Περιπλέκεται η υπόθεση της εξαφάνισης Ροδίτη ψαροντουφεκά

Παρα­τεί­νε­ται η αγωνία για την τύχη του 61χρονου Αρχαγ­γε­λίτη Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα του Ευρι­πίδη, ψαρο­ντου­φεκά, που αγνο­εί­ται από την 28η Αυγού­στου 2012 και που φέρεται, σύμφωνα με οικεί­ους του αλλά και με πρόταση που εισή­γαγε στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου η Αντει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Μαρία Σοφία Βαΐτση, να δολο­φο­νή­θηκε από έναν 42χρονο Αλβανό.

Το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο, που μελέ­τησε την δικο­γρα­φία που σχη­μα­τί­στηκε, απο­φά­σισε να παύσει προ­σω­ρινά την ασκη­θείσα ποινική δίωξη κατά του κατη­γο­ρου­μέ­νου για την πράξη της ανθρω­πο­κτο­νίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση, καθώς έκρινε ότι υφί­στα­νται μεν ενδεί­ξεις, αλλά αυτές δεν είναι ικανές να τον οδη­γή­σουν στο εδώλιο του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Θυμί­ζουμε ότι η χήρα και ο γιός του 61χρονου Αρχαγ­γε­λίτη έχουν ήδη δηλώσει, δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου τους κ. Στέλιου Αλε­ξαν­δρή, παρά­σταση πολι­τι­κής αγωγής με υπό­μνημά τους.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, περι­γρά­φει το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης ως εξής:

Ο κατη­γο­ρού­με­νος,   το   μεση­μέρι   της 28ης Αυγού­στου 2012, μετέβη μαζί με τον Κων­στα­ντίνο Οίκουτα στη θαλάσ­σια περιοχή του Πρα­σο­νη­σίου για υπο­βρύ­χια αλιεία, δρα­στη­ριό­τητα που συνή­θι­ζαν ν’ ασκούν    παρέα,    καθώς    συν­δέ­ο­νταν    μεταξύ    τους    (πέραν    των επαγ­γελ­μα­τι­κών) με   στενές φιλικές σχέσεις.

Η σύζυγος του Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα κατέ­θεσε προ­α­να­κρι­τικά ότι, όταν ο σύζυγος της έφυγε από την οικία τους για να μεταβεί στο Πρα­σο­νήσι, της εκμυ­στη­ρεύ­τηκε ότι μαζί τους θα πήγαι­ναν για ψάρεμα και δύο φίλοι του κατη­γο­ρου­μέ­νου, υπήκοοι Αλβα­νίας.

Μάλιστα, επειδή, όπως της δήλωσε, δεν τους εμπι­στευό­ταν, της άφησε μία επαγ­γελ­μα­τική  κάρτα του  και  κάποια χρήματα που  έφερε επάνω του.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, πάντως, ενώ αρχικά παρα­δέ­χτηκε ότι θα τους συνό­δευαν για ψάρεμα και δύο φίλοι του, απο­λο­γού­με­νος, ενώπιον του Ανα­κριτή, το αρνή­θηκε.

Φτά­νο­ντας στο Πρα­σο­νήσι, οι δύο φίλοι ξεκί­νη­σαν το ψάρεμα και υπό αδιευ­κρί­νι­στες συν­θή­κες, το από­γευμα της ίδιας ημέρας, ο Κων­στα­ντί­νος Οίκου­τας εξα­φα­νί­στηκε, έκτοτε δε η τύχη του αγνο­εί­ται,  καθώς ουδέ­ποτε επέ­στρεψε στο σπίτι του ούτε τον είδε ή επι­κοι­νώ­νησε οποιοσ­δή­ποτε μαζί του.

