Ρόδος : Εκβίαση από το τμήμα ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. καταγγέλλει γνωστός ποινικολόγος!

-Δεσμεύτηκε το ΑΦΜ του στη ΔΟΥ για οφειλές τις οποίες έχει προ­σβά­λει ως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές από τον Ιούλιο του 2011 στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου 8Παρότι η υπόθεση έχει ανα­βλη­θεί     – 3 φορές, ενόψει κρίσεως του ΔΗΦΟΔΩ από την Ολο­μέ­λεια του ΣτΕ ο Δήμος Ρόδου, προ­χώ­ρησε σε διοι­κη­τικά μέτρα σε βάρος του

 

Μείζον θέμα, που δεν απο­κλεί­ε­ται να προ­σλά­βει και ποινική διά­σταση, ανέκυψε την Παρα­σκευή στο Δήμο Ρόδου μετά την απόφαση ενός εκ των πλέον γνωστών δικη­γό­ρων του νησιού, να κοι­νο­ποι­ή­σει εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία – πρό­σκληση στη δημο­τική αρχή, με επι­φύ­λαξη δικαιω­μά­των, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι εκβιά­στηκε από δημο­τικό υπάλ­ληλο για να απο­σύ­ρει την προ­σφυγή που άσκησε κατά του κύρους του ΔΗΦΟΔΩ στα Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια!

Ο δικη­γό­ρος επι­χεί­ρησε συγκε­κρι­μένα να εισπρά­ξει για δημόσια υπη­ρε­σία οφειλές για υπη­ρε­σίες που παρείχε και όταν του ζητή­θηκε να προ­σκο­μί­σει ενη­με­ρό­τητα για να του κατα­βλη­θούν τα οφει­λό­μενα, ο λογι­στής του τον ενη­μέ­ρωσε ότι έχει δεσμευ­τεί στη ΔΟΥ Ρόδου το ΑΦΜ του, λόγω οφειλών του σε ΔΗΦΟΔΩ.

Επι­χεί­ρησε να ενη­με­ρω­θεί σχε­τι­κώς αρμο­δίως και όσα περι­γρά­φει ο ίδιος στην εξώδικη δήλωση του είναι απίθανα και άκρως ανη­συ­χη­τικά…

Σημειώ­νε­ται ότι ο συγκε­κρι­μέ­νος ποι­νι­κο­λό­γος είναι από τους πρώτους που άσκησαν προ­σφυγή ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για την ακύρωση ειδο­ποι­ή­σεων κατα­βο­λής του φόρου.

Με την προ­σφυγή του αμφι­σβη­τεί­ται η νοµιµότητα, η συνταγµατικότητα, η ανα­λο­γι­κό­τητα και η συµβατότητα του Δηµοτικού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου (ΔΗΦΟΔΩ) µε το άρθρο 33 της υπ’αριθµ. 6 κατευ­θυ­ντή­ριας οδηγίας (DIRECTIVA) της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, ενώ υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι ο φόρος παρα­βιά­ζει και τις αρχές της ισό­τη­τας.

Ετερος δικη­γό­ρος άσκησε μάλιστα πρό­σθετη παρέµβαση κατά του Δήµου Ρόδου και υπέρ του, “εµπλουτίζοντας” µε νέους λόγους ακύ­ρω­σης το αρχικό δικό­γραφο τονί­ζο­ντας ότι κακώς ο φόρος επι­βάλ­λε­ται σε δικη­γό­ρους!!

Στην εξώδικη δήλωση, για το περιε­χό­μενο της οποίας ενη­με­ρώ­θηκε ο δήμαρ­χος Ρόδου κ. Φώτης Χατζη­διά­κος ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Όπως γνω­ρί­ζετε έχω ασκήσει την από 25/7/2011 προ­σφυγή μου ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου κατά την υπ’αριθμ. 343 και 344/30-5-2011 ατο­μι­κών ειδο­ποι­ή­σεων της Υπη­ρε­σίας σας (οι οποίες αφορούν την εγγραφή μου στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. των ετών 2008 και 2009) επειδή πιστεύω και έχω τη βάσιμη νομική άποψη ότι ο δημο­τι­κός φόρος είναι παρά­νο­μος.

Η προ­σφυγή μου αυτή έχει ανα­βλη­θεί μέχρι σήμερα (3) φορές με αίτημα του Δήμου Ρόδου επειδή εκκρε­μεί ως γνωστό το θέμα στην Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου Επι­κρα­τείας μετά την απόφαση του αρμό­διου τμή­μα­τος που έκρινε ότι ο δημο­τι­κός φόρος είναι παρά­νο­μος.

