Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου ακύρωσε 2 διαταγές πληρωμής ύψους 800.000 ευρώ που είχε εκδώσει συστημική τράπεζα σε βάρος οικογένειας επιχειρηματιών

• Με 2 απο­φά­σεις του που δη­μο­σιεύ­θη­καν στις 29 Ιου­λί­ου 2026, το δι­κα­στή­ριο έκανε δε­κτές τις ανα­κο­πές των οφει­λε­τών και ακύ­ρω­σε στο σύ­νο­λό τους τις δια­τα­γές πλη­ρω­μής, κρί­νο­ντας ότι τα απο­σπά­σμα­τα των δα­νεια­κών λο­γα­ρια­σμών που προ­σκό­μι­σε η τρά­πε­ζα δεν πλη­ρού­σαν τις νό­μι­μες προ­ϋ­πο­θέ­σεις από­δει­ξης της απαί­τη­σης

Ση­μα­ντι­κή δι­κα­στι­κή νίκη πέ­τυ­χαν 3 ημε­δα­ποί, μέλη της ίδιας οι­κο­γέ­νειας, καθώς και η ανώ­νυ­μη εμπο­ρι­κή εται­ρεία των συμ­φε­ρό­ντων τους, στη δι­κα­στι­κή τους αντι­πα­ρά­θε­ση με συ­στη­μι­κή τρά­πε­ζα, η οποία τους διεκ­δι­κού­σε συ­νο­λι­κά 800.000 ευρώ με 2 δια­τα­γές πλη­ρω­μής. Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δι­κά­ζο­ντας κατά την ει­δι­κή δια­δι­κα­σία των πε­ριου­σια­κών δια­φο­ρών, εξέ­δω­σε τις υπ’ αριθ­μόν 104/2026 και 105/2026 απο­φά­σεις του, με τις οποί­ες δέ­χθη­κε τις ανα­κο­πές και τους πρό­σθε­τους λό­γους ανα­κο­πής που είχαν ασκή­σει οι οφει­λέ­τες και ακύ­ρω­σε εξ ολο­κλή­ρου τους 2 εκτε­λε­στούς τί­τλους.

Τους ανα­κό­πτο­ντες εκ­προ­σώ­πη­σε η δι­κη­γό­ρος Ρόδου κ. Βαλ­σα­μού­λα Διά­κου.

Το ιστο­ρι­κό της διεκ­δί­κη­σης

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε τον Νο­έμ­βριο του 2021, όταν η τρά­πε­ζα κα­τέ­θε­σε 2 αι­τή­σεις στο Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, ζη­τώ­ντας την έκ­δο­ση ισά­ριθ­μων δια­τα­γών πλη­ρω­μής. Οι αι­τή­σεις έγι­ναν δε­κτές και εκ­δό­θη­καν δια­τα­γές πλη­ρω­μής, με τις οποί­ες οι 3 ημε­δα­ποί και η εται­ρεία δια­τάσ­σο­νταν να κα­τα­βά­λουν, ενε­χό­με­νοι εις ολό­κλη­ρον, το ποσό των 400.000 ευρώ ανά τίτλο, με τον νό­μι­μο τόκο από τις 24 Σε­πτεμ­βρί­ου 2021.

Η πρώτη δια­τα­γή πλη­ρω­μής αφο­ρού­σε μέρος του κε­φα­λαί­ου που φε­ρό­ταν να οφεί­λε­ται από σύμ­βα­ση δα­νεί­ου του έτους 2005, όπως αυτή τρο­πο­ποι­ή­θη­κε δια­δο­χι­κά τα έτη 2007, 2010 και 2011 και συ­μπλη­ρώ­θη­κε με πρό­σθε­τες πρά­ξεις τον Σε­πτέμ­βριο του 2016. Η δεύ­τε­ρη στη­ρι­ζό­ταν σε σύμ­βα­ση το­κο­χρε­ω­λυ­τι­κού δα­νεί­ου του Αυ­γού­στου του 2011, επί­σης με πρό­σθε­τες πρά­ξεις του 2016. Οι δια­τα­γές πλη­ρω­μής επι­δό­θη­καν στους οφει­λέ­τες στις 17 Ια­νουα­ρί­ου 2022 και εκεί­νοι αντέ­δρα­σαν άμεσα, ασκώ­ντας στις 4 Φε­βρουα­ρί­ου 2022 τις ανα­κο­πές τους, τις οποί­ες ενί­σχυ­σαν τον Οκτώ­βριο του ίδιου έτους με αυ­το­τε­λή δι­κό­γρα­φα πρό­σθε­των λόγων.

