Την Τρίτη η κηδεία της Μαρινέλλας, σε λαϊκό προσκύνημα η σορός της

Χθες το από­γευμα, 28 Μαρτίου, γύρω στις 18:00, η Μαρι­νέλλα έφυγε από τη ζωή, βυθί­ζο­ντας σε βαθύ πένθος ολό­κληρη τη χώρα. Η φωνή της θα συνε­χί­σει να ζει μέσα από τα ανε­κτί­μητα τρα­γού­δια της, που έχουν συνο­δεύ­σει γενιές Ελλήνων σε χαρές και λύπες.

Η κηδεία της θα τελε­στεί την Τρίτη 31 Μαρτίου στη Μητρό­πολη Αθηνών στις 14:00, ενώ η σορός της θα εκτεθεί σε λαϊκό προ­σκύ­νημα στο παρεκ­κλήσι του Ιερού Ναού Αγίου Ελευ­θε­ρίου από τις 08:00 έως τις 13:00. Η ταφή θα γίνει σε στενό οικο­γε­νειακό κύκλο.

Αντί στε­φά­νων, οι οικείοι της ζητούν δωρεές στον Σύλλογο «Φλόγα», που υπο­στη­ρί­ζει παιδιά με νεο­πλα­σμα­τική ασθέ­νεια, τιμώ­ντας έτσι τη μνήμη της.

Μαρι­νέλλα: Ένα ανε­πα­νά­λη­πτο καλ­λι­τε­χνικό φαι­νό­μενο, οι έρωτες της ζωής της και η εξο­μο­λό­γηση για το πώς θέλει να τη θυμού­νται

«Να είναι απόλυτο σκοτάδι, να πέσει πάνω μου ένα φως, κι εγώ να τρα­γου­δάω…»: Αυτή ήταν πάντα η μεγάλη, η άσβεστη επι­θυ­μία της Μαρι­νέλ­λας. Κι αυτό ακριβώς έκανε για 68 ολό­κληρα χρόνια, από την πρώτη στιγμή πού πάτησε στη σκηνή, μέχρι την τελευ­ταία, τη συγκλο­νι­στική εκείνη βραδιά της 25ης Σεπτεμ­βρίου του 2024, όταν ξεπρό­βαλλε από την πλαϊνή είσοδο του κατα­σκό­τει­νου Ηρω­δείου, έπεσε πάνω της ο προ­βο­λέας κι εκείνη άρχισε να τρα­γουδά, ακαπέλα, με απί­στευτη ερμη­νευ­τική και συναι­σθη­μα­τική δύναμη, «Καμιά φορά λέω ν’ αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρ­χουν δρόμοι»…

Μπορεί να άφησε την τελευ­ταία της πνοή το από­γευμα του Σαβ­βά­του 28/3, περι­τρι­γυ­ρι­σμένη από την αγάπη της οικο­γέ­νειάς της, το γκραν φινάλε της όμως το έκανε εκείνη τη βραδιά, δυνα­μικό, πλη­θω­ρικό, συγκι­νη­τικό, εκκω­φα­ντικό, όπως τής έπρεπε.

Αφού είχε χαρίσει πρώτα στο κοινό λίγα λεπτά μιας υπέ­ρο­χης ερμη­νείας, έστρεψε την πλάτη της, με το λευκό μακρύ κιμονό της ν΄α­νε­μί­ζει ελαφρά πίσω, έδωσε τα χέρια στους δύο μαυ­ρο­ντυ­μέ­νους άνδρες που την συνό­δευαν, κι άρχισε να ανε­βαί­νει, αργά και σταθερά, ένα- ένα, τα φωτεινά σκαλιά που οδη­γού­σαν προς τη σκηνή, σε ένα εξαι­ρε­τικά σκη­νο­θε­τη­μένο αλλά και καρμικά προ­φη­τικό πέρασμα στην αιω­νιό­τητα. Με αυτόν τον απόλυτα θεα­τρικό και  συγκλο­νι­στικό  τρόπο απο­χαι­ρέ­τησε το κοινό της  η μεγα­λύ­τερη σταρ του τρα­γου­διού που γέννησε ποτέ αυτός το τόπος.

«Δεν θέλω μετά θάνατον τιμές»

Προ­φα­νώς και δεν μπο­ρούσε να φαντα­στεί πως εκείνα τα μοιραία λεπτά απο­τε­λού­σαν το κύκνειο καλ­λι­τε­χνικό άσμα της. Και να το ήξερε, όμως, δεν θα έκανε κάτι δια­φο­ρε­τικό για λόγους υστε­ρο­φη­μίας. «Εμένα δεν με ενδια­φέ­ρουν οι τίτλοι. Όπως θέλει ο καθένας μπορεί να με θυμάται. Ούτε έχω τη φιλο­δο­ξία να με θυμάται ο κόσμος μετά από χρόνια. Ας μη με θυμάται… Μου αρέσει που με θυμού­νται τώρα, όσο βρί­σκο­μαι στη ζωή. Μετά θάνατον τι να το κάνω;… Δεν θέλω ούτε επι­κή­δειους ούτε μετά θάνατον τιμές, τα θεωρώ γελοία και υπο­κρι­τικά όλα αυτά» μού είχε πει το 2016, κατά τη διάρ­κεια μιας συνέ­ντευ­ξης. Και το εννο­ούσε.

