Το Δημόσιο μπαίνει επιτέλους στη ζυγαριά της απόδοσης

Το νομο­σχέ­διο που έβαλαν σε δια­βού­λευση ο Θεό­δω­ρος Λιβά­νιος και η Βιβή Χαρα­λα­μπο­γιάννη δεν είναι ακόμα μία διοι­κη­τική μεταρ­ρύθ­μιση για τα δελτία τύπου. Αγγίζει το πιο ευαί­σθητο σημείο του Δημο­σίου, τη λογική ότι η προ­α­γωγή έρχεται με το ημε­ρο­λό­γιο και όχι με τη δουλειά. Γραπτός δια­γω­νι­σμός ΑΣΕΠ για τους προϊ­στα­μέ­νους, αξιο­λό­γηση ως προ­ϋ­πό­θεση για τον επόμενο βαθμό, ψηφιακή κάρτα εργα­σίας. Για δεκα­ε­τίες όλα αυτά ακού­γο­νταν ως ύβρις στους δια­δρό­μους των υπουρ­γείων και τώρα γίνο­νται νόμος, του­λά­χι­στον στα χαρτιά.

Η ουσια­στική δοκι­μα­σία όμως δεν είναι η ψήφιση αλλά η εφαρ­μογή. Η αξιο­λό­γηση στο ελλη­νικό Δημόσιο έχει ιστο­ρικό βαθ­μο­λο­γιών που θυμί­ζουν σχολείο όπου όλοι παίρ­νουν άριστα, και αν οι Δείκτες Ανά­πτυ­ξης Στα­διο­δρο­μίας κατα­λή­ξουν άλλη μία τυπική φόρμα, το βαθ­μο­λό­γιο θα αλλάξει όνομα χωρίς να αλλάξει τίποτα. Ξεχω­ρι­στή προσοχή αξίζει και η ρήτρα των 15 ετών για την εντο­πιό­τητα, που για νησιά όπως τα δικά μας μπορεί να απο­δει­χθεί το πιο κρίσιμο εργα­λείο συγκρά­τη­σης προ­σω­πι­κού που έχει δοκι­μα­στεί ποτέ.

Οι νόμοι για την αξιο­κρα­τία γρά­φο­νται εύκολα. Το δύσκολο είναι να βρεθεί ο πρώτος προϊ­στά­με­νος που θα βάλει κάτω από τη βάση έναν ημέτερο.