Η πο­ρεία των υπο­θέ­σε­ων μέχρι την τε­λι­κή τους εκ­δί­κα­ση υπήρ­ξε μακρά και γε­μά­τη ανα­βο­λές. Οι ανα­κο­πές προσ­διο­ρί­στη­καν αρ­χι­κά να συ­ζη­τη­θούν τον Νο­έμ­βριο του 2022, μα­ταιώ­θη­καν, επα­να­φέρ­θη­καν με κλήση και ανα­βλή­θη­καν εκ νέου τον Δε­κέμ­βριο του 2023 και τον Φε­βρουά­ριο του 2024. Τον Ιού­νιο του 2024 απο­σύρ­θη­καν από το πι­νά­κιο λόγω της ανα­στο­λής των ερ­γα­σιών των δι­κα­στη­ρί­ων ενό­ψει των Ευ­ρω­ε­κλο­γών, ενώ νέα μα­ταί­ω­ση ση­μειώ­θη­κε τον Νο­έμ­βριο του ίδιου έτους. Οι υπο­θέ­σεις επα­να­φέρ­θη­καν τε­λι­κά με κλή­σεις του Δε­κεμ­βρί­ου του 2024 και, μετά από ακόμη μία ανα­βο­λή, συ­ζη­τή­θη­καν στις 20 Νο­εμ­βρί­ου 2025 ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου. Οι απο­φά­σεις ελή­φθη­σαν σε μυ­στι­κή διά­σκε­ψη στις 22 Ιου­λί­ου 2026 και δη­μο­σιεύ­θη­καν 7 ημέ­ρες αρ­γό­τε­ρα.

Το κρί­σι­μο νο­μι­κό ζή­τη­μα

Ο λόγος ανα­κο­πής που κρί­θη­κε βά­σι­μος και οδή­γη­σε στην ακύ­ρω­ση των τί­τλων αφο­ρού­σε τον τρόπο με τον οποίο η τρά­πε­ζα επι­χεί­ρη­σε να απο­δεί­ξει την απαί­τη­σή της. Όπως προ­κύ­πτει από το σκε­πτι­κό των απο­φά­σε­ων, για την έκ­δο­ση δια­τα­γής πλη­ρω­μής απαι­τεί­ται η απαί­τη­ση και το ποσό της να απο­δει­κνύ­ο­νται με δη­μό­σιο ή ιδιω­τι­κό έγ­γρα­φο. Στην πε­ρί­πτω­ση δα­νεια­κών λο­γα­ρια­σμών που τη­ρού­νται μη­χα­νο­γρα­φι­κά, το από­σπα­σμα που εκτυ­πώ­νε­ται από τα εμπο­ρι­κά βι­βλία της τρά­πε­ζας απο­κτά ισχύ απο­δει­κτι­κού μέσου μόνο εφό­σον φέρει βε­βαί­ω­ση του αρ­μό­διου τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου για τη γνη­σιό­τη­τα της εκτύ­πω­σης.

Στην πρώτη υπό­θε­ση, το δι­κα­στή­ριο δια­πί­στω­σε ότι επί του απο­σπά­σμα­τος ενός εκ των δα­νεια­κών λο­γα­ρια­σμών που είχαν τεθεί υπόψη της δι­κα­στή κατά την έκ­δο­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής δεν υπήρ­χε τέ­τοια βε­βαί­ω­ση, παρά μόνο επι­κύ­ρω­σή του από τον πλη­ρε­ξού­σιο δι­κη­γό­ρο που είχε κα­τα­θέ­σει τη σχε­τι­κή αί­τη­ση. Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η επι­κύ­ρω­ση από δι­κη­γό­ρο μπο­ρεί μεν να προσ­δώ­σει σε φω­το­τυ­πία την ισχύ ακρι­βούς αντι­γρά­φου, τούτο όμως προ­ϋ­πο­θέ­τει ότι στο πρω­τό­τυ­πο έγ­γρα­φο έχει προη­γου­μέ­νως βε­βαιω­θεί η γνη­σιό­τη­τα της εκτύ­πω­σης από τον αρ­μό­διο υπάλ­λη­λο της τρά­πε­ζας. Εφό­σον η βε­βαί­ω­ση αυτή έλει­πε, το από­σπα­σμα δεν συ­νι­στού­σε απο­δει­κτι­κό μέσο ικανό να θε­με­λιώ­σει το ύψος της οφει­λής και, κατά συ­νέ­πεια, δεν μπο­ρού­σε να εκ­δο­θεί δια­τα­γή πλη­ρω­μής με βάση αυτό.

