Δικηγορικοί Σύλλογοι Ελλάδος: Απαίτηση όλων η απόδοση δικαιοσύνης για τα Τέμπη

Για «απα­ρά­δε­κτες συν­θή­κες, οι οποί­ες δεν συ­νά­δουν με το νο­μι­κό μας πο­λι­τι­σμό» κατά την έναρ­ξη της δίκης για την πο­λύ­νε­κρη τρα­γω­δία των Τε­μπών κάνει λόγο η Ολο­μέ­λεια των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων.

«Επι­βάλ­λε­ται να γί­νουν πε­ραι­τέ­ρω βελ­τιώ­σεις ώστε να δια­σφα­λι­στεί η ου­σια­στι­κή δυ­να­τό­τη­τα πα­ρα­κο­λού­θη­σης της δίκης από τους δια­δί­κους – συγ­γε­νείς των θυ­μά­των και τραυ­μα­τί­ες και η απρό­σκο­πτη επι­κοι­νω­νία τους με τους πλη­ρε­ξού­σιους δι­κη­γό­ρους τους καθώς επί­σης και η αξιο­πρε­πής άσκη­ση του έργου των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων, λαμ­βα­νο­μέ­νου υπόψη του με­γά­λου αριθ­μού τους αλλά και των απαι­τή­σε­ων που δη­μιουρ­γού­νται από την ογκώ­δη δι­κο­γρα­φία», ση­μειώ­νε­ται, με­τα­ξύ άλλων.

Ανα­λυ­τι­κά η ανα­κοί­νω­ση της Ολο­μέ­λειας:

Η τρα­γω­δία των Τε­μπών συ­γκλό­νι­σε την Ελ­λη­νι­κή Κοι­νω­νία. Απαί­τη­ση όλων η από­δο­ση δι­καιο­σύ­νης.

Μετά από τρία χρό­νια, έφθα­σε η ώρα της ακρο­α­μα­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας, στην οποία οι Δι­κη­γο­ρι­κοί Σύλ­λο­γοι πα­ρί­στα­νται, όπως και στην προ­δι­κα­σία, προς υπο­στή­ρι­ξη της κα­τη­γο­ρί­ας με σκοπό όχι μόνο την ανα­ζή­τη­ση της αλή­θειας αλλά και την από­δο­ση ευ­θυ­νών, όπου ανή­κουν.

Αυ­το­νό­η­το είναι ότι, για να επι­τευ­χθεί ο σκο­πός αυτός θα πρέ­πει να υφί­στα­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις δί­και­ης δίκης.

Δυ­στυ­χώς, κατά την έναρ­ξη της ακρο­α­μα­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας επι­κρά­τη­σαν απα­ρά­δε­κτες συν­θή­κες, οι οποί­ες δεν συ­νά­δουν με το νο­μι­κό μας πο­λι­τι­σμό και δεν επέ­τρε­παν την ομαλή διε­ξα­γω­γή της δίκης και την αξιο­πρε­πή άσκη­ση δι­καιω­μά­των των δια­δί­κων και των πλη­ρε­ξου­σί­ων τους δι­κη­γό­ρων.

Μετά από άμε­σες θε­σμι­κές πα­ρεμ­βά­σεις της Ολο­μέ­λειας, τόσο προς τη Διευ­θύ­νου­σα του Εφε­τεί­ου Λά­ρι­σας, όσο και προς τον Υπουρ­γό Δι­καιο­σύ­νης, επήλ­θαν υλι­κο­τε­χνι­κές βελ­τιώ­σεις που επέ­τρε­ψαν, κατά την πρώτη μετά από δια­κο­πή δι­κά­σι­μο, την πρό­ο­δο της δίκης.

Οφεί­λου­με να ση­μειώ­σου­με ότι οι δι­κα­στι­κές ενώ­σεις δεν ένιω­σαν την ανά­γκη να πα­ρέμ­βουν για τη βελ­τί­ω­ση των συν­θη­κών για τη διε­ξα­γω­γή δί­και­ης δίκης, αλλά η κύρια μέ­ρι­μνά τους είναι να εκ­δί­δουν ανα­κοι­νώ­σεις με κα­ταγ­γελ­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο κατά των συλ­λει­τουρ­γών της Δι­καιο­σύ­νης και των θε­σμι­κών τους ορ­γά­νων.

