Η αλήθεια δεν διώκεται και η «δημοκρατική» δεν εκφοβίζεται από τα πυροτεχνήματα της δημοτικής αρχής Κολιάδη

Απά­ντη­ση της «δη­μο­κρα­τι­κής» στο δελ­τίο Τύπου του Δήμου Ρόδου για τις ει­κό­νες τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης – Με ανα­κοί­νω­ση που χρειά­στη­κε μια ολό­κλη­ρη εβδο­μά­δα για να συ­ντα­χθεί, η δη­μο­τι­κή αρχή επι­χει­ρεί να με­τα­τρέ­ψει τη συ­ζή­τη­ση για τα σκου­πί­δια, τα χόρτα και τις λακ­κού­βες σε δι­κα­στι­κή υπό­θε­ση περί ει­κό­νων. Η εφη­με­ρί­δα απα­ντά με ψυ­χραι­μία, με στοι­χεία και με από­λυ­τη απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα.

Η δη­μο­τι­κή αρχή της Ρόδου εξέ­δω­σε δελ­τίο Τύπου με το οποίο ανα­κοι­νώ­νει την προ­σφυ­γή της στη Δι­καιο­σύ­νη κατά της «δη­μο­κρα­τι­κής της Ρόδου» και της ιστο­σε­λί­δας dimokratiki.gr, με αφορ­μή το δη­μο­σί­ευ­μα της Κυ­ρια­κής 5 Ιου­λί­ου 2026 για την ει­κό­να εγκα­τά­λει­ψης του νη­σιού εν μέσω του­ρι­στι­κής αιχ­μής. Πρό­κει­ται για μια κί­νη­ση που έρ­χε­ται να ανα­δεί­ξει τη δυ­σα­νε­ξία της δη­μο­τι­κής αρχής όχι μόνο στην κρι­τι­κή αλλά και στην ίδια την αλή­θεια. Με ανα­κοι­νώ­σεις και με απει­λές έν­δι­κων μέσων επι­διώ­κει να εκ­φο­βί­σει την εφη­με­ρί­δα και τους συ­ντά­κτες της, εκτι­μώ­ντας προ­φα­νώς ότι ο θό­ρυ­βος μιας μή­νυ­σης θα κα­λύ­ψει τον θό­ρυ­βο των πα­ρα­πό­νων που ακού­γο­νται σε κάθε γει­το­νιά του νη­σιού. Δεν θα το πε­τύ­χει.

Η ανα­κοί­νω­ση του Δήμου Ρόδου

Η «δη­μο­κρα­τι­κή», σε αντί­θε­ση με όσους φο­βού­νται τον αντί­λο­γο, δη­μο­σιεύ­ει την ανα­κοί­νω­ση της δη­μο­τι­κής αρχής αυ­τού­σια, όπως ακρι­βώς εκ­δό­θη­κε:

«Ο Δήμος Ρόδου προ­σφεύ­γει στη Δι­καιο­σύ­νη για τη χρήση κα­τα­σκευα­σμέ­νων με τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη ει­κό­νων που πα­ρου­σιά­στη­καν ως πραγ­μα­τι­κές φω­το­γρα­φί­ες του νη­σιού

Ο Δήμος Ρόδου ανα­κοι­νώ­νει ότι θα ασκή­σει κάθε νό­μι­μο δι­καί­ω­μά του κατά της εφη­με­ρί­δας «Η Δη­μο­κρα­τι­κή της Ρόδου» και της ιστο­σε­λί­δας dimokratiki.gr, με αφορ­μή δη­μο­σί­ευ­μα της Κυ­ρια­κής 5 Ιου­λί­ου 2026.