Ο  κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να είναι ο τελευ­ταίος άνθρω­πος που τον είδε πριν την    εξα­φά­νισή    του.    Περι­γρά­φο­ντας    (εκου­σίως)    στους    συγ­γε­νείς    του αγνο­ού­με­νου   τα   περι­στα­τικά   που   έλαβαν   χώρα   εκείνο   το   από­γευμα, ισχυ­ρί­στηκε   ότι,   κατά   τη   διάρ­κεια   του   ψαρέ­μα­τος,   κι   ενώ   αμφό­τε­ροι περ­πα­τού­σαν αντι­κρι­στά μέσα στη θάλασσα,  με τη στάθμη του νερού ν’ ανέρ­χε­ται στα γόνατα του Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα και στο στήθος του ίδιου (κατά τις διη­γή­σεις του κατη­γο­ρου­μέ­νου, ο Κων­στα­ντί­νος Οίκου­τας, όντας περισ­σό­τερο έμπει­ρος, προ­πο­ρευό­ταν αυτού, ευρι­σκό­με­νος σε από­σταση περίπου πενήντα μέτρων μακριά του), ο ίδιος (κατη­γο­ρού­με­νος) κτυ­πή­θηκε από υπο­θα­λάσ­σιο ρεύμα, με απο­τέ­λε­σμα να χάσει την ισορ­ρο­πία του, να πέσει στη θάλασσα, να παρα­συρ­θεί αρκετά μέτρα στο εσω­τε­ρικό της και ν’ απο­μα­κρυν­θεί  έτσι  από  το  φίλο  του,   χάνο­ντας  έκτοτε  και  τα  ίχνη  του.

Ισχυ­ρί­στηκε παρα­πέρα ότι κάλεσε σε βοήθεια, ώσπου άκουσε τις εκκλή­σεις του   μια   κοπέλα   (σέρφερ),   που   ειδο­ποί­ησε Πολωνό   ναυα­γο­σώ­στη, ο οποίος τελικά τον περι­συ­νέ­λεξε.

Ωστόσο, ο ως   άνω   ναυα­γο­σώ­στης,   εξε­τα­ζό­με­νος   προ­α­να­κρι­τικά,   διέ­ψευσε   ότι   ο κατη­γο­ρού­με­νος  καλούσε για  βοήθεια,   κατέ­θεσε  δε ότι  ο  ίδιος,  έχοντας προ­στρέ­ξει να βοη­θή­σει με τη λέμβο του μια οικο­γέ­νεια Ρώσων κολυμ­βη­τών, εντό­πισε τον κατη­γο­ρού­μενο να κολυ­μπάει, χωρίς βατρα­χο­πέ­διλα, κι επειδή αφενός φαι­νό­ταν κου­ρα­σμέ­νος κι αφε­τέ­ρου στην περιοχή έπνεαν ισχυροί άνεμοι εντά­σεως περίπου 9 μποφόρ, προ­σφέρ­θηκε να τον βοη­θή­σει κι αυτός δέχθηκε.

Επίσης, κατέ­θεσε κατη­γο­ρη­μα­τικά ότι ο Αλβανός ουδέ­ποτε τον ενη­μέ­ρωσε ότι υπήρχε κι άλλο άτομο μαζί του, ώστε να το ανα­ζη­τή­σει (ο κατη­γο­ρού­με­νος, πάντως, ισχυ­ρί­στηκε ότι όντως δεν ανέφερε την ύπαρξη του Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα, καθώς θεω­ρούσε ότι αυτός θα είχε ήδη βγει στη στεριά)   ούτε,   πάντως,   και   ο   ίδιος   αντι­λή­φθηκε   κάποιο  άλλο   άτομο   με κατα­δυ­τική στολή στην περιοχή.

Εξάλλου, σ’ επι­κοι­νω­νία που είχε με την αδελφή του αγνο­ού­με­νου, λίγες ημέρες μετά το περι­στα­τικό, ο ίδιος ως άνω μάρ­τυ­ρας ισχυ­ρί­στηκε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος ήταν σε καλή κατά­σταση και δεν φαι­νό­ταν ανα­στα­τω­μέ­νος, αντί­θετα με όσα ισχυ­ρί­στηκε ο ίδιος, ήτοι ότι, κατά τη στιγμή της διά­σω­σής του, ήταν αδύ­να­μος και πανι­κο­βλη­μέ­νος.

Περαι­τέρω, προ­έ­κυψε ότι, όταν ο κατη­γο­ρού­με­νος βγήκε στη στεριά, αφού άλλαξε τα ρούχα   του,   κατευ­θύν­θηκε   σε   παρα­κεί­μενο   εστια­τό­ριο.

