Όταν η νοσταλγία βάζει το χέρι στην τσέπη

Κάθε λίγο καιρό κά­ποιος απο­φα­σί­ζει να σώσει μια παλιά γει­το­νιά από τη λήθη, και συ­νή­θως αυτό μένει στο επί­πε­δο της γλυ­κό­πι­κρης ανά­μνη­σης για μια εποχή που ήμα­σταν φτω­χοί αλλά αγα­πη­μέ­νοι. Το βι­βλίο του δι­κη­γό­ρου Μα­νώ­λη Κου­τσού­κου για τον Άι Νι­κό­λα του ’50 και του ’60, που πα­ρου­σιά­ζε­ται το Σάβ­βα­το 6 Ιου­νί­ου στις 19:00, κάνει κάτι πα­ρα­πά­νω, καθώς διο­χε­τεύ­ει όλα τα έσοδα στο Φι­λό­πτω­χο Τα­μείο της ενο­ρί­ας. Δη­λα­δή η αφή­γη­ση για μια συ­νοι­κία που ζούσε με την αλ­λη­λεγ­γύη της δεν μένει στην πε­ρι­γρα­φή της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, τη με­τα­τρέ­πει ξανά σε πράξη.

Εκεί κρύ­βε­ται και η ουσία, γιατί οι νο­σταλ­γί­ες για την αν­θρω­πιά του πα­ρελ­θό­ντος είναι φθη­νές όταν τε­λειώ­νουν στο εξώ­φυλ­λο και ακρι­βές όταν κα­τα­λή­γουν σε κάτι χρή­σι­μο. Μια εκ­κλη­σία χτι­σμέ­νη το 1759 από αν­θρώ­πους που είχαν ελά­χι­στα και τα μοι­ρά­ζο­νταν, και σή­με­ρα ένα βι­βλίο που ξα­να­μοι­ρά­ζει ό,τι θυ­μά­ται, ίσως είναι ο μόνος τρό­πος να μη μεί­νει η παλιά γει­το­νιά απλώς ένα ωραίο πα­ρα­μύ­θι για το πόσο κα­λύ­τε­ρα ήταν κά­πο­τε.