Τηλέμαχος Καμπούρης: Ο Αντώνης Χατζημάρκος έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του τη δική του διαδρομή στον τόπο μας

“Ο Αντώ­νης Χα­τζη­μάρ­κος έφυγε από τη ζωή αφή­νο­ντας πίσω του τη δική του δια­δρο­μή στον τόπο μας, αλλά κυ­ρί­ως την οι­κο­γέ­νειά του και τους αν­θρώ­πους που τον αγά­πη­σαν και μοι­ρά­στη­καν μαζί του μια ολό­κλη­ρη ζωή” . Αυτό υπο­γραμ­μί­ζει σε ανάρ­τη­ση του στα  μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης απο­χαι­ρε­τώ­ντας τον Αντώ­νη Χα­τζη­μάρ­κο που έφυγε από τη ζωή ο κ. Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης.

Ανα­φέ­ρει τα εξής:

Υπάρ­χουν στιγ­μές που οι τί­τλοι, οι ιδιό­τη­τες και η δη­μό­σια ζωή μπαί­νουν στην άκρη.

Η απώ­λεια ενός πα­τέ­ρα είναι μία από αυτές.

Ο Αντώ­νης Χα­τζη­μάρ­κος έφυγε από τη ζωή αφή­νο­ντας πίσω του τη δική του δια­δρο­μή στον τόπο μας, αλλά κυ­ρί­ως την οι­κο­γέ­νειά του και τους αν­θρώ­πους που τον αγά­πη­σαν και μοι­ρά­στη­καν μαζί του μια ολό­κλη­ρη ζωή.

Η σκέψη μου βρί­σκε­ται στη σύ­ζυ­γό του, Στέλ­λα, στις κόρες του, Μαίρη και Σοφία, και ιδιαί­τε­ρα στον γιο του, Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, ο οποί­ος σή­με­ρα βιώ­νει τη δύ­σκο­λη στιγ­μή της απώ­λειας του πα­τέ­ρα του.

Πίσω από τη δη­μό­σια πα­ρου­σία, τις ευ­θύ­νες και τις απαι­τή­σεις ενός θε­σμι­κού αξιώ­μα­τος βρί­σκε­ται πά­ντο­τε ο άν­θρω­πος. Και υπάρ­χουν στιγ­μές, όπως αυτή, που η αν­θρώ­πι­νη πλευ­ρά υπερ­βαί­νει κάθε ιδιό­τη­τα και κάθε δη­μό­σιο ρόλο.

Άλ­λω­στε, όποια δια­δρο­μή κι αν ακο­λου­θή­σει κα­νείς και όσες ευ­θύ­νες κι αν ανα­λά­βει στη ζωή του, η απώ­λεια ενός γο­νιού πα­ρα­μέ­νει ένα βαθιά προ­σω­πι­κό και δύ­σκο­λο βίωμα.

Εκ­φρά­ζω στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, στη μη­τέ­ρα του Στέλ­λα, στις αδελ­φές του Μαίρη και Σοφία και σε ολό­κλη­ρη την οι­κο­γέ­νεια του εκλι­πό­ντος τα ει­λι­κρι­νή και θερμά μου συλ­λυ­πη­τή­ρια.

Εύ­χο­μαι να έχουν δύ­να­μη και κου­ρά­γιο και να κρα­τή­σουν ζω­ντα­νές τις ανα­μνή­σεις, τις αξίες και όλα όσα ο Αντώ­νης Χα­τζη­μάρ­κος άφησε πίσω του ως σύ­ζυ­γος ,πα­τέ­ρας και παπ­πούς.

Καλό τα­ξί­δι, Αντώ­νη Χα­τζη­μάρ­κο.

Αιω­νία σου η μνήμη.