Σ’ ερώτηση της ιδιο­κτή­τριας του εστια­το­ρίου σχετικά με τον Κων­στα­ντίνο Οίκουτα, ο κατη­γο­ρού­με­νος της απά­ντησε ότι δεν γνώριζε πού βρι­σκό­ταν, καθώς τον είχε χάσει από το οπτικό του πεδίο κατά τη διάρ­κεια του ψαρέ­μα­τος και δεν τον είχε δει έκτοτε. Τότε αυτή τον προ­έ­τρεψε να επι­κοι­νω­νή­σει με το γαμπρό της, που είχε σχολή σέρ­φινγκ στην παραλία, προ­κει­μέ­νου ν’ ανα­ζη­τή­σει με φου­σκωτό σκάφος τον αγνο­ού­μενο φίλο του, όπως κι έγινε.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, ωστόσο, δεν συμ­με­τείχε και ο ίδιος στη σχετική έρευνα ούτε παρέ­μεινε στην παραλία για να παρα­κο­λου­θή­σει την πορεία της, αλλά επέ­στρεψε στο εστια­τό­ριο, από όπου επι­κοι­νώ­νησε με την οικο­γέ­νειά του, προ­κει­μέ­νου να τους ενη­με­ρώ­σει για το τι είχε συμβεί. Παράλ­ληλα, ο σύζυγος της ιδιο­κτή­τριας του εστια­το­ρίου επι­κοι­νώ­νησε με τον υιό του Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα, ο οποίος έσπευσε στην περιοχή μαζί τη μητέρα του-σύζυγο του αγνο­ού­με­νου.

Εντύ­πωση προ­κα­λεί το γεγονός ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος ειδο­ποί­ησε το κεντρικό Λιμε­ναρ­χείο Ρόδου για την εξα­φά­νιση του φίλου του περί ώρα 21.40 και, μάλιστα, μετά από προ­τρο­πές και παραι­νέ­σεις της ιδιο­κτή­τριας του εστια­το­ρίου (να σημειω­θεί, εν προ­κει­μένω, ότι τόσο ο Πολωνός ναυα­γο­σώ­στης όσο και η ως ιδιο­κτή­τρια του εστια­το­ρίου ισχυ­ρί­στη­καν ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε βγει από τη θάλασσα περί ώρα 17.30-18.00 και όχι αργό­τερα, όπως ισχυ­ρί­στηκε ο ίδιος), ήτοι ώρες μετά τη δική του διάσωση κι ενώ, αφενός μεν ο ίδιος είχε κιν­δυ­νεύ­σει, όπως ισχυ­ρί­στηκε, να πνιγεί, αφε­τέ­ρου δε στην περιοχή έπνεαν ισχυροί άνεμοι, γεγονός που καθι­στούσε επι­σφαλή τη σωμα­τική ακε­ραιό­τητα του φίλου του, εφόσον αυτός βρι­σκό­ταν ακόμη στη θάλασσα.

Τελικώς, παρά τις προ­σπά­θειες των αρμό­διων αρχών, αλλά και ιδιωτών που συνέ­δρα­μαν στην ανεύ­ρεση του αγνο­ού­με­νου, δεν κατέστη,-έως σήμερα, εφικτός ο εντο­πι­σμός του.

Περαι­τέρω, προ­έ­κυψε ότι την 29η Αυγού­στου 2012, ήτοι την επομένη της εξα­φά­νι­σης του Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα, επαγ­γελ­μα­τίας δύτης, κάνο­ντας κατά­δυση στην ανωτέρω θαλάσ­σια περιοχή, εντό­πισε στη θάλασσα και ανέσυρε από βάθος 4 περίπου μέτρων ένα υπο­βρύ­χιο τυφέκιο (ψαρο­ντού­φεκο), το οποίο είχε ένα άγκι­στρο, το λεγό­μενο «κλέφτη», σπα­σμένο.

Το εξάρ­τημα αυτό εντο­πί­στηκε μέσα στην τσάντα του κατη­γο­ρου­μέ­νου. Ο τελευ­ταίος αρχικά είχε ισχυ­ρι­στεί ότι το ψαρο­ντού­φεκο που βρέθηκε μέσα στη θάλασσα ήταν του Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα, αργό­τερα, ωστόσο, υπο­στή­ριξε ότι το ψαρο­ντού­φεκο ήταν δικό του, αλλά εκείνη την ημέρα το είχε δανεί­σει στο φίλο του.