Και ενώ η μέχρι σήμερα  νομική αντι­με­τώ­πιση του θέματος βρί­σκε­ται στο αρμόδιο κατά το Σύνταγμα Δικα­στή­ριο (και μάλιστα μετά τη δυσμενή για τον Δήμο Ρόδου εξέλιξη), ωστόσο εχθές πλη­ρο­φο­ρή­θηκα έκπλη­κτος ότι έχετε προβεί στην παρά­νομη και αξιό­ποινη δέσμευση του ΑΦΜ μου (…) με απο­τέ­λε­σμα να δυσχε­ραί­νε­ται η λει­τουρ­γία του δικη­γο­ρι­κού μου γρα­φείου και γενικά οι συναλ­λα­γές μου με το Δημόσιο.

Μάλιστα όταν ο λογι­στής μου επι­κοι­νώ­νησε με την Υπη­ρε­σία σας ο υπεύ­θυ­νος υπάλ­λη­λός σας, προ­κει­μέ­νου να απο­δε­σμεύ­σει τον ΑΦΜ μου, ζήτησε ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΑ να παραι­τηθώ προη­γου­μέ­νως από τη νόμιμη προ­σφυγή που άσκησα!!

Η όλη παρά­νομη και εκβια­στική αυτή συμπε­ρι­φορά σας είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ γι’ αυτό και σας ΚΑΛΩ να προ­βείτε άμεσα στις εξής ενέρ­γειες:

1. Να μου γνω­ρί­σετε την ειδική διάταξη του Νόμου, που σας έδωσε το δικαί­ωμα ως ΟΤΑ να δεσμεύ­σετε τους ΑΦΜ των προ­σώ­πων, που εσείς θεω­ρείτε οφει­λέ­τες σας.

2. Να μου γνω­ρί­σετε (όχι ονο­μα­στικά αλλά αριθ­μη­τικά) σε πόσους από τις χιλιά­δες των οφει­λε­τών του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. έχετε δεσμεύ­σει τον ΑΦΜ τους και

3. Να απε­λευ­θε­ρώ­σετε μέσα σε 24 ώρες από τη λήψη της παρού­σας (και να μου γνω­ρί­σετε εγγρά­φως την απο­δέ­σμευση) του ΑΦΜ δια­φο­ρε­τικά σας ΔΗΛΩΝΩ ότι θα κατα­μη­νύσω κάθε υπεύ­θυνο για παρά­βαση καθή­κο­ντος και εκβίαση και θα ζητήσω την πλήρη απο­ζη­μί­ωσή μου για την απα­ξιω­τική για το πρόσωπό μου δέσμευση του ΑΦΜ, όχι μόνον από αυτόν που έδωσε την εντολή της δέσμευ­σης, αλλά και από εκείνον που αρνεί­ται να συμ­μορ­φω­θεί στην παρούσα εξώδικη δια­μαρ­τυ­ρία μου».

Ο δικη­γό­ρος έχει ζητήσει με την προ­σφυγή του να ανα­γνω­ρι­στεί ότι ο Δημο­τι­κός Φόρος (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.) που επι­βλή­θηκε και καθιε­ρώ­θηκε με το άρθρο 60 του Ν. 2214/1994 είναι μη νόμιμος, αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός και δεν συμ­βι­βά­ζε­ται με το άρθρο 33 της υπ’αριθμ. 6 κατευ­θυ­ντή­ριας οδηγίας (DIRECTIVA) της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, αλλά και ότι η εφαρ­μογή του παρα­βιά­ζει τις αρχές της ισό­τη­τας και της ανα­λο­γι­κό­τη­τας!

Ανα­φέ­ρει στην προ­σφυγή του μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., που καθιε­ρώ­θηκε με τον Ν. 2214/94 δεν είναι νόμιμος διότι έρχεται σε ευθεία σύγκρουση και δεν συμ­βι­βά­ζε­ται με τις ρυθ­μί­σεις τόσο του εσω­τε­ρι­κού όσο και του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­τι­κού Δικαίου διότι με αυτόν δεν επι­βάλ­λε­ται απλά φόρος επί των εισα­γό­με­νων και εξα­γό­με­νων αγαθών αλλά επί των ακα­θά­ρι­στων εσόδων (δηλ. του τζίρου) των επι­τη­δευ­μα­τιών από την άσκηση της οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τάς τους και μάλιστα με κλι­μα­κω­τούς συντε­λε­στές ανάλογα με το συντε­λε­στή ΚΑΘΑΡΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ με απο­τέ­λε­σμα να μην προ­κύ­πτει με σαφή­νεια τι είδους φόρος είναι τελικά ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. που αντι­κα­τέ­στησε το Δημο­τικό φόρο, αφού ενώ επι­βάλ­λε­ται επί των ακα­θά­ρι­στων εσόδων και πρό­κει­ται για ΕΜΜΕΣΟ ΦΟΡΟ, ωστόσο παρέ­χε­ται η δυνα­τό­τητα μετα­κύ­λι­σής του στην κατα­νά­λωση.

