Μητροπολίτης Χρυσόστομος: Η πίστη χωρίς την Εκκλησία οδηγεί στον ατομισμό

• O Μη­τρο­πο­λί­της Σύμης, Τήλου, Χάλ­κης & Κα­στελ­λο­ρί­ζου μιλά στη «δ» για τις δυ­σκο­λί­ες της πο­λυ­νη­σιω­τι­κό­τη­τας, τα πνευ­μα­τι­κά αντι­σώ­μα­τα και τις πα­ρα­δο­σια­κές αξίες, τα social media και για τον Πα­νορ­μι­τη αδα­μά­ντι­νο λίθο της πί­στης

Σε μία εκ βα­θέ­ων και ιδιαί­τε­ρα ου­σια­στι­κή συ­νέ­ντευ­ξη στη «δ», ο Σε­βα­σμιό­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Σύμης, Τήλου, Χάλ­κης και Κα­στελ­λο­ρί­ζου κ. Χρυ­σό­στο­μος ανοί­γει την καρ­διά του και μιλά στη «δ» και στη Να­τά­σα Πα­μπρή, για τη δια­κο­νία, την πίστη, τις προ­κλή­σεις της σύγ­χρο­νης επο­χής, αλλά και τον ξε­χω­ρι­στό ποι­μα­ντι­κό ρόλο που κα­λεί­ται να επι­τε­λέ­σει σε μία από τις πλέον ιδιαί­τε­ρες και ακρι­τι­κές Ιερές Μη­τρο­πό­λεις της χώρας. Με λόγο γα­λή­νιο, μεστό και βαθιά πνευ­μα­τι­κό, ανα­φέ­ρε­ται στις δυ­σκο­λί­ες της πο­λυ­νη­σιω­τι­κό­τη­τας, στις απαι­τή­σεις της κα­θη­με­ρι­νής πα­ρου­σί­ας σε τέσ­σε­ρα νησιά με δια­φο­ρε­τι­κές ανά­γκες και ιδιαι­τε­ρό­τη­τες, αλλά και στη ση­μα­σία της Εκ­κλη­σί­ας ως στα­θε­ρού ση­μεί­ου ανα­φο­ράς για τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες των Δω­δε­κα­νή­σων.

Ο Σε­βα­σμιό­τα­τος μιλά ακόμη για τη σπου­δαία πνευ­μα­τι­κή ακτι­νο­βο­λία της Ιεράς Μονής Πα­νορ­μί­τη Σύμης, ενός από τα με­γα­λύ­τε­ρα προ­σκυ­νή­μα­τα της Ορ­θο­δο­ξί­ας, το οποίο, όπως επι­ση­μαί­νει, απο­τε­λεί «τον αδα­μά­ντι­νο λίθο» της Μη­τρο­πό­λε­ως. Πα­ράλ­λη­λα, κα­τα­θέ­τει τις σκέ­ψεις του για τη διαρ­κώς με­τα­βαλ­λό­με­νη κοι­νω­νία, τη σχέση των αν­θρώ­πων με την Εκ­κλη­σία, την αυ­ξα­νό­με­νη επιρ­ροή των social media, αλλά και την ανά­γκη δια­τή­ρη­σης της πνευ­μα­τι­κής και πο­λι­τι­στι­κής ταυ­τό­τη­τας των νη­σιών μας απέ­να­ντι στις αλ­λα­γές που επι­φέ­ρει η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη.

Μέσα από τις απα­ντή­σεις του, ανα­δει­κνύ­ε­ται ένας ιε­ράρ­χης που προ­σεγ­γί­ζει τον άν­θρω­πο με κα­τα­νό­η­ση και διά­κρι­ση, χωρίς να απο­μα­κρύ­νε­ται από τις θε­με­λιώ­δεις αρχές της Ορ­θό­δο­ξης πί­στης. Ανα­φέ­ρε­ται στη ση­μα­σία της δια­κο­νί­ας ως πρά­ξης προ­σφο­ράς και ευ­θύ­νης, θυ­μά­ται τις προ­σω­πι­κό­τη­τες που ση­μά­δε­ψαν τη δική του πο­ρεία προς τον μο­να­χι­σμό και εξη­γεί γιατί η Εκ­κλη­σία εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί ζω­ντα­νό πυ­λώ­να συ­νο­χής και ελ­πί­δας, ιδιαί­τε­ρα στις ακρι­τι­κές νη­σιω­τι­κές κοι­νω­νί­ες.