Το επί­μα­χο δη­μο­σί­ευ­μα συ­νο­δεύ­ε­ται από ει­κό­νες που έχουν κα­τα­σκευα­στεί με ερ­γα­λεία τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης και πα­ρου­σιά­στη­καν στους ανα­γνώ­στες ως πραγ­μα­τι­κές φω­το­γρα­φί­ες της Ρόδου, χωρίς καμία απο­λύ­τως σή­μαν­ση. Οι ει­κό­νες αυτές δεν απο­τυ­πώ­νουν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Κα­τα­σκευά­ζουν μια ψευδή ει­κό­να για το νησί μας, η οποία δια­δί­δε­ται στο δια­δί­κτυο χωρίς σύ­νο­ρα και πλήτ­τει ευ­θέ­ως ένα του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν με διε­θνή φήμη, την ώρα μά­λι­στα που η Ρόδος δια­νύ­ει την κο­ρύ­φω­ση της του­ρι­στι­κής της πε­ριό­δου. Η ζημιά δεν αφορά τη δη­μο­τι­κή αρχή. Αφορά τον τόπο, τους ερ­γα­ζό­με­νους και τους επαγ­γελ­μα­τί­ες του, κάθε Ρο­δί­τη που ζει από τη φήμη του νη­σιού του.

Ας εί­μα­στε απο­λύ­τως σα­φείς. Ο Δήμος Ρόδου δεν στρέ­φε­ται κατά της κρι­τι­κής. Η κρι­τι­κή, ακόμη και η πιο σκλη­ρή, ακόμη και η άδικη κατά την άποψή μας, είναι ανα­φαί­ρε­το δι­καί­ω­μα του Τύπου και η ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή τη σέ­βε­ται έμπρα­κτα, με ανοι­χτές πόρ­τες, με δια­φά­νεια και με λο­γο­δο­σία από την πρώτη ημέρα. Άλλο όμως η κρι­τι­κή και άλλο η πα­ρου­σί­α­ση κα­τα­σκευα­σμέ­νων ει­κό­νων ως πραγ­μα­τι­κών. Το πρώτο είναι δη­μο­σιο­γρα­φία. Το δεύ­τε­ρο είναι πα­ρα­πλά­νη­ση του κοι­νού και για αυτό ακρι­βώς θα κρι­θεί από τη Δι­καιο­σύ­νη.

Είναι δε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ότι το ίδιο μέσο, στο ίδιο ακρι­βώς δη­μο­σί­ευ­μα, ση­μαί­νει με σα­φή­νεια το πε­ριε­χό­με­νο που πα­ρά­γει με τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη, όπως την ηχη­τι­κή σύ­νο­ψη που φέρει την έν­δει­ξη «Dimokratiki AI». Γνω­ρί­ζει επο­μέ­νως πολύ καλά πότε οφεί­λει να ενη­με­ρώ­νει τους ανα­γνώ­στες του ότι κάτι δεν είναι αυ­θε­ντι­κό. Στις ει­κό­νες που πα­ρου­σιά­ζουν δήθεν την πραγ­μα­τι­κή Ρόδο, η σή­μαν­ση αυτή απου­σιά­ζει.

Κα­λού­με δη­μό­σια την εφη­με­ρί­δα και την ιστο­σε­λί­δα να δώ­σουν στη δη­μο­σιό­τη­τα τα πρω­τό­τυ­πα αρ­χεία των επί­μα­χων ει­κό­νων, με τα πλήρη με­τα­δε­δο­μέ­να τους, καθώς και τον ακρι­βή τόπο και χρόνο λήψης κα­θε­μιάς. Αν πρό­κει­ται για πραγ­μα­τι­κές φω­το­γρα­φί­ες, η από­δει­ξη είναι απλή. Αν όχι, οφεί­λουν μια απά­ντη­ση όχι σε εμάς, αλλά στους ανα­γνώ­στες τους και στην κοι­νω­νία της Ρόδου.

Η δη­μο­τι­κή αρχή δεν απά­ντη­σε ποτέ σε προ­σω­πι­κές αιχ­μές και προ­σβο­λές, όσο συ­στη­μα­τι­κές κι αν υπήρ­ξαν. Όταν όμως θί­γε­ται το ίδιο το νησί και η ει­κό­να του στο εξω­τε­ρι­κό, η σιωπή παύει να είναι επι­λο­γή. Ο Δήμος Ρόδου θα προ­στα­τεύ­σει τον τόπο με όλα τα νό­μι­μα μέσα, αφή­νο­ντας στη Δι­καιο­σύ­νη να αξιο­λο­γή­σει τόσο την πρα­κτι­κή αυτή όσο και τη σκο­πι­μό­τη­τα που εν­δε­χο­μέ­νως εξυ­πη­ρε­τεί.»