Ανε­ξάρ­τητα όμως αν ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. μετα­κυ­λί­ε­ται ή όχι (άμεσα ή έμμεσα) στην κατα­νά­λωση αναμ­φί­βολα συν­δέ­ε­ται απο­κλει­στικά με τα οικο­νο­μικά απο­τε­λέ­σματα και ειδι­κό­τερα με τα ακα­θά­ρι­στα έσοδα (δηλ. τον τζίρο) της επαγ­γελ­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας του επι­τη­δευ­μα­τία και συνεπώς πρό­κει­ται στην ουσία για ΦΟΡΟ ΚΥΚΛΟΥ ΕΡΓΑΣΙΩΝ η επιβολή του οποίου είναι παρά­νομη αφού συγκρού­ε­ται και είναι αντί­θετη με το άρθρο 33 της ΕΚΤΗΣ (6ης) κατευ­θυ­ντή­ριας οδηγίας (DIRECTIVA) του Συμ­βου­λίου των Ευρω­παϊ­κών Κοι­νο­τή­των (ήδη της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης) το οποίο ανα­φέ­ρει κατά λέξη:

-«Υπό την επι­φύ­λα­ξιν ετέρων κοι­νο­τι­κών δια­τά­ξεων, οι δια­τά­ξεις της παρού­σης κατευ­θυ­ντη­ρίου οδηγίας δεν εμπο­δί­ζουν την δια­τή­ρη­σιν ή την καθιέ­ρω­σιν υπό τόνος κράτους μέλους, φόρων επί των συμ­βο­λαίων ασφα­λί­σεως και επί των παι­γνίων και στοι­χη­μά­των, ειδικών φόρων κατα­νά­λω­σης, δικαιω­μά­των εγγρα­φής εις τα μητρώα και γενι­κό­τερα παντός φόρου, δικαιώ­μα­τος ή τέλους μη εχόντων χαρα­κτήρα φόρου κύκλου εργα­σιών».

Συνα­κό­λουθα με τα παρα­πάνω ο (νέος) Δημο­τι­κός Φόρος απο­τε­λεί έμμεσο, αντι­κοι­νο­τικό και γενικά μη νόμιμο φόρο κύκλου εργα­σιών (κατά την έννοια του καταρ­γη­θέ­ντος Ν. 660/1937) ο οποίος επι­βα­ρύ­νει το κόστος ζωής και τον τιμά­ριθμο, δημιουρ­γεί αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό σε βάρος των επι­χει­ρή­σεων της Δωδ/σου σε σχέση με τις επι­χει­ρή­σεις άλλων περιο­χών της χώρας.

Επο­μέ­νως κακώς και παρά το Νόμο γρά­φτηκα στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους του Δήμου Ρόδου για τα έτη 2008 και 2009, όπως αναφέρω στην αρχή της παρού­σας, αφού ο δημο­τι­κός φόρος που καλού­μαι να κατα­βάλω είναι πρόδηλα παρά­νο­μος.

Σύμφωνα με το άρθρο 4 παρ. 1 και 5 του Συντάγ­μα­τος οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου και συνει­σφέ­ρουν ΧΩΡΙΣ δια­κρί­σεις στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνά­μεις τους ενώ με το άρθρο 25 θεσπί­ζε­ται ο σεβα­σμός των δικαιω­μά­των του ανθρώ­που και ειδι­κό­τερα η αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Όπως προ­α­να­φέρ­θηκε ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. υπο­λο­γί­ζε­ται με την εφαρ­μογή και χρήση κλι­μα­κω­τού συντε­λε­στή καθαρού κέρδους (προ­κει­μέ­νου να θεμε­λιώ­σει το συντε­λε­στή έως 1%) παρόλο που στόχος του Νομο­θέτη του άρθρου 60 του Ν. 2214/1994 ήταν τα ακα­θά­ρι­στα έσοδα του επι­τη­δευ­μα­τία με απο­τέ­λε­σμα ο συντε­λε­στής αυτός να είναι ουσια­στικά πολ­λα­πλά­σιος στο καθαρό εισό­δημά του.

