Ο Έλληνας από το Καστελόριζο που συμβουλεύει τον Ομπάμα

Ο Άντριου Λιβέρις αν και ένας είναι ένας από τους κορυ­φαί­ους μάνα­τζερ παγκο­σμίως δεν ξεχνά τις ρίζες του από το Καστε­λό­ριζο και κυρίως την Ελλάδα της κρίσης

Τον Φεβρουά­ριο του 2012, η πλέον ισχυρή οργά­νωση των ευκα­τά­στα­των Ελλη­νο­α­με­ρι­κά­νων, η Leadership 100, που δημιουρ­γή­θηκε με την πρω­το­βου­λία του Αρχιε­πί­σκο­που Ιακώβου, τίμησε στην ετήσια συνά­ντησή της, τον Αντριου Λιβέρις. Η επιλογή του ως κορυ­φαίου ομιλητή μόνο τυχαία δεν ήταν. Ο Καστε­λο­ρι­ζιός, επι­κε­φα­λής της Dow Chemichal ενός επι­χει­ρη­μα­τι­κού κολοσ­σού χημικών σε διεθνές επίπεδο, ενσαρ­κώ­νει το πρότυπο του επι­τυ­χη­μέ­νου ομογενή, ο οποίος δεν θα γύριζε ποτέ την πλάτη πατρίδα του.

Οι λίγοι δημο­σιο­γρά­φοι που τον συνα­ντή­σαμε από κοντά στο Παλμ Μπιτς της Φλό­ρι­δας όπου έγινε η συνά­ντηση της L100 , είδαμε έναν άνθρωπο με ήρεμο τόνο ομιλίας, οργα­νω­τικό μυαλό και πείσμα. Τότε, ήταν η δυσκο­λό­τερη χρονιά από την αρχή της οικο­νο­μι­κής κρίσης, με πολλούς Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νούς να έχουν χάσει εντελώς ή αρκετά την πίστη τους για το μέλλον της χώρας. Όχι όμως εκείνος, που είχε ήδη συλ­λά­βει ένα σχέδιο για το πώς θα μπο­ρού­σαμε να πάμε μπροστά. Το Hellenic Initiative που μπήκε μπροστά και με την δική του έμπνευση, είναι μια πρω­το­βου­λία που στο­χεύει στην συσπεί­ρωση του ελλη­νι­κού και φιλελ­λη­νι­κού οικο­νο­μι­κού λόμπι σε ολό­κληρο τον κόσμο έτσι ώστε να έρθει η πολυ­πό­θητη ανά­πτυξη μέσα από επεν­δύ­σεις. Αλλωστε τίποτα δεν είναι τόσο πολύ­τιμο όσο η πειθώς αλλά και οι δια­συν­δέ­σεις.

Στην συζή­τησή του με τους δημο­σιο­γρά­φους δεν στα­μα­τούσε να λέει πόσο υπε­ρή­φα­νος είναι για τις ρίζες του και πως όλα τα εμπόδια που αντι­με­τώ­πισε ο παππούς του, ο πατέρας του αλλά και ο ίδιος στά­θη­καν η καλύ­τερη εκπαί­δευση για τον δρόμο προς την κορυφή. Ο Λιβέρις που είναι 3ης γενιάς Ελληνας έχει όραμα αλλά και εμπρα­κτη απο­φα­σι­στι­κό­τητα: πιστεύει ότι το δικό του παρά­δειγμα μπορεί να παρα­κι­νή­σει τους οικο­νο­μικά ισχυ­ρούς συμπα­τριώ­τες της δια­σπο­ράς να συνερ­γα­στούν ώστε να δώσουν μια νέα ώθηση στην χώρα των προ­γό­νων τους. Την ίδια ακλό­νητη πεποί­θηση έχει και όταν συναντά κορυ­φαίες προ­σω­πι­κό­τη­τες όπως ο Μπιλ Κλίντον – με τον οποίον ήρθε στην Ελλάδα – ή τον πρόεδρο Ομπάμα, του οποίου είναι σύμ­βου­λος σε θέματα επι­χει­ρη­μα­τικά. Στα γενέ­θλιά του φέτος το καλο­καίρι στο νησί των Δωδε­κα­νή­σων, παρέ­στη­σαν πολλοί εκπρό­σω­ποι μεγάλων ξένων επι­χει­ρή­σεων, ενώ παρό­ντας ήταν και ο πρω­θυ­πουρ­γός Αντώνης Σαμαράς. Χάρις στις πρω­το­βου­λίες του ομο­γε­νούς κροίσου, που έχει λόγο και στην ΙΒΜ ως μέλος του Δ.Σ., προ­χώ­ρησε απόφαση να επι­λε­γεί η Ελλάδα ως κέντρο παροχής υπη­ρε­σιών στον τομέα των πλη­ρο­φο­ρια­κών συστη­μά­των. Τον Σεπτέμ­βριο που μας πέρασε τα ΕΛΤΑ κυκλο­φό­ρη­σαν μια σειρά από γραμ­μα­τό­σημα με διά­ση­μους ομο­γε­νείς και ο Λιβέρις ήταν ένας από αυτους.

