Ο άνθρωπος που είδε τη Ρόδο πριν τη δει η Ρόδος

Ο Ιάκωβος Γερονικόλας ανήκε σε εκείνη τη γενιά που δεν περίμενε το κράτος να της υποδείξει πού βρίσκεται το μέλλον. Επέστρεψε από την Αυστραλία, κοίταξε ένα νησί με ιταλικές υποδομές, δρόμους και δύο λιμάνια, και έβγαλε ένα συμπέρασμα που τότε ελάχιστοι διατύπωναν φωναχτά. Το Interopa Tours και η στροφή στη σκανδιναβική αγορά δεν ήταν τυχερό χτύπημα, ήταν ανάγνωση της αγοράς πριν υπάρξει αγορά. Και η απόφαση να πουλήσει τη συμμετοχή του στα καύσιμα, μια δραστηριότητα κερδοφόρα και ασφαλή, για να χρηματοδοτήσει το Royal, το Eden Rock και το Olympic Palace, είναι ακριβώς το είδος του ρίσκου που σήμερα περιγράφεται ως όραμα και τότε λεγόταν απλώς τόλμη.
Η ουσία όμως δεν βρίσκεται στα ξενοδοχεία. Βρίσκεται στην τελευταία του παρακαταθήκη, στην προτροπή προς τους ξενοδόχους να μην πουλούν τις μονάδες τους γιατί αποτελούν περιουσία στρατηγικής σημασίας για την ίδια τη χώρα. Είναι μια θέση που ηχεί σχεδόν προκλητική σε μια εποχή που το ροδιακό τουριστικό απόθεμα αλλάζει χέρια και περνά σε ξένα funds με ταχύτητα ρεκόρ. Το ίδιο δείχνει και η στάση του στη ΔΑΝΕ, όπου πίεσε για πολύ μεγαλύτερη αύξηση κεφαλαίου από όση τελικά εγκρίθηκε, και στην ΠΑΕ Ρόδος, όπου έθεσε ευθέως το δίλημμα ότι αν έφευγε ο προπονητής θα έφευγε και ο ίδιος. Άνθρωποι που έβαζαν όρους και τους τηρούσαν.
Το τουριστικό θαύμα της Ρόδου δεν το έχτισαν εγκύκλιοι, το έχτισαν άνθρωποι που ρίσκαραν δικά τους λεφτά.