Με το άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος – όπως αυτό ισχύει μετά την συνταγ­μα­τική ανα­θε­ώ­ρηση του έτους 2001 – τέθηκε ο κανόνας ότι οι κάθε είδους περιο­ρι­σμοί που μπορούν να επι­βλη­θούν στα ατομικά δικαιώ­ματα πρέπει να προ­βλέ­πο­νται είτε απευ­θείας από το Σύνταγμα είτε από το Νόμο εφόσον υπάρχει επι­φύ­λαξη υπέρ αυτού και να σέβο­νται την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Κατά την γενική αυτή Αρχή του Δικαίου οι νομίμως επι­βαλ­λό­με­νοι περιο­ρι­σμοί των ατο­μι­κών δικαιω­μά­των θα πρέπει να πληρούν τα ακό­λουθα κρι­τή­ρια και συγκε­κρι­μένα θα πρέπει να είναι:

α) Πρό­σφο­ροι για την πραγ­μά­τωση του επι­διω­κό­με­νου σκοπού.

β) Ανα­γκαίοι δηλ. να συνι­στούν μέτρο το οποίο σε σχέση με άλλα δυνά­μενα να ληφθούν μέτρα επά­γε­ται τον ελά­χι­στο δυνατό περιο­ρι­σμό για τον ιδιώτη ή το κοινό και

γ) Ανα­λο­γι­κοί (εν στενή εννοία) δηλαδή να τελούν σε εύλογη σχέση με τον επι­διω­κό­μενο σκοπό, ώστε η ανα­με­νό­μενη ωφέλεια να μην υπο­λεί­πε­ται της βλάβης που προ­κα­λούν.

Αν ο κοινός Νομο­θέ­της παρα­βί­ασε την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας ή εθέ­σπισε με Νόμο υπέρ­με­τρους περιο­ρι­σμούς ατο­μι­κών δικαιω­μά­των ο Δικα­στής έχει το δικαί­ωμα, τη δυνα­τό­τητα αλλά κυρίως το καθήκον, να ελέγξει τη συνταγ­μα­τι­κό­τητα του Νόμου και να μην τον εφαρ­μό­σει (άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγ­μα­τος).

Στην περί­πτωσή μας ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. με τον αυθαί­ρετο και κλι­μα­κού­μενο συντε­λε­στή φόρου που καθιε­ρώ­νει έχει παρα­βιά­σει ευθέως την αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και προ­κα­λεί ανι­σό­τητα, αφού χρη­σι­μο­ποιεί για την ίδια αιτία όχι τα ίδια, αλλά δια­φο­ρε­τικά μέτρα και σταθμά για να επι­βά­λει φόρο στα ακα­θά­ρι­στα έσοδα αδια­φο­ρώ­ντας για τις δαπάνες στις οποίες προέβη ο κάθε επι­τη­δευ­μα­τίας για να επι­τύ­χει το οικο­νο­μικό απο­τέ­λε­σμα.

Ιδιαί­τερα σημειώνω ότι ενώ ο Ν. 2214/1994 υπο­τί­θε­ται ότι αφορά το ακα­θά­ρι­στο εισό­δημα, ωστόσο, προ­κει­μέ­νου να επι­βά­λει το ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. κατα­φεύ­γει σε κρι­τή­ρια που ανα­φέ­ρο­νται στο «καθαρό εισό­δημα» γεγονός που βοά ότι ουσια­στικά πρό­κει­ται για νέα μορφή του ήδη καταρ­γη­θέ­ντος Φ.Κ.Ε. Με βάση τα εκτε­θέ­ντα ο Ν. 2214/1994 στην εφαρ­μογή του προ­κα­λεί ανι­σό­τητα και άδικη μετα­χεί­ριση όχι μόνο μεταξύ των επι­τη­δευ­μα­τιών της Δωδ/σου αλλά και μεταξύ των επι­τη­δευ­μα­τιών της περιο­χής Δωδ/σου και των λοιπών δια­με­ρι­σμά­των της χώρας στα οποία δεν υφί­στα­ται παρό­μοιος δημο­τι­κός φόρος, αφού χρη­σι­μο­ποιεί κατά τρόπο ακα­τα­νό­ητο και αντι­συ­νταγ­μα­τικό δια­φο­ρε­τι­κούς συντε­λε­στές για την ίδια αιτία.

Συνεπώς ο παρα­πάνω Νόμος είναι αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός διότι παρα­βιά­ζει την ισότητα που καθιε­ρώ­νει το άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος».