«Πάγωσε» πλειστηριασμός ξενοδοχειακής επιχείρησης για οφειλή που ξεπερνά τα 724.000 ευρώ

Λίγα ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρα πριν από την προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη ημε­ρο­μη­νία διε­νέρ­γειας του πλει­στη­ρια­σμού, το Μο­νο­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έβαλε φρένο στην εκτε­λε­στι­κή δια­δι­κα­σία που είχε δρο­μο­λο­γη­θεί σε βάρος ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας του­ρι­στι­κών και ξε­νο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σε­ων και 2 ημε­δα­πών, οι οποί­ες είχαν εγ­γυ­η­θεί για τρα­πε­ζι­κή πί­στω­ση της επι­χεί­ρη­σης.

Η από­φα­ση, με αριθ­μό 169/2026, δη­μο­σιεύ­θη­κε στις 10 Ιου­λί­ου 2026, μία μόλις ημέρα μετά τη συ­ζή­τη­ση της υπό­θε­σης, γε­γο­νός που απο­τυ­πώ­νει και τον πιε­στι­κό χρόνο, καθώς ο πλει­στη­ρια­σμός είχε προσ­διο­ρι­στεί για τις 17 Ιου­λί­ου 2026.

Τις αι­τού­σες εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Νι­κό­λα­ος Σκορ­δί­λης.

Η δια­δρο­μή της οφει­λής

Η υπό­θε­ση έχει τις ρίζες της σε σύμ­βα­ση πί­στω­σης με ανοι­κτό αλ­λη­λό­χρεο λο­γα­ρια­σμό που είχε κα­ταρ­τι­στεί το 2008 με­τα­ξύ ομόρ­ρυθ­μης εται­ρεί­ας, την οποία στη συ­νέ­χεια απορ­ρό­φη­σε η αι­τού­σα ανώ­νυ­μη εται­ρεία, και συ­στη­μι­κής τρά­πε­ζας. Η σχε­τι­κή απαί­τη­ση με­τα­βι­βά­στη­κε το 2020 σε εται­ρεία ει­δι­κού σκο­πού με έδρα το εξω­τε­ρι­κό, στο πλαί­σιο τι­τλο­ποί­η­σης, και η δια­χεί­ρι­σή της ανα­τέ­θη­κε σε αδειο­δο­τη­μέ­νη από την Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος εται­ρεία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σε­ων από δά­νεια και πι­στώ­σεις.

Με δια­τα­γή πλη­ρω­μής που εκ­δό­θη­κε το 2021 από Δι­κα­στή του Πρω­το­δι­κεί­ου, οι 3 αι­τού­σες δια­τά­χθη­καν να κα­τα­βά­λουν, εις ολό­κλη­ρον η κα­θε­μία, το ποσό των 500.000 ευρώ, εντό­κως και με ανα­το­κι­σμό ανά εξά­μη­νο από τον Οκτώ­βριο του 2019. Στις 2 Οκτω­βρί­ου 2025 τους επι­δό­θη­κε επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή, με την οποία το συ­νο­λι­κό απαι­τού­με­νο ποσό είχε πλέον δια­μορ­φω­θεί σε 724.399,35 ευρώ, εκ των οποί­ων 500.000 ευρώ αφο­ρού­σαν κε­φά­λαιο και 224.399,35 ευρώ τό­κους, πλέον εξό­δων.

Ακο­λού­θη­σε, στις 31 Οκτω­βρί­ου 2025, η επι­βο­λή ανα­γκα­στι­κής κα­τά­σχε­σης σε ακί­νη­το της εται­ρεί­ας και ο προσ­διο­ρι­σμός ηλε­κτρο­νι­κού πλει­στη­ρια­σμού, αρ­χι­κά για τις 3 Ιου­νί­ου 2026. Ο πρώ­τος εκεί­νος πλει­στη­ρια­σμός απέβη άγο­νος, ελ­λεί­ψει πλειο­δο­τών, και η επι­σπεύ­δου­σα όρισε νέα ημε­ρο­μη­νία, τις 17 Ιου­λί­ου 2026.

Η ανα­κο­πή, η απόρ­ρι­ψη και η προ­σφυ­γή στο Εφε­τείο

Οι καθ’ ων η εκτέ­λε­ση είχαν ασκή­σει από τις 4 Δε­κεμ­βρί­ου 2025 ανα­κο­πή κατά της επι­τα­γής προς πλη­ρω­μή και της κα­τα­σχε­τή­ριας έκ­θε­σης, κατά το άρθρο 933 του Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας. Η ανα­κο­πή αυτή απορ­ρί­φθη­κε πρω­το­δί­κως με την από­φα­ση 327/2026, που εκ­δό­θη­κε κατά την ει­δι­κή δια­δι­κα­σία των πε­ριου­σια­κών δια­φο­ρών. Οι αι­τού­σες δεν έμει­ναν εκεί. Στις 30 Ιου­νί­ου 2026 άσκη­σαν έφεση, η οποία κα­τα­τέ­θη­κε την 1η Ιου­λί­ου 2026 στη γραμ­μα­τεία του δι­κα­στη­ρί­ου που είχε εκ­δώ­σει την απορ­ρι­πτι­κή από­φα­ση, εν­σω­μα­τώ­νο­ντας στο ίδιο δι­κό­γρα­φο και αί­τη­ση ανα­στο­λής της εκτέ­λε­σης, όπως απαι­τεί ο νόμος για τις πε­ρι­πτώ­σεις πλει­στη­ρια­σμού ακι­νή­των.