Με λόγο ου­σια­στι­κό και αν­θρώ­πι­νο, ο Μη­τρο­πο­λί­της Σύμης, Χάλ­κης, Τήλου και Κα­στελ­λο­ρί­ζου κ. Χρυ­σό­στο­μος κα­τα­θέ­τει στη «δ» τις από­ψεις και τους προ­βλη­μα­τι­σμούς του για τον σύγ­χρο­νο κόσμο, στέλ­νο­ντας πα­ράλ­λη­λα ένα μή­νυ­μα πί­στης, ενό­τη­τας και πνευ­μα­τι­κής εγρή­γορ­σης.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Σε­βα­σμιό­τα­τε, από το 2018 έχετε υπό την ευ­θύ­νη σας μία Ιερά Μη­τρό­πο­λη, που έχει μία μο­να­δι­κή ιδιαι­τε­ρό­τη­τα, καθώς απο­τε­λεί­ται από 4 νησιά, δη­λα­δή έχει μια φυ­σι­κή «ασυ­νέ­χεια» στο νη­σιω­τι­κό σύ­μπλεγ­μα της Δω­δε­κα­νή­σου. Πόσο απαι­τη­τι­κό είναι το έργο που επι­τε­λεί­τε, καθώς με­τα­ξύ αυτών πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται κι ένα από τα με­γα­λύ­τε­ρα προ­σκυ­νή­μα­τα της χώρας, της Ι.Μ. του Πα­νορ­μί­τη Σύμης;

Αγα­πη­τή κα Να­τά­σα, Χρι­στός Ανέ­στη!

Μετά και την εν Σύμη συ­νά­ντη­σή μας με την ευ­και­ρία της Εθνι­κής Επε­τεί­ου υπο­γρα­φής της απε­λευ­θε­ρώ­σε­ως της Δω­δε­κα­νή­σου από τον τυ­ραν­νι­κό Γερ­μα­νι­κό ζυγό, επι­κοι­νω­νώ και πάλι μαζί σας, εκ­φρά­ζο­ντας κατ’ αρχήν τις θερ­μές μου ευ­χα­ρι­στί­ες για την τι­μη­τι­κή σας πρό­σκλη­ση, να συμ­με­τά­σχω δια της πα­ρού­σης συ­νε­ντεύ­ξε­ως εις την έγκρι­τον δη­μο­σιο­γρα­φι­κή δράση σας. Και ενώ βρι­σκό­μα­στε μέσα στην Ανα­στά­σι­μη πε­ρί­ο­δο, είναι όντως, ιδίως για εμάς τους Ορ­θο­δό­ξους Χρι­στια­νούς ευ­χά­ρι­στο να επι­κοι­νω­νού­με, το Μέγα αυτό Μυ­στή­ριο της Ανα­στά­σε­ως του Χρι­στού, ως σκοπό και προ­ο­πτι­κή της δικής μας αν­θρώ­πι­νης πο­ρεί­ας.