Η αλή­θεια είναι ότι επι­βάλ­λε­ται να γί­νουν πε­ραι­τέ­ρω βελ­τιώ­σεις ώστε να δια­σφα­λι­στεί η ου­σια­στι­κή δυ­να­τό­τη­τα πα­ρα­κο­λού­θη­σης της δίκης από τους δια­δί­κους – συγ­γε­νείς των θυ­μά­των και τραυ­μα­τί­ες και η απρό­σκο­πτη επι­κοι­νω­νία τους με τους πλη­ρε­ξού­σιους δι­κη­γό­ρους τους καθώς επί­σης και η αξιο­πρε­πής άσκη­ση του έργου των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων, λαμ­βα­νο­μέ­νου υπόψη του με­γά­λου αριθ­μού τους αλλά και των απαι­τή­σε­ων που δη­μιουρ­γού­νται από την ογκώ­δη δι­κο­γρα­φία.

Πέραν, όμως της εξα­σφά­λι­σης της ανα­γκαί­ας υλι­κο­τε­χνι­κής υπο­δο­μής, επι­βάλ­λε­ται να απο­φευ­χθούν συ­μπε­ρι­φο­ρές, εντός ή εκτός της δι­κα­στι­κής αί­θου­σας, από πα­ρά­γο­ντες ή μη της δίκης, που δη­μιουρ­γούν συν­θή­κες έντα­σης, κα­θυ­στε­ρούν την πρό­ο­δο της δια­δι­κα­σί­ας και δη­μιουρ­γούν κιν­δύ­νους απο­προ­σα­να­το­λι­σμού από το κύριο έργο που είναι η ανα­ζή­τη­ση της αλή­θειας και μόνο αυτής.

Η Ολο­μέ­λεια δεν πρό­κει­ται να ερ­γα­λειο­ποι­η­θεί ούτε να υπο­κύ­ψει σε ιδιο­τε­λείς επι­διώ­ξεις ή σκο­πι­μό­τη­τες. Κραυ­γές, επι­θε­τι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές, συ­κο­φα­ντί­ες δεν πρό­κει­ται να κάμ­ψουν τη στα­θε­ρή μας θέση που είναι η πρό­ο­δος της δίκης και η ανα­ζή­τη­ση της αλή­θειας.

Οι λει­τουρ­γοί και συλ­λει­τουρ­γοί της Δι­καιο­σύ­νης οφεί­λουν να τη­ρούν απα­ρέ­γκλι­τα τους δι­κο­νο­μι­κούς κα­νό­νες και τη δε­ο­ντο­λο­γία. Αντί­θε­τες συ­μπε­ρι­φο­ρές, που εκ­δη­λώ­θη­καν από συ­γκε­κρι­μέ­νη δι­κη­γό­ρο, μας βρί­σκουν κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά αντί­θε­τους και δεν μπο­ρούν να γί­νουν ανε­κτές.

Επι­ση­μαί­νου­με δε, ότι το σύ­νο­λο των λοι­πών πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων (πλέον των 250) άσκη­σε τα κα­θή­κο­ντά του, όπως επι­βάλ­λει ο θε­σμι­κός τους ρόλος και οφεί­λου­με να εξά­ρου­με τη στάση αυτή.

Το Δι­κα­στή­ριο, το οποίο έχει την ευ­θύ­νη της ομα­λής διε­ξα­γω­γής της δίκης, οφεί­λει να τηρεί το Νόμο. Ου­δείς είναι υπε­ρά­νω του Νόμου και ου­δείς δι­καιού­ται δια­κρι­τι­κής με­τα­χεί­ρι­σης.

Οι Δι­κη­γο­ρι­κοί Σύλ­λο­γοι θα πρά­ξουν αυτά που τους ανα­λο­γούν στο πλαί­σιο των αρ­μο­διο­τή­των τους και του θε­σμι­κού τους ρόλου συμ­βάλ­λο­ντας στην πρό­ο­δο της δίκης.

Η δίκη πρέ­πει να προ­χω­ρή­σει απρό­σκο­πτα και να απο­δο­θεί δι­καιο­σύ­νη με σε­βα­σμό στα δι­καιώ­μα­τα των δια­δί­κων και στο Κρά­τος Δι­καί­ου.

Το οφεί­λου­με στα θύ­μα­τα του δυ­στυ­χή­μα­τος, στους τραυ­μα­τί­ες και στους συγ­γε­νείς τους, στη Δι­καιο­σύ­νη, στην Κοι­νω­νία, στην Ιστο­ρία μας.

Πηγή: eleftherostypos.gr