Το Εφε­τείο έκρι­νε ότι η αί­τη­ση ασκή­θη­κε πα­ρα­δε­κτά και εμπρό­θε­σμα, αφού κα­τα­τέ­θη­κε του­λά­χι­στον 5 ερ­γά­σι­μες ημέ­ρες πριν από την ημέρα του πλει­στη­ρια­σμού, και προ­χώ­ρη­σε στην εξέ­τα­ση της ου­σί­ας.

Το κρί­σι­μο ση­μείο, η αο­ρι­στία του πε­ριο­ρι­σμού

Ο πυ­ρή­νας της δι­κα­στι­κής κρί­σης εντο­πί­ζε­ται σε ένα φαι­νο­με­νι­κά τε­χνι­κό αλλά κα­θο­ρι­στι­κό ζή­τη­μα. Ενώ με την επι­τα­γή προς πλη­ρω­μή οι οφει­λέ­τριες είχαν επι­τα­χθεί να κα­τα­βά­λουν 724.399,35 ευρώ, η κα­τά­σχε­ση επι­βλή­θη­κε τε­λι­κά για το μι­κρό­τε­ρο ποσό των 400.000 ευρώ, με τη γε­νι­κή μνεία ότι ο πε­ριο­ρι­σμός γι­νό­ταν «προς πε­ριο­ρι­σμό των εξό­δων εκτε­λέ­σε­ως» και ότι η επι­σπεύ­δου­σα επι­φυ­λασ­σό­ταν για την εί­σπρα­ξη του υπο­λοί­που.

Το δι­κα­στή­ριο επι­σή­μα­νε ότι ο πε­ριο­ρι­σμός της απαί­τη­σης δεν είναι από μόνος του προ­βλη­μα­τι­κός, αντι­θέ­τως λει­τουρ­γεί κατά κα­νό­να υπέρ του οφει­λέ­τη, καθώς μειώ­νει τα έξοδα που τον βα­ρύ­νουν. Προ­ϋ­πό­θε­ση όμως είναι ο πε­ριο­ρι­σμός να είναι ορι­σμέ­νος, δη­λα­δή να προ­κύ­πτει με σα­φή­νεια σε ποια ακρι­βώς κον­δύ­λια ανα­φέ­ρε­ται. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, όπως δέ­χθη­κε το Εφε­τείο, από την κα­τα­σχε­τή­ρια έκ­θε­ση δεν μπο­ρού­σε να συ­να­χθεί αν το ποσό των 400.000 ευρώ αφο­ρού­σε μόνο μέρος του κε­φα­λαί­ου ή και τό­κους και λοιπά έξοδα. Η ασά­φεια αυτή, κατά την από­φα­ση, με­τέ­τρε­ψε την απαί­τη­ση σε ανεκ­κα­θά­ρι­στη, στε­ρώ­ντας από την εκτέ­λε­ση μια θε­με­λιώ­δη προ­ϋ­πό­θε­ση εγκυ­ρό­τη­τας.

Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι ότι, όπως προ­κύ­πτει από την από­φα­ση, στην εντο­λή προς εκτέ­λε­ση ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος της επι­σπεύ­δου­σας είχε προσ­διο­ρί­σει επα­κρι­βώς τον πε­ριο­ρι­σμό, διευ­κρι­νί­ζο­ντας ότι το ποσό των 400.000 ευρώ απο­τε­λού­σε μέρος του επι­δι­κα­σθέ­ντος κε­φα­λαί­ου. Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ωστό­σο ότι το στοι­χείο αυτό δεν ασκεί επιρ­ροή, διότι η κα­τά­σχε­ση επι­βάλ­λε­ται με την κα­τα­σχε­τή­ρια έκ­θε­ση και όχι με την εντο­λή, η δε δι­κα­στι­κή επι­με­λή­τρια δεν απο­τύ­πω­σε στην έκ­θε­ση τον πε­ριο­ρι­σμό όπως τον είχε ορθά δια­τυ­πώ­σει ο εντο­λέ­ας δι­κη­γό­ρος.

Η κρίση για το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο και η από­φα­ση

Με βάση τα πα­ρα­πά­νω, το Εφε­τείο έκρι­νε ότι το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο έσφα­λε κατά την ερ­μη­νεία και εφαρ­μο­γή του νόμου όταν απέρ­ρι­ψε ως μη νό­μι­μο τον όγδοο λόγο της ανα­κο­πής, τον οποίο έπρε­πε να δε­χθεί ως βά­σι­μο. Πι­θα­νο­λό­γη­σε, έτσι, ότι ο αντί­στοι­χος λόγος έφε­σης θα γίνει δε­κτός και ότι η έφεση θα ευ­δο­κι­μή­σει. Πα­ράλ­λη­λα, πι­θα­νο­λό­γη­σε ανε­πα­νόρ­θω­τη βλάβη των αι­του­σών, η οποία συ­νί­στα­ται στην αδυ­να­μία τους να αμ­φι­σβη­τή­σουν κον­δύ­λια των οποί­ων το ύψος δεν γνω­ρί­ζουν, βλάβη που δεν μπο­ρεί να απο­κα­τα­στα­θεί παρά μόνο με την κή­ρυ­ξη ακυ­ρό­τη­τας.

Με το σκε­πτι­κό αυτό, το δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε την αί­τη­ση και ανέ­στει­λε τη δια­δι­κα­σία της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης μέχρι την έκ­δο­ση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της έφε­σης, επι­βάλ­λο­ντας πα­ράλ­λη­λα στις αι­τού­σες τα δι­κα­στι­κά έξοδα της καθ’ ης, τα οποία όρισε στο ποσό των 300 ευρώ.