Γιάννης Κεφαλογιάννης: 18.800 πυροσβέστες και 85 εναέρια μέσα στην «ενεργή μάχη» με τις φλόγες

Για τη νέα αντι­πυ­ρι­κή πε­ρί­ο­δο και την ετοι­μό­τη­τα της Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας μί­λη­σε ο υπουρ­γός Κλι­μα­τι­κής Κρί­σης και Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας, Γιάν­νης Κε­φα­λο­γιάν­νης, σε συ­νέ­ντευ­ξη που πα­ρα­χώ­ρη­σε στην εφη­με­ρί­δα «Documento».

Αρ­κούν το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό και τα πτη­τι­κά μέσα πυ­ρό­σβε­σης για τις προ­κλή­σεις της νέας αντι­πυ­ρι­κής πε­ριό­δου; Είναι έτοι­μος ο μη­χα­νι­σμός και ποιος είναι ο πήχης με φόντο τα νέα δε­δο­μέ­να που θέτει η κλι­μα­τι­κή κρίση;

Η ετοι­μό­τη­τα στην πο­λι­τι­κή προ­στα­σία δεν είναι μια κα­τά­στα­ση που κα­τα­κτά­ται ορι­στι­κά· είναι μια διαρ­κής δια­δι­κα­σία εγρή­γορ­σης και προ­σαρ­μο­γής. Υπό τα δε­δο­μέ­να της κλι­μα­τι­κής κρί­σης, κα­νέ­να σύ­στη­μα δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρεί­ται «επαρ­κές» με την πα­λαιά έν­νοια της αυ­τάρ­κειας· θα ήταν στρα­τη­γι­κά λαν­θα­σμέ­νο να καλ­λιερ­γη­θεί μια τέ­τοια βε­βαιό­τη­τα. Από αυτή τη σκο­πιά, ο πήχης δεν είναι η πλή­ρης απο­φυ­γή πυρ­κα­γιών – κάτι που δεν ήταν ποτέ ρε­α­λι­στι­κό. Έχου­με θέσει, αντί­θε­τα, δύο σα­φείς στό­χους: να πε­ριο­ρί­ζου­με την έκτα­ση και την έντα­ση των συμ­βά­ντων μέσω πρό­λη­ψης και έγκαι­ρης από­κρι­σης και, πάνω απ’ όλα, να προ­στα­τεύ­ου­με την αν­θρώ­πι­νη ζωή.

Είναι έτοι­μος ο μη­χα­νι­σμός; Θα έλεγα ότι είναι πιο προ­ε­τοι­μα­σμέ­νος, κα­λύ­τε­ρα συ­ντο­νι­σμέ­νος και πιο ενι­σχυ­μέ­νος από προη­γού­με­να χρό­νια. Το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό του Πυ­ρο­σβε­στι­κού Σώ­μα­τος ανέρ­χε­ται σε πε­ρί­που 18.800 στε­λέ­χη, αυ­ξη­μέ­νο κατά 800 σε σχέση με πέ­ρυ­σι, ενώ ο στό­λος των 85 ενα­έ­ριων μέσων είναι από τους με­γα­λύ­τε­ρους στην Ευ­ρώ­πη. Οι αριθ­μοί αυτοί, ωστό­σο, δεν πρέ­πει να απο­τε­λούν για κα­νέ­ναν λόγο εφη­συ­χα­σμού. Η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα δεν κρί­νε­ται μόνο από τον αριθ­μό των μέσων ή του προ­σω­πι­κού, αλλά από τον βαθμό ετοι­μό­τη­τας, τον συ­ντο­νι­σμό και – κυ­ρί­ως – την έγκαι­ρη επέμ­βα­ση.