Μια εβδο­μά­δα για να βρουν τη φω­το­γρα­φία, ούτε λεπτό για την ουσία

Τα κα­θυ­στε­ρη­μέ­να αντα­να­κλα­στι­κά της δη­μο­τι­κής αρχής απο­τυ­πώ­νο­νται στο ίδιο το χρο­νο­διά­γραμ­μα της αντί­δρα­σής της. Χρειά­στη­κε μια ολό­κλη­ρη εβδο­μά­δα, από τις 5 Ιου­λί­ου 2026 έως σή­με­ρα, ώστε οι ιν­στρού­κτο­ρες της επι­κοι­νω­νί­ας της να απο­μο­νώ­σουν από ένα εκτε­νές ρε­πορ­τάζ όχι την ουσία του, αλλά την ει­κό­να που το συ­νό­δευε. Ούτε μία λέξη για τις πα­ρα­λί­ες που πα­ρα­μέ­νουν όπως τις άφησε η κα­κο­και­ρία. Ούτε μία λέξη για τα πάρκα που έχουν με­τα­τρα­πεί σε χερ­σό­το­πους, για τις ανε­ξέ­λεγ­κτες χω­μα­τε­ρές, για τους δρό­μους που δο­κι­μά­ζουν κα­θη­με­ρι­νά οχή­μα­τα και υπο­μο­νή, για τους κυ­βό­λι­θους του κέ­ντρου, για τα ξερά χόρτα που πε­ρι­κυ­κλώ­νουν το νησί εν μέσω αντι­πυ­ρι­κής πε­ριό­δου. Σε όλα αυτά, τα οποία απο­τε­λού­σαν και απο­τε­λούν τον πυ­ρή­να του δη­μο­σιεύ­μα­τος, η δη­μο­τι­κή αρχή σιωπά. Η φω­το­γρα­φία την ενό­χλη­σε. Η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που πε­ρι­γρά­φει το κεί­με­νο, προ­φα­νώς, όχι.

Η δε αστειό­τη­τα του εγ­χει­ρή­μα­τος είναι τε­ρά­στια. Νο­μί­ζει η δη­μο­τι­κή αρχή ότι είναι δύ­σκο­λο να υπάρ­ξουν φω­το­γρα­φί­ες, πραγ­μα­τι­κές, κα­θη­με­ρι­νές, αδιαμ­φι­σβή­τη­τες, από τα σκου­πί­δια στους δρό­μους και στους κά­δους, από τα χάλια στα πάρκα και στα χωριά, από τα ακλά­δευ­τα δέ­ντρα, από τα χόρτα, από τους δρό­μους και τους κυ­βό­λι­θους στο κέ­ντρο της πόλης. Δεν είναι. Κα­θη­με­ρι­νές είναι οι φω­το­γρα­φί­ες, κα­θη­με­ρι­νή και η θλίψη. Και επει­δή, όπως δια­τεί­νε­ται η δη­μο­τι­κή αρχή, θα τα φτιά­ξει όλα σε χρόνο μηδέν, η «δη­μο­κρα­τι­κή» θα βρί­σκε­ται εκεί, με τον φακό στραμ­μέ­νο.

Δεν τους πεί­ρα­ξε η ει­κό­να, τους πεί­ρα­ξε το κεί­με­νο

Τί­θε­ται εξάλ­λου ένα ερώ­τη­μα που απα­ντιέ­ται από μόνο του. Μήπως ο κ. Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης και ο κάθε αι­ρε­τός, όπως και ο κάθε ανα­γνώ­στης, δεν μπο­ρού­σαν να αντι­λη­φθούν ότι επρό­κει­το για ει­κό­να πα­ραγ­μέ­νη με τε­χνη­τή νοη­μο­σύ­νη; Φυ­σι­κά και μπο­ρού­σαν. Και το αντι­λή­φθη­καν. Δεν ήταν η ει­κό­να εκεί­νη που τους ενό­χλη­σε. Το κεί­με­νο τους πεί­ρα­ξε. Τους πεί­ρα­ξε γιατί πε­ρι­γρά­φει μια Ρόδο που δεν είναι η ει­κο­νι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα την οποία σερ­βί­ρουν κα­θη­με­ρι­νά μέσα από αναρ­τή­σεις, φω­το­ρε­α­λι­στι­κά σχέ­δια και δελ­τία Τύπου. Τους πεί­ρα­ξε γιατί μί­λη­σε τη γλώσ­σα που ζει ο κά­τοι­κος και ο επι­σκέ­πτης και όχι τη γλώσ­σα που μι­λιέ­ται στις οθό­νες.

Σε ό,τι αφορά δε την επί­κλη­ση της σύ­νο­ψης «Dimokratiki AI», η απά­ντη­ση είναι απλή και γνω­στή σε όποιον πα­ρα­κο­λου­θεί τα σύγ­χρο­να μέσα ενη­μέ­ρω­σης. Η σύ­νο­ψη κει­μέ­νων με ερ­γα­λεία τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης εφαρ­μό­ζε­ται πα­ντού, σε όλα τα σύγ­χρο­να ΜΜΕ διε­θνώς, και δη­λώ­νε­ται ως τέ­τοια, όπως ακρι­βώς δη­λώ­νε­ται και στη «δη­μο­κρα­τι­κή». Το ότι η δη­μο­τι­κή αρχή ανα­κά­λυ­ψε την πρα­κτι­κή αυτή και επι­χει­ρεί να τη με­τα­τρέ­ψει σε επι­χεί­ρη­μα ενα­ντί­ον της εφη­με­ρί­δας δεί­χνει απλώς πόσο μα­κριά από την εποχή της βρί­σκε­ται. Είναι αστεία.

Η πρό­σκλη­ση της «δη­μο­κρα­τι­κής» προς τη δη­μο­τι­κή αρχή

Η «δη­μο­κρα­τι­κή», με τη σειρά της, απευ­θύ­νει προς τη δη­μο­τι­κή αρχή μια δη­μό­σια πρό­σκλη­ση, πολύ πιο απλή από τις δικές της αξιώ­σεις περί με­τα­δε­δο­μέ­νων. Ας δώσει η ίδια, και μά­λι­στα κα­θη­με­ρι­νά, στη δη­μο­σιό­τη­τα ει­κό­νες από το κέ­ντρο της πόλης, από τα πάρκα, από τους κά­δους απορ­ριμ­μά­των. Χωρίς φίλ­τρα, χωρίς σκη­νο­θε­σία, χωρίς επι­λεγ­μέ­νες γω­νί­ες λήψης. Να δούμε τότε ποιος τε­λι­κά ζει σε κόσμο ει­κο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και ποιος όχι. Ας πάρει δη­λώ­σεις από τους προ­έ­δρους των κοι­νο­τή­των, από τους κα­τοί­κους των χω­ριών και των συ­νοι­κιών, και ας κα­μα­ρώ­σει μόνη της το απο­τέ­λε­σμα. Αν η ει­κό­να που θα προ­κύ­ψει είναι εκεί­νη των ανα­κοι­νώ­σε­ών της, η εφη­με­ρί­δα θα το κα­τα­γρά­ψει με την ίδια συ­νέ­πεια με την οποία κα­τα­γρά­φει σή­με­ρα το αντί­θε­το.

Γιατί η ουσία είναι μία και οφεί­λει επι­τέ­λους να γίνει κα­τα­νοη­τή. Δεν είναι τα δη­μο­σιεύ­μα­τα που κά­νουν κακό στην ει­κό­να του νη­σιού. Η ανι­κα­νό­τη­τα και η απα­ξί­ω­ση της πόλης είναι εκεί­νες που την πλη­γώ­νουν. Ο του­ρί­στας δεν δια­βά­ζει τη «δη­μο­κρα­τι­κή» πριν βγά­λει τα συ­μπε­ρά­σμα­τά του. Βλέ­πει την πα­ρα­λία μπρο­στά του, το πάρκο δίπλα στο ξε­νο­δο­χείο του, τον δρόμο που τον με­τα­φέ­ρει. Και­ρός να το κα­τα­λά­βουν.