Είναι γνω­στό σε όλους μας, ότι το Οι­κου­με­νι­κό μας Πα­τριαρ­χείο, δια­χρο­νι­κά ασκώ­ντας τα απ’ αιώ­νων προ­νό­μιά του, προς αρ­τιω­τέ­ρα διοί­κη­ση και ποι­μα­ντι­κή δια­χεί­ρι­ση των εν Δω­δε­κα­νή­σῳ εκ­κλη­σια­στι­κών Θε­μά­των, το 2004 δη­μιούρ­γη­σε την Ιερά Μη­τρό­πο­λη Σύμης απαρ­τι­ζο­μέ­νη και από τις Νή­σους Χάλκη, Τήλο και Με­γί­στη, με έδρα φυ­σι­κά το με­γα­λύ­τε­ρο και πο­λυ­πλη­θέ­στε­ρο Νησί της Σύμης, προ­σθέ­το­ντας τοιου­το­τρό­πως άλλη μία, την πέμ­πτη κατά σειρά Μη­τρό­πο­λη στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Ήταν πράγ­μα­τι ιστο­ρι­κής ση­μα­σί­ας και αξίας αυτή η από­φα­ση του Πα­τριάρ­χου μας κ. Βαρ­θο­λο­μαί­ου, καθ’ ότι απο­δει­κνύ­ει για άλλη μια φορά την μέ­ρι­μνα και το άοκνο εν­δια­φέ­ρον του για τα Δω­δε­κά­νη­σα, ως ιστο­ρι­κή και αδιά­σπα­στον συ­νέ­χεια – σχέ­σης μετά της Μη­τρός εν Κων­στα­ντι­νου­πό­λει Με­γά­λης Εκ­κλη­σί­ας! Και τα τέσ­σε­ρα αυτά νησιά μας, που το κα­θέ­να έχει τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τές του όπως ο κάθε τόπος άλ­λω­στε, έχουν την ευ­λο­γία του Θεού και των Προ­στα­τών-Πο­λιού­χων Αγίων τους και οι το­πι­κές, μι­κρές ή με­γά­λες κοι­νω­νί­ες, είναι συν­δε­δε­μέ­νες με τις το­πι­κές τους πα­ρα­δό­σεις, που ευ­τυ­χώς με θρη­σκευ­τι­κή ευ­λά­βεια οι πι­στοί μας δια­φυ­λάσ­σουν και επι­τε­λούν. Η πα­ρου­σία στις νη­σιω­τι­κές αυτές κοι­νω­νί­ες της Εκ­κλη­σί­ας είναι, ανέ­κα­θεν αδιαμ­φι­σβή­τη­τη και δια­χρο­νι­κά συμ­βάλ­λει στην πα­ρα­μο­νή και φυ­σι­κή πα­ρου­σία των κα­τοί­κων στους τό­πους κα­τα­γω­γής τους και στην διαρ­κή ανα­ζω­ο­γό­νη­ση της θρη­σκευ­τι­κής τους ταυ­τό­τη­τος.

Οι δυ­σκο­λί­ες ασφα­λώς υπάρ­χουν και ανα­φέ­ρο­νται υπό των αρ­μο­δί­ων φο­ρέ­ων, η δική μας δυ­σκο­λία υφί­στα­ται στο γε­γο­νός ότι τα τέσ­σε­ρα αυτά νησιά μας, που δεν ευ­ρί­σκο­νται σε γε­ω­γρα­φι­κή ευ­θεία, οπότε η πρό­σβα­ση προς αυτά δυ­σχε­ραί­νει την εκεί τα­κτι­κό­τε­ρη πα­ρου­σία μας και προς αυτό βέ­βαια συμ­βάλ­λουν και οι δυ­σμε­νείς και­ρι­κές συν­θή­κες και ανα­γκα­ζό­με­θα πολ­λές φορές να τρο­πο­ποι­ή­σου­με και τε­λευ­ταία στιγ­μή ακόμα το πρό­γραμ­μά μας. Οι ιε­ρείς όμως με αυ­το­συ­νει­δη­σία επι­τε­λούν με τον κα­λύ­τε­ρο τρόπο τα εφη­με­ρια­κά και ποι­μα­ντι­κά τους κα­θή­κο­ντα, ως άγρυ­πνοι φύ­λα­κες των θρη­σκευ­τι­κών και λει­τουρ­γι­κών πα­ρα­δό­σε­ών μας.