Είστε σε θέση να δια­βε­βαιώ­σε­τε πως οι συμ­βα­σιού­χοι πυ­ρο­σβέ­στες δεν θα προ­βούν σε νέες κι­νη­το­ποι­ή­σεις κι αυτό το κα­λο­καί­ρι;

Θα ήταν θε­σμι­κά και πο­λι­τι­κά άστο­χο να «δια­βε­βαιώ­σει» κα­νείς ότι δεν θα υπάρ­ξουν κι­νη­το­ποι­ή­σεις. Σε μια δη­μο­κρα­τι­κή κοι­νω­νία, η έκ­φρα­ση αι­τη­μά­των και διεκ­δι­κή­σε­ων είναι απο­λύ­τως θε­μι­τή. Αυτό που μπορώ να πω με ει­λι­κρί­νεια είναι ότι ερ­γα­ζό­μα­στε συ­στη­μα­τι­κά ώστε να αντι­με­τω­πί­ζο­νται οι αι­τί­ες που γεν­νούν την έντα­ση και την αβε­βαιό­τη­τα.

Έχουν ήδη γίνει βή­μα­τα προς την κα­τεύ­θυν­ση της ενί­σχυ­σης της στα­θε­ρό­τη­τας και της προ­ο­πτι­κής αυτών των αν­θρώ­πων, τόσο σε επί­πε­δο συν­θη­κών ερ­γα­σί­ας όσο και σε επί­πε­δο θε­σμι­κής κα­το­χύ­ρω­σης του ρόλου τους. Πα­ράλ­λη­λα, δια­τη­ρού­με ανοι­χτό και ει­λι­κρι­νή διά­λο­γο με τους εκ­προ­σώ­πους τους, με στόχο να βρί­σκο­νται ρε­α­λι­στι­κές και βιώ­σι­μες λύ­σεις. Αυτός είναι, άλ­λω­στε, ο βα­σι­κός λόγος που από τον Μάρ­τιο του 2025 μέχρι και σή­με­ρα δεν υπήρ­ξαν νέες κι­νη­το­ποι­ή­σεις εκ μέ­ρους τους.

Η δική μας ευ­θύ­νη είναι διπλή: αφε­νός να δια­σφα­λί­σου­με την επι­χει­ρη­σια­κή ετοι­μό­τη­τα του μη­χα­νι­σμού χωρίς δια­τα­ρα­χές σε μια κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δο, και αφε­τέ­ρου να δια­μορ­φώ­σου­με ένα πιο δί­καιο και προ­βλέ­ψι­μο πλαί­σιο για όσους υπη­ρε­τούν σε αυτόν.

Γιατί ανα­θε­ω­ρή­σα­τε το Εθνι­κό Μη­χα­νι­σμό Δια­χεί­ρι­σης Κρί­σε­ων, το οποίο θε­σπί­στη­κε το 2020; Ποιες είναι οι νέες απαι­τή­σεις από την Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση και τι συ­νέ­πειες προ­βλέ­πο­νται στους Δή­μους που δεν θα υλο­ποι­ή­σουν τα προ­α­παι­τού­με­να;

Ο Εθνι­κός Μη­χα­νι­σμός Δια­χεί­ρι­σης Κρί­σε­ων που θε­σπί­στη­κε το 2020 απο­τέ­λε­σε μια ου­σια­στι­κή τομή, θέ­το­ντας ένα ενιαίο πλαί­σιο συ­ντο­νι­σμού και από­κρι­σης. Αυτό που κά­να­με είναι να τον βελ­τιώ­σου­με με βάση την εμπει­ρία του πε­δί­ου.

Η «Ενερ­γή Μάχη» – το νέο θε­σμι­κό πλαί­σιο- συ­γκρο­τεί έναν πιο συ­νε­κτι­κό και λει­τουρ­γι­κό μη­χα­νι­σμό, με ενιαί­ους κα­νό­νες και με­γα­λύ­τε­ρη επι­χει­ρη­σια­κή συ­νο­χή. Στην πράξη ση­μαί­νει τα­χύ­τε­ρες απο­φά­σεις, σα­φέ­στε­ρους ρό­λους, κα­λύ­τε­ρη δια­σύν­δε­ση κέ­ντρου και πε­δί­ου και ου­σια­στι­κή αξιο­ποί­η­ση της τε­χνο­λο­γί­ας. Πα­ράλ­λη­λα, ενι­σχύ­ε­ται θε­σμι­κά μια ολι­στι­κή προ­σέγ­γι­ση που δίνει έμ­φα­ση στην πρό­λη­ψη, στην επι­στη­μο­νι­κή γνώση και στον συ­ντο­νι­σμό των φο­ρέ­ων.

