «Θα μας λεί­ψει η πα­ρου­σία σου, η πο­λύ­τι­μη συμ­βο­λή σου και οι συμ­βου­λές που απλό­χε­ρα μου προ­σέ­φε­ρες όλα αυτά τα χρό­νια», ση­μεί­ω­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, εκ­φρά­ζο­ντας εκ μέ­ρους σύσ­σω­μων των με­τα­φο­ρέ­ων της Ρόδου τα συλ­λυ­πη­τή­ριά τους στην οι­κο­γέ­νεια.

Στο πλευ­ρό του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη στά­θη­κε και ο Σύλ­λο­γος Στή­ρι­ξης Καρ­κι­νο­πα­θών Δω­δε­κα­νή­σου, ο οποί­ος με ανα­κοί­νω­ση της προ­έ­δρου του κ. Μα­ρί­ας Κρη­τι­κού και της γε­νι­κής γραμ­μα­τέ­ως κ. Φλώ­ρας Βα­κο­τού­ζη εξέ­φρα­σε τη βαθιά του θλίψη και τη συ­μπα­ρά­στα­σή του στην οι­κο­γέ­νεια.

Το τε­λευ­ταίο αντίο την Τε­τάρ­τη

Η εξό­διος ακο­λου­θία του Αντώ­νη Χα­τζη­μάρ­κου θα τε­λε­στεί την Τε­τάρ­τη 19 Αυ­γού­στου 2026. Εκεί, η οι­κο­γέ­νεια, οι φίλοι, οι συ­νερ­γά­τες και οι συ­μπο­λί­τες του θα του πουν το τε­λευ­ταίο αντίο, απο­χαι­ρε­τώ­ντας έναν άν­θρω­πο που ξε­κί­νη­σε από το τί­πο­τα, πά­λε­ψε από τα 12 του χρό­νια και έφυγε αφή­νο­ντας πίσω του μια οι­κο­γέ­νεια δε­μέ­νη, ένα όνομα σε­βα­στό και μια πα­ρα­κα­τα­θή­κη αξιών που, όπως έγρα­ψε ο γιος του, θα μεί­νει ζω­ντα­νή στα παι­διά και στα εγ­γό­νια του.