Αποροι βουτάνε στα σιντριβάνια της Ρόδου για να μαζέψουν τα ψιλά που ρίχνουν οι περαστικοί

Σημεία των καιρών και ενδει­κτικό της έκτασης της οικο­νο­μι­κής κρίσης, είναι εκείνα που συμ­βαί­νουν στα κεντρικά σιντρι­βά­νια της Ρόδου.  Κάθε ξημέ­ρωμα, συγκε­κρι­μένα πρόσωπα μπαί­νουν μέσα στο παγω­μένο τους νερό για να μαζέ­ψουν τα ψιλά που έριξαν από την προη­γού­μενη μέρα οι περα­στι­κοί. Μάλιστα, εκείνοι  που έχουν γίνει αυτό­πτες μάρ­τυ­ρες αυτής της κατά­στα­σης, κάνουν λόγο ακόμα και για καβγά­δες για ένα νόμισμα.

Τα σιντρι­βά­νια που έχουν τεθεί στο «στό­χα­στρο» των ενδια­φε­ρό­με­νων είναι εκείνο που βρί­σκε­ται μπροστά στον Ευαγ­γε­λι­σμό και εκείνο που βρί­σκε­ται στην κεντρική πλατεία της μεσαιω­νι­κής πόλης. Στα δύο σιντρι­βά­νια, χειμώνα και καλο­καίρι οι περα­στι­κοί ρίχνουν από ένα νόμισμα σαν γούρι. Ειδικά το καλο­καίρι τα νομί­σματα είναι αρκετά. Μάλιστα το καλο­καίρι ο αντα­γω­νι­σμός για το ποιος θα μαζέψει τα χρήματα είναι αρκετά σκληρός, γιατί στη διεκ­δί­κηση μπαί­νουν και τα τσιγ­γα­νά­κια. Τα τελευ­ταία δεν διστά­ζουν να πετούν πέτρες, κουτιά ανα­ψυ­κτι­κών και ό,τι άλλο βρεθεί μπροστά τους, για να απο­τρέ­ψουν τους άλλους (ενή­λι­κους ροδίτες) να μαζέ­ψουν τα ψιλά.

Τα ποσά που συγκε­ντρώ­νο­νται ποι­κί­λουν. Συνήθως το καλο­καίρι στο κάθε σιντρι­βάνι συγκε­ντρώ­νο­νται 20 έως 30 ευρώ. Το χειμώνα τα αντί­στοιχα ποσά είναι περίπου 3 έως 6 ευρώ. Η ακριβής γνώση των ποσών αυτών προ­έρ­χε­ται από τις μαρ­τυ­ρίες σερ­βι­τό­ρων και άλλων εργα­ζό­με­νων που σχολάνε τις μικρές ώρες και παρα­κο­λου­θούν τις μάχες που γίνο­νται και τα νομί­σματα που συγκε­ντρώ­νο­νται.

Σημειώ­νε­ται ότι μέσα σε κάθε σιντρι­βάνι πάντοτε μένουν και μερικά νομί­σματα που δεν τα μαζεύει κανένας. Είναι τα νομί­σματα χωρών εκτός Ε.Ε. (κυρίως του Ισραήλ, όπως και τούρ­κι­κες λίρες). Αυτά τα νομί­σματα μένουν μέσα στο σιντρι­βάνι, δεν αγγί­ζο­νται από κανέναν, σαν μια σιωπηρή συμ­φω­νία ώστε πάντα να υπάρχει ένας «κράχτης» για τους περα­στι­κούς.

Αντί­στοιχα ζητή­ματα ωστόσο σε άλλες του­ρι­στι­κές περιο­χές τυγ­χά­νουν εντελώς δια­φο­ρε­τι­κής δια­χεί­ρι­σης. Εκεί τα χρήματα τα συγκε­ντρώ­νουν οι τοπικές αρχές και στο σύνολό τους δια­τί­θε­νται για φιλαν­θρω­πι­κούς σκοπούς.

Το έθιμο ρίψης

των νομι­σμά­των

Η ρίψη νομι­σμά­των  σε σιντρι­βά­νια και πηγάδια ως συνή­θεια δεν έχει ξεκι­νή­σει από το παρα­μύθι με το πηγάδι των ευχών των αδελφών Γκριμ, αλλά έχει τις κατα­βο­λές της σε αρκετά παλαιό­τε­ρες περιό­δους. Από την αρχαιό­τητα τα πρόσωπα έριχναν νομί­σματα σε πηγάδι, ως μια ένδειξη προ­σφο­ράς ενός οβολού προς τα θεία και με την ευχή μιας καλής υγείας.

Η συνή­θεια έγινε έθιμο στο πέρασμα των χρόνων και σήμερα υπάρ­χουν χιλιά­δες τέτοιου είδους σιντρι­βά­νια και πηγάδια σε όλο τον κόσμο που τυγ­χά­νουν εκμε­τάλ­λευ­σης από τις οικείες αρχές. Το πιο διάσιμο όλων είναι η Fontana di Trevi στη Ρώμη, όπου εκεί τα νομί­σματα ανέρ­χο­νται σε αρκετές χιλιά­δες ευρώ, καθη­με­ρινά. Οι αρχές της Ρώμης έχουν απα­γο­ρεύ­σει στον κόσμο να μπαίνει μέσα στο νερό και για μία ώρα την ημέρα, το σιντρι­βάνι κλείνει για να γίνει η απο­κο­μιδή των κερδών.  Τα χρήματα αυτά απο­δί­δο­νται στο Βατι­κανό το οποίο και τα δια­χει­ρί­ζε­ται.