Ως προς την Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση, δεν δη­μιουρ­γού­με νέες απαι­τή­σεις. Αντί­θε­τα, απο­σα­φη­νί­ζου­με τον ρόλο της και τον εντάσ­σου­με σε ένα πιο λει­τουρ­γι­κό πλαί­σιο, αντι­με­τω­πί­ζο­ντας ασά­φειες και επι­κα­λύ­ψεις. Στό­χος είναι να ενι­σχυ­θεί η δια­λει­τουρ­γι­κό­τη­τα και η συ­νερ­γα­σία, διευ­κο­λύ­νο­ντας τους Δή­μους με κα­λύ­τε­ρα ερ­γα­λεία, σα­φέ­στε­ρες δια­δι­κα­σί­ες και με­γα­λύ­τε­ρη επι­χει­ρη­σια­κή υπο­στή­ρι­ξη.

Έχετε εν­δεί­ξεις ότι οι πο­λί­τες δεν θα πει­θαρ­χή­σουν στο προ­λη­πτι­κό μέτρο κα­θα­ρι­σμού οι­κο­πέ­δων και επι­μέ­νε­τε τόσο στις δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις σας;

Ο κα­θα­ρι­σμός των οι­κο­πέ­δων είναι μια απλή αλλά κρί­σι­μη πράξη, που μπο­ρεί να πε­ριο­ρί­σει ου­σια­στι­κά την εξά­πλω­ση μιας πυρ­κα­γιάς. Η επι­μο­νή μου στις δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις είναι, αν θέ­λε­τε, μια έκ­φρα­ση ευ­θύ­νης και αγω­νί­ας, ώστε να ενη­με­ρω­θούν όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ροι συ­μπο­λί­τες μας. θέ­λου­με να τους διευ­κο­λύ­νου­με ου­σια­στι­κά σε αυτή τους την υπο­χρέ­ω­ση. Γι’ αυτό φέτος φέρ­νου­με ένα πιο σαφές και πρα­κτι­κό πλαί­σιο, με συ­γκε­κρι­μέ­νες λύ­σεις: Πρώ­τον, ξε­κα­θα­ρί­ζου­με ποιος έχει την ευ­θύ­νη: αν, για πα­ρά­δειγ­μα, ένα οι­κό­πε­δο είναι μι­σθω­μέ­νο, την ευ­θύ­νη έχει ο μι­σθω­τής που το χρη­σι­μο­ποιεί. Δεύ­τε­ρον, λύ­νου­με ασά­φειες: μια καλ­λιερ­γού­με­νη έκτα­ση δεν έχει την ίδια υπο­χρέ­ω­ση με ένα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο οι­κό­πε­δο με ξερά χόρτα. Τρί­τον, κά­νου­με πιο εύ­κο­λη τη δια­δι­κα­σία: ένας ηλι­κιω­μέ­νος θα έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να πάει στο ΚΕΠ της γει­το­νιάς του και να υπο­βά­λει εκεί τη δή­λω­ση, χωρίς τα­λαι­πω­ρία. Τέ­ταρ­τον, δί­νου­με πρα­κτι­κή λύση στο «πού πετάω τα κλα­διά»: οι Δήμοι μπο­ρούν πλέον να ορί­ζουν όχι μόνο πρά­σι­να ση­μεία, αλλά και άλ­λους κα­τάλ­λη­λους χώ­ρους, Τέλος, εξορ­θο­λο­γί­ζου­με τα πρό­στι­μα: δια­φο­ρο­ποιού­με την πε­ρί­πτω­ση εκεί­νου που κα­θά­ρι­σε αλλά δεν δή­λω­σε, από εκεί­νον που δεν έκανε τί­πο­τα. Με απλά λόγια, ους δί­νου­με στους πο­λί­τες τα ερ­γα­λεία για να κα­θα­ρί­σουν σωστά και χωρίς εμπό­δια. Και αυτό, τε­λι­κά, είναι το κλει­δί για να πε­τύ­χει το μέτρο.

