WTTC: Το μέλλον του τουρισμού περνά από τη διαχείριση των προορισμών – Νέο πλαίσιο για βιώσιμη ανάπτυξη και ανθεκτικότητα

Η επόμενη ημέρα για τον παγκό­σμιο του­ρι­σμό δεν θα κριθεί μόνο από τον αριθμό των αφίξεων ή των δια­νυ­κτε­ρεύ­σεων, αλλά από τον τρόπο με τον οποίο οι προ­ο­ρι­σμοί δια­χει­ρί­ζο­νται την ανά­πτυξή τους. Αυτό είναι το βασικό μήνυμα του Παγκό­σμιου Συμ­βου­λίου Ταξι­διών και Του­ρι­σμού (WTTC), το οποίο προωθεί το μοντέλο του Destination Stewardship, μιας νέας φιλο­σο­φίας δια­κυ­βέρ­νη­σης που τοπο­θε­τεί στο επί­κε­ντρο την ισορ­ρο­πία ανάμεσα στους επι­σκέ­πτες, τις τοπικές κοι­νω­νίες, τις επι­χει­ρή­σεις και το φυσικό περι­βάλ­λον.

Σύμφωνα με το WTTC, οι προ­ο­ρι­σμοί καλού­νται να εγκα­τα­λεί­ψουν το παρα­δο­σιακό μοντέλο που αξιο­λο­γούσε την επι­τυ­χία σχεδόν απο­κλει­στικά με βάση την αύξηση των αφίξεων και των του­ρι­στι­κών εσόδων. Αντί­θετα, προ­τεί­νε­ται ένα μοντέλο που μετρά την επι­τυ­χία μέσα από την ποιό­τητα ζωής των κατοί­κων, την προ­στα­σία των φυσικών και πολι­τι­στι­κών πόρων, την ανθε­κτι­κό­τητα των τοπικών οικο­νο­μιών και τη δυνα­τό­τητα ενός προ­ο­ρι­σμού να παρα­μέ­νει ελκυ­στι­κός και βιώ­σι­μος σε βάθος χρόνου.

Η προ­σέγ­γιση του Destination Stewardship βασί­ζε­ται στη συνερ­γα­σία δημό­σιου και ιδιω­τι­κού τομέα, των οργα­νι­σμών δια­χεί­ρι­σης προ­ο­ρι­σμών, των επι­χει­ρή­σεων, αλλά και των ίδιων των τοπικών κοι­νω­νιών. Το WTTC υπο­γραμ­μί­ζει ότι κανένας φορέας δεν μπορεί μόνος του να δια­χει­ρι­στεί απο­τε­λε­σμα­τικά έναν προ­ο­ρι­σμό και ότι απαι­τεί­ται κοινό όραμα, σαφής κατα­νομή αρμο­διο­τή­των και συνεχής συνερ­γα­σία όλων των εμπλε­κο­μέ­νων.

Στο πλαίσιο αυτό, το Συμ­βού­λιο παρου­σιά­ζει ένα εργα­λείο αξιο­λό­γη­σης της δια­κυ­βέρ­νη­σης των προ­ο­ρι­σμών, το οποίο επι­τρέ­πει στις αρμό­διες αρχές να εντο­πί­ζουν αδυ­να­μίες, να αξιο­λο­γούν το επίπεδο συνερ­γα­σίας μεταξύ των φορέων και να σχε­διά­ζουν πολι­τι­κές που ενι­σχύ­ουν τη βιώσιμη ανά­πτυξη. Παράλ­ληλα, ανα­λύ­ο­νται τέσσερα δια­φο­ρε­τικά σενάρια δια­κυ­βέρ­νη­σης, ανάλογα με τον βαθμό συμ­με­το­χής του δημό­σιου και του ιδιω­τι­κού τομέα, προ­κει­μέ­νου κάθε προ­ο­ρι­σμός να χαράξει τη δική του πορεία προς ένα πιο βιώσιμο μοντέλο λει­τουρ­γίας.

Το WTTC επι­ση­μαί­νει ότι η παν­δη­μία, η κλι­μα­τική αλλαγή, οι πιέσεις στους φυσι­κούς πόρους, αλλά και η εμφά­νιση φαι­νο­μέ­νων υπερ­του­ρι­σμού κατέ­στη­σαν σαφές ότι το προη­γού­μενο μοντέλο ανά­πτυ­ξης δεν επαρκεί πλέον. Η ανθε­κτι­κό­τητα, η κοι­νω­νική συνοχή, η προ­στα­σία της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς και η ορθο­λο­γική δια­χεί­ριση των δια­θέ­σι­μων πόρων απο­τε­λούν πλέον προ­ϋ­πο­θέ­σεις για τη μακρο­χρό­νια αντα­γω­νι­στι­κό­τητα ενός προ­ο­ρι­σμού.

Σύμφωνα με το Συμ­βού­λιο, ιδιαί­τερη βαρύ­τητα πρέπει να δοθεί στη χρήση αξιό­πι­στων δεδο­μέ­νων για τη λήψη απο­φά­σεων, στη δια­χεί­ριση της του­ρι­στι­κής ζήτησης, στην προ­στα­σία του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος, στη βιώσιμη χρήση του νερού και της ενέρ­γειας, καθώς και στη συμ­με­τοχή των κατοί­κων στον σχε­δια­σμό της του­ρι­στι­κής πολι­τι­κής. Η προ­σέγ­γιση αυτή απο­σκο­πεί στη δημιουρ­γία προ­ο­ρι­σμών που δεν θα είναι μόνο ελκυ­στι­κοί για τους επι­σκέ­πτες, αλλά και καλύ­τε­ροι τόποι για να ζει κανείς.

Για χώρες όπως η Ελλάδα, όπου ο του­ρι­σμός απο­τε­λεί βασικό πυλώνα της οικο­νο­μίας, το μοντέλο του Destination Stewardship αποκτά ιδιαί­τερη σημασία. Ζητή­ματα όπως η φέρουσα ικα­νό­τητα των προ­ο­ρι­σμών, η επάρ­κεια των υπο­δο­μών, η δια­χεί­ριση των φυσικών πόρων και η ενεργός συμ­με­τοχή των τοπικών κοι­νω­νιών βρί­σκο­νται πλέον στην κορυφή της διε­θνούς ατζέ­ντας, δια­μορ­φώ­νο­ντας το νέο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθεί ο παγκό­σμιος του­ρι­σμός τα επόμενα χρόνια.

Κώστας Χαλ­κια­δά­κης

Πηγή: tornosnews.gr