Καλώς ανα­φέ­ρε­τε, ως από τα με­γα­λύ­τε­ρα Προ­σκυ­νή­μα­τα της Χώρας μας την Ιερά Μονή του Τα­ξιάρ­χου Μι­χα­ήλ του Πα­νορ­μί­του μας, διότι όντως η φήμη Του ξε­πέ­ρα­σε ακόμη και τα όρια της Χώρας μας, ώστε οι Προ­σκυ­νη­τές να είναι και πο­λί­τες άλλων Χωρών. Είναι ευ­λο­γία για όλους μας, προσ­δί­δει κύρος στον τόπο μας και είναι ασφα­λώς ο αδα­μά­ντι­νος λίθος του στέμ­μα­τος της Ιεράς Μη­τρο­πό­λε­ώς μας. Ασφα­λώς μαζί με αυτήν την με­γά­λη ευ­λο­γία συ­μπο­ρεύ­ε­ται και η με­γά­λη ευ­θύ­νη και υπο­χρέ­ω­ση της χρη­στής κατά πάντα, πνευ­μα­τι­κής και υλι­κής δια­χεί­ρι­σης του Ιερού αυτού Προ­σκυ­νή­μα­τος, την ευ­θύ­νη του οποί­ου έχει η καθ’ ημάς Ιερά Μη­τρό­πο­λη. Η μέχρι τώρα πα­ρου­σία και ανο­δι­κή πο­ρεία του Ιερού αυτού Προ­σκυ­νή­μα­τος, μετά βε­βαιό­τη­τος σας λέγω, ότι είναι απο­τέ­λε­σμα της σω­τη­ριώ­δους επεμ­βά­σε­ως και πα­ρου­σί­ας του Αρ­χαγ­γέ­λου μας στην ζωή των Χρι­στια­νών μας και της δικής μας κα­θη­με­ρι­νό­τη­τος με ανα­ρίθ­μη­τα θαύ­μα­τα για τα οποία «οὐκ ἔστιν ἀριθ­μός», όμως λει­τουρ­γούν, θεωρώ, ως προ­σκλη­τή­ριο προ­σέλ­κυ­σης στην Ιερά Μονή Του εις τους ευ­ερ­γε­τη­θέ­ντες υπ’ Αυτού. Το πνευ­μα­τι­κό, φι­λαν­θρω­πι­κό και κοι­νω­νι­κό έργο και η προ­σφο­ρά της Ιεράς Μονής είναι γνω­στά, όσο το Χρι­στια­νι­κό ήθος επι­τρέ­πει την δη­μο­σί­ευ­ση, πέραν τούτο, «ἐάν ἡμεῖς σιω­πή­σω­μεν, οἱ λίθοι κε­κρά­ξω­νται», κατά τό αγιο­γρα­φι­κόν χω­ρί­ον.

• Σε­βα­σμιό­τα­τε, τι ση­μαί­νει για εσάς προ­σω­πι­κά η έν­νοια της δια­κο­νί­ας;

Η θέση του Αρ­χη­γού της Πί­στε­ώς μας, Κυ­ρί­ου ημών Ιησού Χρι­στού, είναι από­λυ­τη και δια­χρο­νι­κή και αμε­τά­βλη­τη! «Οὐκ ἦλθον δια­κο­νη­θῆναι ἀλλά δια­κο­νῆσαι…». Η Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σία μας, ως Σώμα Χρι­στού, της οποί­ας όλοι εί­με­θα Μέλη, το­πο­θε­τεί τους Επι­σκό­πους κατά τό­πους, ώστε να συ­νε­χί­ζε­ται το απο­λυ­τρω­τι­κό έργο της Κε­φα­λής της που είναι ο Ιη­σούς Χρι­στός. Άρα λοι­πόν, ακο­λου­θού­με κι εμείς τήν ἐντο­λήν Του δια­ποι­μαί­νο­ντες τον άν­θρω­πο, ως από­λυ­τα ελεύ­θε­ρο δη­μιούρ­γη­μα του Θεού, σε­βό­με­νοι τις ιδιαι­τε­ρό­τη­τες του κα­θε­νός, όπως ο Θεός μας σέ­βε­ται και ανέ­χε­ται όλους μας.