Πα­νο­μοιό­τυ­πη ήταν η κρίση και στη δεύ­τε­ρη υπό­θε­ση, όπου η ίδια πλημ­μέ­λεια εντο­πί­στη­κε σε 2 απο­σπά­σμα­τα δα­νεια­κών λο­γα­ρια­σμών που είχαν τη­ρη­θεί από τον Σε­πτέμ­βριο του 2016 έως τον Ιού­λιο του 2020. Και εκεί υπήρ­χε μόνο δι­κη­γο­ρι­κή επι­κύ­ρω­ση, χωρίς την απαι­τού­με­νη βε­βαί­ω­ση τρα­πε­ζι­κού υπαλ­λή­λου για τη γνη­σιό­τη­τα της εκτύ­πω­σης.

Ακύ­ρω­ση λόγω δια­δι­κα­στι­κού απα­ρα­δέ­κτου

Το δι­κα­στή­ριο επι­σή­μα­νε ότι η έλ­λει­ψη αυτή συ­νι­στά δια­δι­κα­στι­κό απα­ρά­δε­κτο, το οποίο επι­φέ­ρει την ακύ­ρω­ση της δια­τα­γής πλη­ρω­μής ανε­ξάρ­τη­τα από το αν η απαί­τη­ση υφί­στα­ται και μπο­ρεί να απο­δει­χθεί με άλλα μέσα. Επι­κα­λού­με­νο πάγια νο­μο­λο­γία του Αρεί­ου Πάγου, υπο­γράμ­μι­σε ότι ο δι­κα­στής της ανα­κο­πής δεν μπο­ρεί να στη­ρι­χθεί σε έγ­γρα­φα που προ­σκο­μί­ζο­νται για πρώτη φορά στη δίκη της ανα­κο­πής, αλλά κρί­νει απο­κλει­στι­κά με βάση όσα είχαν τεθεί υπόψη του δι­κα­στή που εξέ­δω­σε τον τίτλο. Εφό­σον από τα έγ­γρα­φα εκεί­να δεν απο­δει­κνυό­ταν πλή­ρως η απαί­τη­ση, η ακύ­ρω­ση ήταν μο­νό­δρο­μος.

Αξί­ζει πά­ντως να ση­μειω­θεί ότι, όπως ρητά ανα­φέ­ρε­ται στο σκε­πτι­κό, η ακύ­ρω­ση για τον λόγο αυτόν δεν πα­ρά­γει δε­δι­κα­σμέ­νο ως προς την ύπαρ­ξη της ίδιας της απαί­τη­σης, η οποία δεν κρί­θη­κε στην ουσία της. Το δι­κα­στή­ριο δη­λα­δή δεν απο­φάν­θη­κε επί του αν οφεί­λο­νται ή όχι τα επί­δι­κα ποσά, αλλά πε­ριο­ρί­στη­κε στη δια­πί­στω­ση ότι οι συ­γκε­κρι­μέ­νοι εκτε­λε­στοί τί­τλοι εκ­δό­θη­καν χωρίς να συ­ντρέ­χουν οι νό­μι­μες προ­ϋ­πο­θέ­σεις.

Με τις 2 απο­φά­σεις του, το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου συ­νεκ­δί­κα­σε τις ανα­κο­πές με τους πρό­σθε­τους λό­γους τους, τις έκανε δε­κτές στο σύ­νο­λό τους και ακύ­ρω­σε τις υπ’ αριθ­μόν 304/2021 και 306/2021 δια­τα­γές πλη­ρω­μής της δι­κα­στή του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου. Πα­ράλ­λη­λα, κα­τα­δί­κα­σε την τρά­πε­ζα, λόγω της ήττας της, στην κα­τα­βο­λή των δι­κα­στι­κών εξό­δων των ανα­κο­πτό­ντων, τα οποία όρισε στο ποσό των 9.000 ευρώ για κάθε υπό­θε­ση, ήτοι 18.000 ευρώ συ­νο­λι­κά.