Απορρίφθηκε η αίτηση κατά γνωστής ξενοδοχειακής επιχείρησης – Είχε ασκηθεί από 4 ομογενείς της Αυστραλίας

Με από­φα­ση που εξέ­δω­σε χθες το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε η αί­τη­ση 4 ομο­γε­νών της Αυ­στρα­λί­ας, με­τό­χων γνω­στής ξε­νο­δο­χεια­κής ανώ­νυ­μης εται­ρεί­ας κατ’ αυτής για τη συ­ντη­ρη­τι­κή κα­τά­σχε­ση κάθε πε­ριου­σια­κού της στοι­χεί­ου και των λο­γα­ρια­σμών, που τηρεί σε οποια­δή­πο­τε τρά­πε­ζα προς εξα­σφά­λι­ση απαι­τή­σε­ών τους.

Πρό­κει­ται για ακόμη ένα σκέ­λος έν­δι­κης δια­φο­ράς με­τα­ξύ των με­τό­χων της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας, που τυγ­χά­νουν συγ­γε­νείς.

Για την ίδια υπό­θε­ση βρί­σκε­ται σε εξέ­λι­ξη ποι­νι­κή έρευ­να, ενώ προη­γού­με­νη, που απα­σχό­λη­σε επί μα­κρόν τη δι­καιο­σύ­νη, είχε κλεί­σει μετά την έκ­δο­ση απαλ­λα­κτι­κού βου­λεύ­μα­τος.

Οι ενά­γο­ντες δια­τεί­νο­νται ότι από τε­χνι­κή έκ­θε­ση προ­κύ­πτει ότι από την ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία διε­νερ­γή­θη­καν εκρο­ές χρη­μα­τι­κών ποσών οι οποί­ες προ­κύ­πτουν κυ­ρί­ως από «λο­γι­στι­κές τα­μεια­κές εγ­γρα­φές, χωρίς να στη­ρί­ζο­νται σε τρα­πε­ζι­κά ή άλλα έγ­γρα­φα» για τα οποία «δεν προ­κύ­πτει η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα των συ­ναλ­λα­γών προ­έ­λευ­σής τους» και μά­λι­στα για τα δια­στή­μα­τα από το 1992 έως και 2005.

Για την ίδια υπό­θε­ση είχαν απαλ­λα­γεί 4 μέ­το­χοι της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας, που κα­τα­μη­νύ­θη­καν από τον συγ­γε­νή τους για τα αδι­κή­μα­τα της απι­στί­ας, της οποί­ας η πε­ριου­σια­κή ζημία υπερ­βαί­νει το ποσό των 15.000 ευρώ και της υπε­ξαί­ρε­σης, ως εντο­λο­δό­χων, συ­νο­λι­κής αξίας άνω των 73.000 ευρώ.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου δεν πι­θα­νο­λό­γη­σε από τα στοι­χεία που εξέ­τα­σε τυχόν αδυ­να­μία της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας να εκ­πλη­ρώ­σει τις εν­δε­χό­με­νες και υπό την αμ­φί­βο­λη αί­ρε­ση της ευ­δο­κι­μή­σε­ως της σε βάρος της αγω­γής, υπο­χρε­ώ­σεις της.

Εκρι­νε ότι η ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία είναι φο­ρο­λο­γι­κά και ασφα­λι­στι­κά ενή­με­ρη, από­λυ­τα, συ­νε­πής στις τρέ­χου­σες υπο­χρε­ώ­σεις της, ένα­ντι του προ­σω­πι­κού της και οι­κο­νο­μι­κά εύ­ρω­στη, αφού κα­τό­πιν της οι­κο­νο­μι­κής της κάμ­ψης για τα έτη 2007 – 2011 κατά τα έτη 2012.και 2013 πραγ­μα­το­ποί­η­σε ευρύ κύκλο ερ­γα­σιών και πα­ρου­σί­α­σε μικρή, για το μέ­γε­θός της, ωστό­σο ση­μα­ντι­κή κερ­δο­φο­ρία.

Εκρι­νε επι­πλέ­ον ότι δεν απο­δει­κνύ­ε­ται τυχόν επι­κεί­με­νη πτώ­χευ­ση ή πρό­θε­ση λύ­σε­ως ή με­τα­βι­βά­σε­ως πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων της, δε­δο­μέ­νου ότι αυτή όχι μόνο λει­τουρ­γεί αλλά και προ­βαί­νει σε επε­κτά­σεις της επι­χει­ρη­μα­τι­κής της δρα­στη­ριό­τη­τας.