• Εί­χα­τε από μικρό παιδί στο μυαλό σας να φο­ρέ­στε ιε­ρα­τι­κά άμφια; Τι σας οδή­γη­σε να ακο­λου­θή­σε­τε έναν ιδιαί­τε­ρο «δρόμο μο­να­χι­σμού»; Υπάρ­χει κά­ποιο βι­βλίο ή πρό­σω­πο που επη­ρέ­α­σε βαθιά τη σκέψη σας;

Όπως εί­πα­με και πριν, ο Θεός μας αγαπά και προ­νο­εί για τον κα­θέ­να μας μ΄ έναν μο­να­δι­κό τρόπο, που απο­κα­λύ­πτει την Πρό­νοιά Του για κάθε πρό­σω­πο! Είμαι ευ­γνώ­μων, διότι από την προ­ε­φη­βι­κή μου ακόμη ηλι­κία, βρέ­θη­κε μπρο­στά μου με το φως του αι­σθη­τού ηλίου και ο νοη­τός ήλιος της δικής μου πο­ρεί­ας, λέγω δια τον Μα­κα­ρι­στό Μη­τρο­πο­λί­τη Κώου κυρό Να­θα­να­ήλ (1967-1979), ο οποί­ος προ­ερ­χό­ταν από το Άγιον Όρος και με τα ιδιαί­τε­ρά του πνευ­μα­τι­κά χα­ρί­σμα­τα, χά­ρα­ζε τον δρόμο εμπνέ­ο­ντας με το πα­ρά­δειγ­μά του και μόνον, πολ­λούς από τους νέους της επο­χής εκεί­νης. Με μια ιδιαι­τε­ρό­τη­τα ση­μα­ντι­κή, ποτέ δεν είπε σε κα­νέ­ναν να γίνει Ιε­ρεύς ή Μο­να­χός, σε­βό­με­νος την ελευ­θε­ρία των με­τέ­πει­τα επι­λο­γών μας. Και μόνον το πα­ρά­δειγ­μα, ήταν αρ­κε­τό για να μι­λή­σει με μο­να­δι­κό για τον κα­θέ­ναν τρόπο.

Δύο χρό­νια μετά την οσια­κή Κοί­μη­σή του, έφυγα για το Άγιον Όρος, όπου μια άλλη ιερή μορφή με ενέ­πνευ­σε και με κα­θο­δή­γη­σε στην μο­να­χι­κή ζωή, ο Μα­κα­ρι­στός πλέον, Γέ­ρο­ντας Βα­σί­λειος (Ηγού­με­νος τότε στην Μονή Σταυ­ρο­νι­κή­τα). Αμ­φό­τε­ροι οι Μα­κα­ρι­στοί Ευ­ερ­γέ­τες μου και οι ευχές τους με συ­νο­δεύ­ουν και είναι για μένα πα­ρά­δειγ­μα προς μί­μη­ση. Τα υπό­λοι­πα περί Ιε­ρω­σύ­νης ήλθαν και έρ­χο­νται φυ­σιο­λο­γι­κά ζώ­ντας μέσα στον χώρο και το πρό­γραμ­μα της Ιεράς Μονής, καθώς στην μο­να­χι­κή ζωή και μά­λι­στα σε κοι­νο­βια­κή Μονή, ο Μο­να­χός κάνει υπα­κοή στον Γέ­ρο­ντά του και αφο­σιώ­νε­ται στον Θεό, αφή­νο­ντας τον εαυτό του στην δική Του Πρό­νοια και φι­λαν­θρω­πία.

• Πώς σχο­λιά­ζε­τε Σε­βα­σμιό­τα­τε την επί­δρα­ση των social media στις αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις και στην πνευ­μα­τι­κή ζωή;