Να σημειω­θεί, πάντως, ότι η σύζυγος του Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα κατέ­θεσε προ­α­να­κρι­τικά ότι ο τελευ­ταίος, φεύ­γο­ντας από την οικία του, είχε πάρει μαζί του το δικό του εξο­πλι­σμό για το ψάρεμα.

Οι συγ­γε­νείς του αγνο­ού­με­νου εντο­πί­ζουν το κίνητρο του κατη­γο­ρου­μέ­νου για τη   δολο­φο­νία   του   Κων­στα­ντί­νου   Οίκουτα   αφενός   μεν   στις   φήμες  που υπήρχαν ότι ο τελευ­ταίος δια­τη­ρούσε ερωτική σχέση με τη σύζυγο του κατη­γο­ρου­μέ­νου, αφε­τέ­ρου δε (και κυρίως) στο γεγονός ότι ο αγνο­ού­με­νος γνώριζε για τη συμ­με­τοχή του κατη­γο­ρου­μέ­νου (και άλλων συγ­γε­νών του) σε κύκλωμα  δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών ουσιών,   κάτι που  ίσως προ­κα­λούσε  σ’ αυτούς  ανα­σφά­λεια  για  το  ενδε­χό­μενο  απο­κά­λυ­ψης  τους.

Το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο είναι πάντως κατη­γο­ρη­μα­τικό ότι,  από κανένα στοι­χείο της δικο­γρα­φίας δεν προ­έ­κυ­ψαν ως αληθή τα γεγο­νότα αυτά.

Καθιστά επι­πλέον σαφές ότι από τα στοι­χεία που προ­α­να­φέρ­θη­καν και, κυρίως, από τις αντι­φά­σεις στις οποίες περιέ­πεσε ο κατη­γο­ρού­με­νος, τη μερική διά­ψευση των ισχυ­ρι­σμών του από τους μάρ­τυ­ρες και την καθυ­στέ­ρηση ενη­μέ­ρω­σης των αρμό­διων αρχών για την ανεύ­ρεση του αγνο­ού­με­νου φίλου του, δεδο­μέ­νων και των και­ρι­κών   συν­θη­κών   που   επι­κρα­τού­σαν   στην   περιοχή,    συνά­γε­ται   ότι προ­έ­κυ­ψαν ορι­σμέ­νες ενδεί­ξεις ενοχής για την απο­δι­δό­μενη σε βάρος του πράξη.

Ωστόσο, όπως τονί­ζε­ται στο βού­λευμα, οι ενδεί­ξεις αυτές δεν μπορούν να θεω­ρη­θούν επαρ­κείς, ώστε να μπορεί να γίνει λόγος για παρα­πο­μπή του στο ακρο­α­τή­ριο του αρμό­διου Δικα­στη­ρίου, πολλώ μάλλον εφόσον μέχρι   σήμερα   δεν   έχει    βρεθεί   το   πτώμα   του   αγνο­ού­με­νου Κων­στα­ντί­νου Οίκουτα, ώστε, από το σημείο εντο­πι­σμού του, την εξέταση του και τα τυχόν λοιπά ευρή­ματα να μπορεί να δια­κρι­βω­θεί ότι πρό­κει­ται πράγ­ματι για εγκλη­μα­τική ενέρ­γεια και να μπορεί να συνα­χθεί ο τρόπος με τον οποίο αυτή τελέ­στηκε. Δεν απο­κλεί­ε­ται, ωστόσο, όπως επι­ση­μαί­νε­ται, η πιθα­νό­τητα οι ανωτέρω ασθε­νείς ενδεί­ξεις σε βάρος του κατη­γο­ρου­μέ­νου να ενι­σχυ­θούν στο μέλλον με νέα στοι­χεία   και   να   μετα­τρα­πούν,   έτσι,   σε   σοβαρές   και   επαρ­κείς,   που   να δικαιο­λο­γούν και να επι­βάλ­λουν την παρα­πο­μπή του στο ακρο­α­τή­ριο.