Επί­σης, δια­πί­στω­σε ότι δεν υφί­στα­ται με­τα­βί­βα­ση πε­λα­τεί­ας ή άλλων στοι­χεί­ων της επι­χει­ρή­σε­ως της με σκοπό την κα­τα­δο­λί­ευ­ση των δα­νει­στών της, ώστε να στοι­χειο­θε­τεί­ται, κα­θοιον­δή­πο­τε τρόπο, ευ­θύ­νη της.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πα­ρα­πέ­ρα ότι η κα­τά­θε­ση του μάρ­τυ­ρα από­δει­ξης της αί­τη­σης πε­ριο­ρί­στη­κε εντε­λώς αο­ρι­στο­λο­γι­κά και επι­γραμ­μα­τι­κά στους ζη­μιο­γό­νους ισο­λο­γι­σμούς, που όμως ανα­φέ­ρο­νται σε πα­ρελ­θόν χρο­νι­κό διά­στη­μα, με την επι­σή­μαν­ση ότι σε εκεί­νο το διά­στη­μα οι αι­τού­ντες δεν άσκη­σαν οια­δή­πο­τε αί­τη­ση εξα­σφά­λι­σης της ήδη γε­γε­νη­μέ­νης από το έτος 2007 απαί­τη­σης τους και στον υπέρ­με­τρο δα­νει­σμό της με ταυ­τό­χρο­νη επι­βά­ρυν­ση της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας της με εμπράγ­μα­τα βάση, που ωστό­σο, αφε­νός δεν είναι κάτι ασύ­νη­θες για εται­ρία με με­γά­λο κύκλο ερ­γα­σιών, αφε­τέ­ρου δεν προ­έ­κυ­ψε ότι τα δά­νεια δεν εξυ­πη­ρε­τού­νται ικα­νο­ποι­η­τι­κά. Κα­τό­πιν των ανω­τέ­ρω απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση ως κατ’ ου­σί­αν αβά­σι­μη.

Οι συγ­γε­νείς των αι­τού­ντων, που λει­τουρ­γούν την ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία, υπο­στη­ρί­ζουν ότι η συμ­βο­λή των αντι­δί­κων τους στην εται­ρεία είναι μη­δα­μι­νή και ότι πλέον της αρ­χι­κής ει­σφο­ράς του πρώ­του εξ’ αυτών στο με­το­χι­κό κε­φά­λαιο της εται­ρεί­ας δεν έχει συμ­βά­λει κα­θοιον­δή­πο­τε τρόπο στην δη­μιουρ­γία και λει­τουρ­γία ενός ξε­νο­δο­χεια­κού συ­γκρο­τή­μα­τος 1.000 και πλέον κλι­νών, λόγω επέ­κτα­σης του αρ­χι­κά ανε­γερ­θέ­ντος ξε­νο­δο­χεί­ου.

Δια­τεί­νο­νται πα­ρα­πέ­ρα ότι οι αι­τού­ντες αφού επί σει­ράν ετών άσκη­σαν σω­ρεία δι­κο­γρά­φων κατά 4 με­τό­χων της εται­ρεί­ας, μετά την απόρ­ρι­ψη τού­των εστρά­φη­σαν και κατά του νο­μι­κού προ­σώ­που της εται­ρεί­ας, αφού εκ­δό­θη­καν αθω­ω­τι­κή από­φα­ση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κεί­ου Ρόδου και βού­λευ­μα του Συμ­βου­λί­ου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Ισχυ­ρί­ζο­νται μά­λι­στα ότι ο πί­να­κας εισ­ρο­ών και εκρο­ών αξιο­λο­γή­θη­κε κατά την ποι­νι­κή δια­δι­κα­σία με αμε­τά­κλη­τη κρίση και ότι πλέον αμ­φι­σβη­τού­νται εισ­ρο­ές και εκρο­ές από το 1992 μέχρι και το 2005.

Οι 4 αι­τού­ντες ανα­φέ­ρο­νται στις εκρο­ές ποσού 600.000€ κατά το ανα­λο­γούν σ’αυ­τούς ποσό των 200.000€ για το οποίο ανα­φέ­ρουν ότι δεν το έχουν ει­σπρά­ξει και για το οποίο δια­τεί­νο­νται  ότι έχουν νό­μι­μη αξί­ω­ση.

Το ποσό αυτό, όπως υπο­στη­ρί­ζουν οι ενα­γό­με­νοι, έχει χρη­σι­μο­ποι­η­θεί από το Δ.Σ. της εται­ρεί­ας για την εξό­φλη­ση υπο­χρε­ώ­σε­ων της εται­ρεί­ας.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Κώ­στας Σαρ­ρής.