Όπως λέμε το κάθε νό­μι­σμα έχει δύο όψεις. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση έχου­με την θε­τι­κή και την αρ­νη­τι­κή όψη. Και ασφα­λώς τα Μ.Μ.Ε. δί­δουν απε­ριό­ρι­στες δυ­να­τό­τη­τες και εξυ­πη­ρε­τούν πα­ντοιο­τρό­πως τον άν­θρω­πο σε πολ­λές πτυ­χές και ανά­γκες της ζωής του και επι­κοι­νω­νί­ας. Ακόμη και η ανα­με­τά­δο­ση Ιερών Ακο­λου­θιών και της Θείας Λει­τουρ­γί­ας μέσω τη­λε­ο­πτι­κών σταθ­μών που δεν υπο­κα­θι­στούν ασφα­λώς την προ­σω­πι­κή φυ­σι­κή πα­ρου­σία των αν­θρώ­πων στο σώμα της Εκ­κλη­σί­ας όπως εκ­φρά­ζε­ται μέσα στην Θεία Λει­τουρ­γία, εντού­τοις σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις κα­θί­στα­ται ανα­γκαία και πα­ρη­γο­ρη­τι­κή για τις ψυχές των αν­θρώ­πων που είναι δύ­σκο­λο να με­τα­κι­νη­θούν. Επί­σης, συ­ζη­τή­σεις ωφέ­λι­μες και δια­φω­τι­στι­κές για την πνευ­μα­τι­κή ζωή και κα­τάρ­τι­ση απο­τε­λούν τις θε­τι­κές αναμ­φί­βο­λα επι­δρά­σεις των Μ.Μ.Ε.

Τα αρ­νη­τι­κά πολλά και επι­κίν­δυ­να όπως καλώς γνω­ρί­ζε­τε, διότι τα μη­νύ­μα­τα που εκ­πέ­μπο­νται δεν είναι διό­λου αθώα και έχουν αρ­νη­τι­κή επί­δρα­ση, ιδίως στις ψυχές των νέων και ευαί­σθη­των ηλι­κια­κά ατό­μων. Επί­σης η χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή προ­σή­λω­ση σχε­δόν όλων των ηλι­κιών στις πα­ρε­χό­με­νες από τα κι­νη­τά τη­λέ­φω­να υπη­ρε­σί­ες, είναι ανη­συ­χη­τι­κή και σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις υπο­συ­νεί­δη­τη και επι­κίν­δυ­νη. Άρα λοι­πόν και πάλι η ευ­θύ­νη επι­στρέ­φει στον χρή­στη και όχι στο μέσο.

• Η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη αλ­λά­ζει τον χα­ρα­κτή­ρα πολ­λών νη­σιών. Βλέ­πε­τε να απει­λεί­ται η το­πι­κή μας ταυ­τό­τη­τα; Πι­στεύ­ε­τε ότι η κοι­νω­νία μας έχει ανά­γκη από πε­ρισ­σό­τε­ρη πνευ­μα­τι­κό­τη­τα;

Πι­στεύω ότι οι κοι­νω­νί­ες που έχουν πιο πα­ρα­δο­σια­κές αξίες, έχουν και πνευ­μα­τι­κά αντι­σώ­μα­τα για να μπο­ρούν να αντέ­χουν τις πο­λυ­ποί­κι­λες αλ­λοιώ­σεις, που ούτως ή άλλως επι­φέ­ρουν οι του­ρι­στι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες. Είναι όμως και ανη­συ­χη­τι­κό το γε­γο­νός της απο­κλει­στι­κής σχε­δόν ενα­σχό­λη­σης με τον του­ρι­σμό, αφή­νο­ντας στο πε­ρι­θώ­ριο τις πα­ρα­δο­σια­κές το­πι­κές ενα­σχο­λή­σεις, με κίν­δυ­νο να με­τα­τρα­πούν τα νησιά μας σε του­ρι­στι­κά θέ­ρε­τρα ακόμη και για τους μο­νί­μους κα­τοί­κους. Επη­ρε­ά­ζει την ψυ­χο­λο­γία και την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της ζωής των κα­τοί­κων η ανα­σφά­λεια που δη­μιουρ­γεί­ται για την εξέ­λι­ξη της του­ρι­στι­κής πε­ριό­δου εξαι­τί­ας και των δια­φό­ρων περί του του­ρι­σμού πα­ρα­γό­ντων. Θέλω να πι­στεύω ότι και η νέα γενιά που ζει και με­γα­λώ­νει μέσα σε πα­ρα­δο­σια­κές οι­κο­γέ­νειες με αξίες, θα αντα­πε­ξέλ­θει μελ­λο­ντι­κά στις οποιασ­δή­πο­τε αλ­λοιώ­σεις.

