Όταν η λύση κάθε ελλείμματος είναι μια ακόμη μετακίνηση

Στην Κάρπαθο ένας παι­δί­α­τρος ή ένας ορθο­πε­δι­κός καλεί­ται να κρίνει αν ένα καρ­διο­λο­γικό περι­στα­τικό θα μείνει ή θα φύγει, επειδή Παθο­λό­γος και Καρ­διο­λό­γος λείπουν από τον Ιανουά­ριο. Δίπλα του μία μαία κρατάει μόνη της μαιευ­τική, χει­ρουρ­γείο και απο­στεί­ρωση, ένας φαρ­μα­κο­ποιός χωρίς βοηθό κρατάει το φαρ­μα­κείο, δύο μηχα­νι­κοί κρατούν την τεχνική υπη­ρε­σία. Αυτό δεν είναι νοσο­κο­μείο που υπο­λει­τουρ­γεί, είναι νοσο­κο­μείο που στέ­κε­ται όρθιο επειδή κάποιοι άνθρω­ποι αρνού­νται να το αφήσουν να πέσει.

Και ενώ η εικόνα φωνάζει ενί­σχυση, η 2η ΥΠΕ κάνει το ακριβώς αντί­θετο. Στέλνει νοση­λεύ­τρια στον Πειραιά, μαία στην Κάσο, οδηγό ασθε­νο­φό­ρου στην Αίγινα, και αφήνει έναν ολο­καί­νου­ριο αξονικό τομο­γράφο να σκο­νί­ζε­ται γιατί δεν φρό­ντισε να στείλει κανέναν να τον δου­λέ­ψει. Το σωμα­τείο ρωτάει ευθέως αν πίσω από αυτές τις απο­φά­σεις υπάρχει η δημόσια υγεία ή κάποια σκο­πι­μό­τητα, και η ίδια η λίστα των μετα­κι­νή­σεων δίνει την απά­ντηση πριν προ­λά­βει να μιλήσει κανείς.

Ένα νησί 4.000 κατοί­κων δεν ζητάει προ­νό­μιο όταν ζητάει γιατρό, ζητάει το αυτο­νό­ητο που η διοί­κηση απο­φά­σισε να το αντι­με­τω­πί­ζει σαν πολυ­τέ­λεια.