Ανοίγει ο δρόμος για το εδώλιο σε υπόθεση υπεξαίρεσης 187.921 ευρώ από οικογενειακή επιχείρηση στην Κάρπαθο

Σφρα­γίδα από το Συμ­βού­λιο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου στην παρα­πο­μπή σε δίκη δύο αδελφών, οι οποίοι φέρο­νται να ιδιο­ποι­ή­θη­καν, σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία, χρη­μα­τικά ποσά συνο­λι­κού ύψους 187.921,22 ευρώ από την οικο­γε­νειακή ετε­ρόρ­ρυθμη εται­ρεία του­ρι­στι­κών συμ­φε­ρό­ντων που δρα­στη­ριο­ποιείτο στην Κάρπαθο.

Με βού­λευμα το Συμ­βού­λιο απέρ­ριψε στο σύνολό της την έφεση που είχαν ασκήσει οι κατη­γο­ρού­με­νοι και διέταξε την εκτέ­λεση του πρω­τό­δι­κου βου­λεύ­μα­τος, στέλ­νο­ντάς τους στο εδώλιο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου για το αδίκημα της υπε­ξαί­ρε­σης από κοινού και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, με συνο­λική αξία αντι­κει­μέ­νου άνω των 120.000 ευρώ.

Η αρχική δικο­γρα­φία και η εικόνα που δια­μορ­φώ­θηκε στην ανά­κριση

Η υπόθεση φέρεται να ξεκί­νησε με έγκληση που υπο­βλή­θηκε στις 22 Νοεμ­βρίου 2018 από την επι­χεί­ρηση, με νόμιμη εκπρό­σωπο τη συν­δια­χει­ρί­στρια. Ακο­λού­θησε προ­κα­ταρ­κτική εξέταση από την Εισαγ­γε­λία Πρω­το­δι­κών Ρόδου, ασκή­θηκε ποινική δίωξη για το κακούρ­γημα της υπε­ξαί­ρε­σης από κοινού και κατ’ εξα­κο­λού­θηση και παραγ­γέλ­θηκε κύρια ανά­κριση. Με την ολο­κλή­ρωσή της, η δικο­γρα­φία οδη­γή­θηκε στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, το οποίο, με βού­λευμά του, παρέ­πεμψε αμφό­τε­ρους τους κατη­γο­ρου­μέ­νους να δικα­στούν.

Σύμφωνα με τα στοι­χεία που έχουν συγκε­ντρω­θεί, μεταξύ των ετών 2012 και 2015 πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν εννέα εμβά­σματα από δύο του­ρι­στικά πρα­κτο­ρεία του εξω­τε­ρι­κού, τα οποία αφο­ρού­σαν δρα­στη­ριό­τη­τες της εται­ρείας. Τα ποσά αυτά, αντί να κατα­λή­ξουν σε εται­ρικό λογα­ρια­σμό, φέρεται να κατευ­θύν­θη­καν σε ατο­μι­κούς τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς των δύο κατη­γο­ρου­μέ­νων. Σε βάρος του πρώτου εκκα­λού­ντος απο­δί­δο­νται μερι­κό­τε­ρες πράξεις συνο­λι­κού ύψους 44.457,23 ευρώ, ενώ σε βάρος της δεύ­τε­ρης εκκα­λού­σας ποσά συνο­λι­κού ύψους 143.463,99 ευρώ. Από το σύνολο του ποσού, η δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη φέρεται να επέ­στρεψε, μέσω δύο εμβα­σμά­των εντός του 2015, ποσό 43.155 ευρώ, στοι­χείο που αξιο­ποι­ή­θηκε δικο­γρα­φικά ως ένδειξη ότι τα χρήματα είχαν πράγ­ματι κατα­λή­ξει στον προ­σω­πικό της λογα­ρια­σμό.

Οι τρεις λόγοι έφεσης και η απόρ­ριψή τους

Οι κατη­γο­ρού­με­νοι, άσκησαν έφεση, στη­ριγ­μένη σε τρεις λόγους, οι οποίοι όμως κρί­θη­καν ο ένας μετά τον άλλο μη παρα­δε­κτοί ή νομικά αβά­σι­μοι.

Με τον πρώτο λόγο, η υπε­ρά­σπιση υπο­στή­ριξε ότι η έγκληση του 2018 δεν ήταν νομό­τυπη, καθώς υπο­βλή­θηκε χωρίς τη σύμπραξη της δεύ­τε­ρης συν­δια­χει­ρί­στριας, όπως κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της απαι­τούσε το τότε ισχύον κατα­στα­τικό, ενώ προ­βλή­θηκε επίσης ότι δεν υπε­βλήθη η προ­βλε­πό­μενη από το άρθρο 464 του νέου Ποι­νι­κού Κώδικα δήλωση συνέ­χι­σης της ποι­νι­κής δια­δι­κα­σίας μέχρι την 31 Οκτω­βρίου 2019. Το Συμ­βού­λιο έκρινε ότι η συγκε­κρι­μένη αιτίαση, ακόμη και αν υπο­τε­θεί βάσιμη, δεν συνιστά ούτε απόλυτη ακυ­ρό­τητα ούτε εσφαλ­μένη ερμη­νεία ή ευθεία εσφαλ­μένη εφαρ­μογή ουσια­στι­κής ποι­νι­κής διά­τα­ξης, παρά υπά­γε­ται στις περι­πτώ­σεις θετικής υπέρ­βα­σης εξου­σίας, που θεμε­λιώ­νει αναι­ρε­τικό και όχι εφε­σιακό λόγο.