• Σας προ­βλη­μα­τί­ζει η αυ­ξα­νό­με­νη αδια­φο­ρία των αν­θρώ­πων για τη θρη­σκευ­τι­κή ζωή ή θε­ω­ρεί­τε ότι απλώς αλ­λά­ζει ο τρό­πος έκ­φρα­σης της πί­στης; Πολ­λοί άν­θρω­ποι δη­λώ­νουν «πι­στοί, αλλά όχι κοντά στην Εκ­κλη­σία»;

Με προ­βλη­μα­τί­ζει πράγ­μα­τι το γε­γο­νός, ότι πολ­λοί άν­θρω­ποι θε­ω­ρούν ότι η Εκ­κλη­σία είναι κάτι άλλο από την πίστη και ότι μπο­ρούν να θε­ω­ρούν τους εαυ­τούς τους πι­στούς Χρι­στια­νούς, αλλά όχι μέλη της Εκ­κλη­σί­ας. Αυτό ασφα­λώς δεί­χνει άγνοια του κιν­δύ­νου περί ατο­μι­σμού και πα­ρα­θρη­σκευ­τι­κής το­πο­θε­τή­σε­ώς τους, αλλά και άγνοια για το τί είναι η Εκ­κλη­σία, και ότι χωρίς την Εκ­κλη­σία δεν υπάρ­χει σω­τη­ρία, διότι δεν υπάρ­χει ο Χρι­στός, ο Οποί­ος είναι η Κε­φα­λή της Εκ­κλη­σί­ας και ο Οποί­ος φα­νε­ρώ­νε­ται στο Σώμα της Εκ­κλη­σί­ας που πραγ­μα­το­ποιεί­ται μέσα στην Θεία Λει­τουρ­γία.

Δυ­στυ­χώς πολ­λοί συ­νάν­θρω­ποί μας, επει­δή αυτό τους εξυ­πη­ρε­τεί, έχουν άλλη στάση, αντιεκ­κλη­σια­στι­κή νο­μί­ζο­ντας ότι η Εκ­κλη­σία είναι άλλη μια φι­λο­σο­φία ή ιδε­ο­λο­γία, που μπο­ρεί ο κα­θέ­νας να την προ­σαρ­μό­ζει στις δικές του ανά­γκες, αγνο­ώ­ντας τον θε­αν­θρώ­πι­νο χα­ρα­κτή­ρα της.

• Υπάρ­χει κά­ποιο θέμα για το οποίο θε­ω­ρεί­τε ότι η Εκ­κλη­σία θα έπρε­πε να είχε μι­λή­σει πιο δυ­να­τά τα τε­λευ­ταία χρό­νια;

Η Εκ­κλη­σία πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρή στις αξίες της, αφο­μοιώ­νει με διά­κρι­ση και υπο­μο­νή τα θε­τι­κά στοι­χεία που ανα­δει­κνύ­ο­νται με την πρό­ο­δο της επι­στή­μης και εκ­βάλ­λει, ως ξένα σώ­μα­τα, αυτά τα οποία είναι άκρως αντί­θε­τα με την ουσία της Πί­στε­ώς μας και της ίδιας της υπο­στά­σε­ώς της, δεν επα­νερ­μη­νεύ­ει τον εαυτό της και στα­θε­ρά δια­κη­ρύτ­τει την σω­τή­ρια απο­στο­λή της, χωρίς να χρειά­ζε­ται αυτό να το κάνει με θο­ρυ­βώ­δη τρόπο!

Κλεί­νο­ντας, σας ευ­χα­ρι­στώ θερμά κα Πα­μπρή για την χαρά αυτής της επι­κοι­νω­νί­ας, καθώς και για την πρω­το­βου­λία της ενα­σχό­λη­σής σας με την πο­λυ­νη­σιω­τι­κή και ακρι­τι­κή μας Ιερά Μη­τρό­πο­λη, ευ­χό­με­νος κάθε καλό και αγαθό σε εσάς και τους ανα­γνώ­στες της έγκρι­της εφη­με­ρί­δας σας. Ει­ρή­νη και Αγάπη για όλον τον πλα­νή­τη!