Άνιση κατανομή γιατρών: 6 στους 10 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη – Μεγάλες ελλείψεις στα νησιά

Εικόνα έντονων ανι­σορ­ρο­πιών προ­κύ­πτει από την κατα­νομή των επαγ­γελ­μα­τιών υγείας στην Ελλάδα, με το σύστημα υγείας να αντι­με­τω­πί­ζει ταυ­τό­χρονα έλλειψη νοση­λευ­τών, ανε­παρκή αριθμό γενικών ιατρών και σημα­ντι­κές γεω­γρα­φι­κές ανι­σό­τη­τες. Παρά το γεγονός ότι η χώρα μας δια­θέ­τει την υψη­λό­τερη ανα­λο­γία ιατρών στην Ευρω­παϊκή Ένωση, με 6,6 για­τρούς ανά 1.000 κατοί­κους, βρί­σκε­ται στην τελευ­ταία θέση ως προς την ανα­λο­γία νοση­λευ­τών, με μόλις 3,8 ανά 1.000 κατοί­κους.

Η ανι­σορ­ρο­πία αυτή δεν περιο­ρί­ζε­ται μόνο στη σχέση μεταξύ γιατρών και νοση­λευ­τών. Περισ­σό­τερο από το 60% των ιατρών συγκε­ντρώ­νε­ται σε δύο μητρο­πο­λι­τι­κές περι­φέ­ρειες, δηλαδή την Αθήνα και τη Θεσ­σα­λο­νίκη, με απο­τέ­λε­σμα οι αγρο­τι­κές και νησιω­τι­κές περιο­χές να αντι­με­τω­πί­ζουν σημα­ντικά κενά στην πρό­σβαση σε υπη­ρε­σίες υγείας. Η γεω­γρα­φική κατα­νομή του προ­σω­πι­κού ανα­δει­κνύ­ε­ται έτσι σε ένα από τα μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα του συστή­μα­τος, καθώς η δια­θε­σι­μό­τητα προ­σω­πι­κού δεν συμ­βα­δί­ζει με τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες του πλη­θυ­σμού.

Τα παρα­πάνω στοι­χεία προ­κύ­πτουν από την ελλη­νική μελέτη «Policy Roadmaps for Acting Early on NCDs», η οποία απο­τυ­πώ­νει τις προ­κλή­σεις του Εθνικού Συστή­μα­τος Υγείας, αλλά και έναν ολο­κλη­ρω­μένο οδικό χάρτη πολι­τι­κής για την έγκαιρη παρέμ­βαση στα μη μετα­δι­δό­μενα νοσή­ματα. Η μελέτη πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε από τους Καθη­γη­τές Κώστα Αθα­να­σάκη, Πανα­γιώτα Ναούμ, Γιάννη Αγο­ρα­στό και Ηλία Κυριό­πουλο.

Χωρίς γενι­κούς για­τρούς και παθο­λό­γους η Ελλάδα

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Τα 5 νοσή­ματα που στέλ­νουν 8 στους 10 Έλληνες στο νοσο­κο­μείο – Νέα μελέτη

Ποιοι πολίτες έχουν περισ­σό­τερα χρόνια νοσή­ματα και δυσκο­λίες πρό­σβα­σης στις υπη­ρε­σίες υγείας

Αρνη­τική «πρωτιά» της Ελλάδας σε θανά­τους από καρκίνο και καρ­διαγ­γειακά στην Ευρώπη

Ιδιαί­τερα κρίσιμη είναι και η έλλειψη γενικών ιατρών και παθο­λό­γων. Οι γενικοί ιατροί απο­τε­λούν μόλις το 6% του συνόλου των γιατρών στην Ελλάδα, όταν ο αντί­στοι­χος μέσος όρος στην ΕΕ ανέρ­χε­ται στο 21%. Το στοι­χείο αυτό δημιουρ­γεί εύλογα ερω­τή­ματα για την ικα­νό­τητα της χώρας να ενι­σχύ­σει την πρω­το­βάθ­μια φρο­ντίδα και να μετα­το­πί­σει το βάρος από τα νοσο­κο­μεία, στα οποία συνε­χί­ζουν να πηγαί­νουν όλα τα περι­στα­τικά.