Ο Νίκος Δέν­διας εξήγ­γει­λε πως το πρώην στρα­τιω­τι­κό αε­ρο­δρό­μιο Αγρι­νί­ου θα με­τα­τρα­πεί σε βάση πυ­ρο­σβε­στι­κών ενα­έ­ριων μέσων. Μπο­ρεί­τε να μας απο­σα­φη­νί­σε­τε τι ακρι­βώς σκο­πεύ­ε­τε να κά­νε­τε;

Στις πιο προηγ­μέ­νες χώρες στον τομέα της πο­λι­τι­κής προ­στα­σί­ας, η ενα­έ­ρια πυ­ρό­σβε­ση δεν βα­σί­ζε­ται μόνο στην από­κτη­ση μέσων, αλλά στη δη­μιουρ­γία ολο­κλη­ρω­μέ­νων αε­ρο­πο­ρι­κών βά­σε­ων που υπο­στη­ρί­ζουν τη συ­ντή­ρη­ση, την ετοι­μό­τη­τα και τη δια­θε­σι­μό­τη­τα του στό­λου. Εκεί κρί­νο­νται τε­λι­κά η τα­χύ­τη­τα από­κρι­σης και η επι­χει­ρη­σια­κή απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα.

Στην Ελ­λά­δα, ο στό­λος των ιδιό­κτη­των ενα­έ­ριων μέσων διευ­ρύ­νε­ται στα­δια­κά, μέσω του προ­γράμ­μα­τος ΑΙΓΙΣ, ενώ ταυ­τό­χρο­να αξιο­ποιού­με κάθε χρόνο και έναν ση­μα­ντι­κό αριθ­μό μι­σθω­μέ­νων μέσων. Και οι δύο αυτές κα­τη­γο­ρί­ες απαι­τούν χώ­ρους στάθ­μευ­σης, τε­χνι­κής υπο­στή­ρι­ξης, συ­ντή­ρη­σης και δια­χεί­ρι­σης επι­χει­ρή­σε­ων.

Το πρώην στρα­τιω­τι­κό αε­ρο­δρό­μιο Αγρι­νί­ου προ­σφέ­ρει ακρι­βώς αυτή τη δυ­να­τό­τη­τα: να δη­μιουρ­γη­θεί μια ενιαία, ορ­γα­νω­μέ­νη βάση που θα συ­γκε­ντρώ­νει κρί­σι­μες λει­τουρ­γί­ες, βελ­τιώ­νο­ντας τη δια­θε­σι­μό­τη­τα των μέσων, μειώ­νο­ντας τους χρό­νους εκτός επι­χει­ρη­σια­κής δρά­σης και ενι­σχύ­ο­ντας τον συ­νο­λι­κό σχε­δια­σμό.

Πα­ράλ­λη­λα, επι­διώ­κου­με να ανα­πτυ­χθεί ένα ευ­ρύ­τε­ρο οι­κο­σύ­στη­μα αε­ρο­πο­ρι­κής υπο­στή­ρι­ξης και τε­χνο­γνω­σί­ας, που θα επι­τρέ­ψει στη χώρα να μην εξαρ­τά­ται απο­κλει­στι­κά από εξω­τε­ρι­κούς πα­ρό­χους, αλλά να απο­κτή­σει εγ­χώ­ρια ικα­νό­τη­τα συ­ντή­ρη­σης και υπο­στή­ρι­ξης. Δεν πρό­κει­ται επο­μέ­νως μόνο για μια νέα υπο­δο­μή αλλά για μια επέν­δυ­ση στην επι­χει­ρη­σια­κή αυ­το­νο­μία, την αν­θε­κτι­κό­τη­τα του μη­χα­νι­σμού και την ανα­βάθ­μι­ση της χώρας σε έναν τομέα που απο­κτά ολο­έ­να και με­γα­λύ­τε­ρη στρα­τη­γι­κή ση­μα­σία.

Πηγή: flash.gr