Ο δεύ­τε­ρος λόγος εστίαζε σε λογι­στική πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη που συντά­χθηκε στις 22 Δεκεμ­βρίου 2020 και στην οποία, σύμφωνα με τους εκκα­λού­ντες, δια­τυ­πώ­νε­ται το συμπέ­ρα­σμα ότι τα χρη­μα­τικά ποσά εξυ­πη­ρε­τού­σαν τις δοσο­λη­ψίες της εται­ρείας.

Η υπε­ρά­σπιση υπο­στή­ριξε ότι το πρω­το­βάθ­μιο Συμ­βού­λιο δεν ανα­φέρ­θηκε καθόλου στην εν λόγω πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη και ότι η παρά­λειψη αυτή συνιστά απόλυτη ακυ­ρό­τητα λόγω παρα­βί­α­σης του δικαιώ­μα­τος δίκαιης δίκης κατά το άρθρο 6 της Ευρω­παϊ­κής Σύμ­βα­σης Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που.

Το Συμ­βού­λιο Εφετών έκρινε ότι η έλλειψη αιτιο­λο­γίας και η μη αξιο­λό­γηση συγκε­κρι­μέ­νου απο­δει­κτι­κού μέσου δεν συνι­στούν παρα­δε­κτούς λόγους έφεσης κατά βου­λεύ­μα­τος μετά την τρο­πο­ποί­ηση του άρθρου 478 ΚΠΔ με τον νόμο 5090/2024, καθώς πλήτ­τουν την ανέ­λεγ­κτη πλέον κρίση του πρω­το­βαθ­μίου Συμ­βου­λίου.

Με τον τρίτο λόγο, ο πρώτος εκκαλών δια­τεί­νε­ται ότι οι μερι­κό­τε­ρες πράξεις της υπε­ξαί­ρε­σης τελέ­στη­καν αυτο­τε­λώς από τον καθένα στον δικό του ατομικό λογα­ρια­σμό, χωρίς κοινό δόλο, και ότι το ποσό που του απο­δί­δε­ται προ­σω­πικά, ύψους 44.457,23 ευρώ, έχει πλημ­με­λη­μα­τικό χαρα­κτήρα και έχει υπο­κύ­ψει στην πεντα­ετή παρα­γραφή.

Το Συμ­βού­λιο επε­σή­μανε ότι, σύμφωνα με τη νομο­λο­γία, στο κατ’ εξα­κο­λού­θηση αδίκημα η συμ­με­τοχή έστω και σε μία από τις μερι­κό­τε­ρες πράξεις θεμε­λιώ­νει συμ­με­τοχή στο σύνολο της εγκλη­μα­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς, εφόσον υπάρχει κοινός δόλος για το συνο­λικό απο­τέ­λε­σμα, ενώ η αμφι­σβή­τηση της ύπαρξης του κοινού δόλου επι­χει­ρεί στην ουσία να ανοίξει εκ νέου την πραγ­μα­το­λο­γική αξιο­λό­γηση του πρω­το­βαθ­μίου Συμ­βου­λίου, κάτι που δεν επι­τρέ­πε­ται.

Η εικόνα που υιο­θε­τεί το βού­λευμα και η πορεία προς τη δίκη

Το Συμ­βού­λιο υιο­θέ­τησε πλήρως την εισαγ­γε­λική πρόταση. Επί του ουσια­στι­κού πυρήνα της υπό­θε­σης, στο εκκα­λού­μενο βού­λευμα είχε γίνει δεκτό ότι ο ισχυ­ρι­σμός των κατη­γο­ρου­μέ­νων πως τα χρήματα δόθηκαν στους γονείς τους για την ανέ­γερση οικο­δο­μής στην Κρήτη δεν ευστα­θεί, καθώς τα ποσά κατέ­λη­ξαν σε ατο­μι­κούς και όχι σε εται­ρι­κούς λογα­ρια­σμούς, ενώ η μερική επι­στροφή ποσού 43.155 ευρώ από τη δεύτερη κατη­γο­ρου­μένη ενί­σχυσε δικο­γρα­φικά την κρίση ότι τα χρήματα είχαν ενσω­μα­τω­θεί στην προ­σω­πική της σφαίρα.

Επι­πλέον, σύμφωνα με τις παρα­δο­χές του βου­λεύ­μα­τος, τα κον­δύ­λια προ­έρ­χο­νταν από κέρδη της εται­ρείας τα οποία όφειλαν να παρα­μεί­νουν σε εται­ρικό λογα­ρια­σμό προς διανομή κατά τα ποσοστά συμ­με­το­χής των εταίρων.

Η υπόθεση οδη­γεί­ται πλέον στο ακρο­α­τή­ριο του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, όπου θα κριθεί επί της ουσίας η ποινική ευθύνη των κατη­γο­ρου­μέ­νων για την απο­δι­δό­μενη πράξη της υπε­ξαί­ρε­σης από κοινού και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, με αντι­κεί­μενο αξίας που υπερ­βαί­νει το όριο των 120.000 ευρώ.