Ποια όμως ηταν η ιστορία της οικο­γέ­νειάς του 60χρονου ομογενή; Ο παππούς του έφυγε για την Αυστρα­λία πάμ­φτω­χος το 1915 και εμεινε σε ένα παρά­πηγμα. Ο πατέρας του πέθανε νέος και εκείνος έμεινε ορφανός σε μικρή ηλικία αλλά δεν το έβαλε κάτω. Ο μικρός Αντριου μεγά­λωσε σε ένα πολυ­φυ­λε­τικό περι­βάλ­λον, υπε­ρή­φα­νος για την ελλη­νική του κατα­γωγή. Εκανε παρέα με παιδιά μετα­να­στών ή αβο­ρή­γι­νων και θεωρεί ότι αυτό ήταν το μεγα­λύ­τερό του εφόδιο στην ζωή. Στο σχολείο μιλούσε αγγλικά και στο σπίτι ελλη­νικά, ενώ προ­σπα­θούσε να μυήσει και τις παρέες του στα δικά μας ήθη και έθιμα, εξη­γώ­ντας καταρ­χάς, τι είναι αυτό το περί­εργο κολ­λω­δες έδεσμα που είχε στο κολ­λα­τσιό του που δεν ήταν τίποτα άλλο από μπα­κλα­βάς.

Σπού­δασε χημικός μηχα­νι­κός στο Πανε­πι­στή­μιο του Κου­ϊν­σλαντ όπου απο­φοί­τησε με άριστα. Στα 22 του μπήκε στην Dow, όπου άρχισε μια πορεία προς την ηγεσία του κολοσ­σού, αφού πρώτα πέρασε από όλες τις βαθ­μί­δες με εξαι­ρε­τική επι­τυ­χία. Σήμερα η εται­ρεία είναι στην πρώτη 20αδα από τις 100 καλύ­τε­ρες στον κόσμο σε θέματα κοι­νω­νι­κής ευθύνης. Πέρυσι είχε κέρδη 67 εκ. ευρώ. Εχει 53.000 άτομα προ­σω­πικό σε ολό­κληρο τον κόσμο. Θεω­ρεί­ται μάλιστα ο πιο επι­τυ­χη­μέ­νος Αυστρα­λός επι­χει­ρη­μα­τίας διεθνώς. Πρό­σφατα βρα­βεύ­τηκε από το κράτος της Αυστρα­λίας για την προ­σφορά του. Την ίδια τιμη­τική διά­κριση είχε κερ­δί­σει και ο θείος του Λες Λιβέρις, ο οποίος μεγά­λωσε τον μικρό σαν γιο του. «Μιας και είμαι η δεύτερη γενιά της οικο­γέ­νειας Λιβέρη που δέχεται αυτήν την τιμή, νομίζω ότι τα παιδιά μου θα έχουν μεγάλη πίεση να δια­κρι­θούν και αυτά» είπε χιου­μο­ρι­στικά, ο κροίσος δηλώνει ότι αισθά­νε­ται Αυστρα­λο­α­με­ρι­κα­νός Ελληνας. Είναι παντρε­μέ­νος και έχει τρία παιδιά και ζει με την οικο­γέ­νειά του στις ΗΠΑ.

Η ιδιο­φυία του Λιβέρις είναι ο τρόπος με τον οποίον μετα­μόρ­φωσε την εται­ρεία όταν βρέθηκε στην ηγεσία της το 2004. «Μέσα σε λίγα χρόνια είχα φτάσει να έχω μια από τις 50 πιο ισχυρές θέσεις στον επι­χει­ρη­μα­τικό κόσμο και μετά από λίγο μια από τις 20. Οσο προ­χω­ράς τόσο πιο πολύ είσαι στην κορυφή της βελόνας» λέει. Σε μια δύσκολη περίοδο με έντονο αντα­γω­νι­σμό, κατά­φερε να πάρει φωτι­σμέ­νες απο­φά­σεις που ενί­σχυ­σαν την θέση της. Στο βιβλίο του «Make it in America. The case of Re-inventing the Economy” ο ομο­γε­νής παρα­δί­δει μαθή­ματα επι­τυ­χίας για το πώς η Αμερική μπορεί να δια­κρι­θεί εκ νέου στον επι­χει­ρη­μα­τικό στίβο μετά την κρίση. Δεν έχει κρύψει την πρόθεσή του να ασχο­λη­θεί και με την πολι­τική, όταν όμως αφήσει πίσω του τις επι­χει­ρή­σεις. Ο ίδιος πάντως έχει παίξει καθο­ρι­στικό ρόλο για να βοη­θή­σει την χώρα μας Δεν του αρέσει να αισθα­νό­μα­στε συνεχώς στην θέση του αδύ­να­μου και τονίζει ότι η Ελλάδα δεν θέλει φιλαν­θρω­πία αλλά επεν­δύ­σεις.

Εχει δηλώσει πολλές φορές ότι χρειά­ζε­ται υπομονή και προ­σή­λωση στον τελικό στόχο για να σχη­μα­τι­στεί στο μέλλον μια δυνα­μική υπέρ της χώρας μας. Δεν έχει διστά­σει να εκφρά­σει την εμπι­στο­σύνη του στον Αντώνη Σαμαρά, για τον οποίον μιλά θετικά και στους ξένους επεν­δυ­τές. Το μεγα­λύ­τερό πάντως πλε­ο­νέ­κτημα του επι­χει­ρη­μα­τία είναι ότι έχει τερά­στια αντί­ληψη για το πώς μπορεί να επι­βιώ­σει αλλά και να επι­κρα­τή­σει μέσα σε δια­φο­ρε­τικά πολι­τι­στικά περι­βάλ­λο­ντα, γνω­ρί­ζο­ντας τις δια­φο­ρε­τι­κές νοο­τρο­πίες. Ας ευχη­θούμε ότι αυτό θα κατα­φέ­ρει να το περάσει μια μέρα και στους Ελληνες συνο­μι­λη­τές του. Πολλές φορές έρχεται και ινγκό­γνιτο στην Ελλάδα όπως πριν από λίγο καιρό που πήγε ξανά στο Καστε­λό­ριζο.

news247.gr/