Η θέση της εφη­με­ρί­δας απέ­να­ντι στη μή­νυ­ση

Η «δη­μο­κρα­τι­κή» δη­λώ­νει κα­θα­ρά και χωρίς πε­ρι­στρο­φές ότι δεν σκύ­βει το κε­φά­λι σε κα­νέ­να πυ­ρο­τέ­χνη­μα, όπως το ση­με­ρι­νό της δη­μο­τι­κής αρχής Κο­λιά­δη. Στη μή­νυ­ση θα απα­ντή­σει με έν­δι­κα μέσα όπου και όποτε χρεια­στεί, με την ψυ­χραι­μία και τη σο­βα­ρό­τη­τα που αρ­μό­ζει. Η προ­σπά­θεια εκ­φο­βι­σμού του Τύπου μέσω της Δι­καιο­σύ­νης δεν είναι νέο φαι­νό­με­νο, ούτε στη Ρόδο ούτε αλλού, και που­θε­νά δεν είχε το απο­τέ­λε­σμα που προσ­δο­κού­σαν οι εμπνευ­στές της.

Η εφη­με­ρί­δα θα συ­νε­χί­σει να κάνει αυτό που έκανε πάντα. Να κα­τα­γρά­φει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του νη­σιού, να δίνει βήμα στους πο­λί­τες, να ελέγ­χει την εξου­σία, όποια κι αν είναι αυτή, και να απα­ντά στα επι­χει­ρή­μα­τα με επι­χει­ρή­μα­τα και στα στοι­χεία με στοι­χεία. Όσα δελ­τία Τύπου κι αν εκ­δο­θούν, όσες μη­νύ­σεις κι αν εξαγ­γελ­θούν, τα σκου­πί­δια δεν θα πά­ψουν να υπάρ­χουν επει­δή κά­ποιος απο­φά­σι­σε να μη­νύ­σει όποιον τα φω­το­γρα­φί­ζει ή τα πε­ρι­γρά­φει. Η Ρόδος χρειά­ζε­ται δου­λειά, όχι δι­κο­γρα­φί­ες. Και η «δη­μο­κρα­τι­κή» θα βρί­σκε­ται εδώ, να το θυ­μί­ζει, κάθε μέρα.

Το πα­ρα­σκή­νιο της υπό­θε­σης

Η αντι­πα­ρά­θε­ση έχει την αφε­τη­ρία της στο δη­μο­σί­ευ­μα της 5 Ιου­λί­ου 2026, με το οποίο η «δη­μο­κρα­τι­κή» κα­τέ­γρα­ψε την ει­κό­να εγκα­τά­λει­ψης του νη­σιού στην έναρ­ξη της του­ρι­στι­κής αιχ­μής. Πα­ρα­λί­ες με φερτά υλικά και σπα­σμέ­νες υπο­δο­μές, πάρκα με ορ­γιώ­δη βλά­στη­ση εν μέσω αντι­πυ­ρι­κής πε­ριό­δου, ανε­ξέ­λεγ­κτες χω­μα­τε­ρές, κα­τε­στραμ­μέ­να οδο­στρώ­μα­τα και με­γά­λα έργα που προ­χω­ρούν με βήμα ση­μειω­τόν, την ώρα που η δη­μο­τι­κή αρχή επεν­δύ­ει το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ενέρ­γειάς της στην επι­κοι­νω­νία και στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης.

Επί 7 ημέ­ρες η δη­μο­τι­κή αρχή δεν απά­ντη­σε σε κα­νέ­να από τα ζη­τή­μα­τα ου­σί­ας που έθεσε το ρε­πορ­τάζ. Η απά­ντη­ση που τε­λι­κά ήρθε δεν αφο­ρού­σε τις πα­ρα­λί­ες, τα πάρκα ή τους δρό­μους, αλλά την ει­κό­να που συ­νό­δευε το κεί­με­νο, με την εξαγ­γε­λία προ­σφυ­γής στη Δι­καιο­σύ­νη. Η συ­νέ­χεια, πλέον, θα δοθεί εκεί όπου η ίδια η δη­μο­τι­κή αρχή επέ­λε­ξε να τη με­τα­φέ­ρει.

Να τι λέει ο κό­σμος ομάδα Τα Στρα­βά της Ρόδου