Σε αυτό το πλαίσιο, η θέσπιση του Προ­σω­πι­κού Γιατρού απο­τε­λεί ένα θετικό βήμα, σύμφωνα με τη μελέτη. Ωστόσο, η εφαρ­μογή του θεσμού ενδέ­χε­ται να προ­σκρού­σει στην ήδη περιο­ρι­σμένη δια­θε­σι­μό­τητα γενικών ιατρών. Το κρίσιμο ερώτημα είναι κατά πόσο τα νέα οικο­νο­μικά και μη οικο­νο­μικά κίνητρα θα μπο­ρέ­σουν να προ­σελ­κύ­σουν για­τρούς στις περιο­χές με τη μεγα­λύ­τερη έλλειψη και να ενι­σχύ­σουν τη συμ­με­τοχή τους στον νέο θεσμό.

 Κενά σε νοση­λευ­τές

Την ίδια στιγμή, η χώρα εξα­κο­λου­θεί να αντι­με­τω­πί­ζει τις συνέ­πειες της μεγάλης εκροής επαγ­γελ­μα­τιών υγείας κατά την περίοδο της οικο­νο­μι­κής κρίσης. Ιδιαί­τερα ανη­συ­χη­τικό θεω­ρεί­ται το χαμηλό ενδια­φέ­ρον των νέων για το νοση­λευ­τικό επάγ­γελμα, γεγονός που απειλεί να διευ­ρύ­νει ακόμη περισ­σό­τερο το χάσμα μεταξύ γιατρών και νοση­λευ­τών τα επόμενα χρόνια.

Οι αδυ­να­μίες επε­κτεί­νο­νται και στον σχε­δια­σμό του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού. Δεν υπάρχει ολο­κλη­ρω­μένη στρα­τη­γική για την πρό­βλεψη των μελ­λο­ντι­κών αναγκών, ούτε επαρκές πλαίσιο για την κατα­νομή και μετα­βί­βαση αρμο­διο­τή­των μεταξύ των επαγ­γελ­μα­τιών υγείας. Παράλ­ληλα, ο συντο­νι­σμός μεταξύ των Υπουρ­γείων Υγείας και Παι­δείας παρα­μέ­νει ανε­παρ­κής, με απο­τέ­λε­σμα τα προ­γράμ­ματα εκπαί­δευ­σης να μην ευθυ­γραμ­μί­ζο­νται πλήρως με τις ανάγκες του συστή­μα­τος.

Στο ίδιο πεδίο εντάσ­σε­ται και η προ­ε­τοι­μα­σία του προ­σω­πι­κού για τον ψηφιακό μετα­σχη­μα­τι­σμό της υγείας και τη χρήση της Τεχνη­τής Νοη­μο­σύ­νης. Η απουσία σαφούς πολι­τι­κού και θεσμι­κού πλαι­σίου για τις νέες δεξιό­τη­τες απο­τε­λεί μια ακόμη πρό­κληση.

Η πορεία του συστή­μα­τος θα κριθεί, μεταξύ άλλων, όπως επι­ση­μαί­νει η μελέτη, από δείκτες όπως η δια­θε­σι­μό­τητα γενικών ιατρών και νοση­λευ­τών, η ανα­λο­γία νοση­λευ­τών προς ιατρούς, η καθαρή μετα­νά­στευση επαγ­γελ­μα­τιών υγείας και η συμ­με­τοχή των πολιτών στον θεσμό του προ­σω­πι­κού ιατρού. Η αντι­με­τώ­πιση των ανι­σο­τή­των δεν απο­τε­λεί πλέον απλώς ζήτημα στε­λέ­χω­σης, αλλά βασική προ­ϋ­πό­θεση για ένα απο­τε­λε­σμα­τικό και ισότιμο σύστημα υγείας.

Πηγή: ygeiamou.gr