Δεν της άρεσαν τα μεγάλα λόγια της Μαρι­νέλ­λας, κι ας ήταν το δικό της άστρο τερά­στιο και λαμπρό. Όσο εντυ­πω­σιακή και άπιαστη έμοιαζε να είναι στη σκηνή τόσο απλή, επι­κοι­νω­νιακή κι ευθύς ήταν στην καθη­με­ρινή της ζωή.

Τη σπου­δαία καριέρα της όμως και την πλούσια σε εμπει­ρίες, κινη­μα­το­γρα­φική θαρρείς ζωή της τις περ­πά­τησε φορώ­ντας παντε­λό­νια, όπως μού έλεγε χαρα­κτη­ρι­στικά στην ίδια εκείνη συνέ­ντευξη: «Διέθετα πάντα ένα αντρι­λίκι στις σχέσεις μου, στις φιλικές και τις επαγ­γελ­μα­τι­κές. Εγώ δεν χρειά­ζε­ται να υπο­γράψω χαρτί για να κλείσω μια συμ­φω­νία. Ο λόγος μου είναι συμ­βό­λαιο. Όταν λέω «όχι» είναι «όχι» κι’ όταν λέω «ναι» είναι «ναι». Δεν έχω «ίσως» εγώ. Και πίστεψέ με λέω πολύ περισ­σό­τε­ρες φορές «όχι». Και δεν χρειά­ζε­ται να είσαι άντρας για να έχεις αντρι­λίκι. Το αντρι­λίκι βρί­σκε­ται μέσα στην καρδιά του ανθρώ­που.

Εκτός από αυτή τη μπέσα όμως, η Μαρι­νέλλα διέθετε και πολύ ταλέντο, μεγάλη αγάπη γι΄αυτό που έκανε και υψηλή ευφυΐα. Ο συν­δυα­σμός όλων των παρα­πάνω, στις σωστές δόσεις, ήταν εκείνος που την έκανε ένα δια­χρο­νικό φαι­νό­μενο, που καμιά ομό­τε­χνή της δεν κατά­φερε ποτέ να αντι­γρά­ψει ούτε κατά διάνοια.

Και κάτι ακόμη πολύ σημα­ντικό. Το σεβόταν απόλυτα το κοινό της όταν βρι­σκό­ταν στη σκηνή, στις απο­φά­σεις της όμως τα «θέλω» της ήταν εκείνα που μετρού­σαν κι όχι αυτά που λέει ο κόσμος: «Τρα­γου­δούσα πάντα γιατί μου άρεσε και συνε­χίζω να τρα­γου­δάω γιατί μου αρέσει. Εάν δεν με βοη­θούσε πια η φωνή μου, θα είχα καθίσει σπίτι μου προ πολλού. Αφού όμως η φωνή μου αντέχει και μου αρέσει και αγαπάω αυτό που κάνω, δεν βρίσκω τον λόγο γιατί να στα­μα­τήσω. Κι’ ας λένε κάποιοι «Ακόμη τρα­γου­δάει η Μαρι­νέλλα;…» Γιατί να κάτσω σπίτι μου δηλαδή; Όταν βρί­σκο­μαι πάνω στη σκηνή νιώθω ότι δεν έχω ηλικία. Γενικά δεν έχω καμία διαμάχη με τον χρόνο, δεν με ενδια­φέ­ρουν οι ηλικίες. Και ειδικά για τον καλ­λι­τέ­χνη, όταν είναι καλός σε αυτό που κάνει, πιστεύω ότι δεν έχει ηλικία…»

Η απόλυτη μετα­μόρ­φωση πάνω στη σκηνή

Κι ήταν έτσι ακριβώς όπως τα έλεγε. Ήταν απί­στευτη η μετα­μόρ­φωσή της όταν ανέ­βαινε στη σκηνή. Λίγο μόλις καιρό πριν τη μοιραία εκείνη βραδιά του Ηρω­δείου, τον Ιούλιο του 2024, είχα την τύχη να βρεθώ στη συναυ­λία που έδωσε στο προ­αύ­λιο χώρο της Ιεράς Μονής Τοπλού, η οποία βρί­σκε­ται λίγο έξω από την Σητεία. Δύσκολη η δια­δρομή για να φθάσει κανείς εκεί, με ανηφόρα και πολλές στροφές.

Η ίδια λοιπόν εξο­μο­λο­γή­θηκε στον κόσμο που είχε πάει για να την ακούσει πως ταλαι­πω­ρή­θηκε στο δρόμο: «Τελειώ­σαν οι στροφές;” ρωτούσα. “Οχι”, μου έλεγαν, “έχει λίγες ακόμα”. Λέω, “παιδιά, το στομάχι μου πάει κι έρχεται. Μέχρι που να φτά­σουμε, μέχρι που να κάνουμε λίγη πρόβα, μέχρι που να τρα­γου­δήσω, δεν με βλέπω καλά». Πράγ­ματι, οι άνθρω­ποι που την υπο­δέ­χτη­καν είδαν μια γυναίκα ταλαι­πω­ρη­μένη ηλι­κιω­μένη γυναίκα. Κάποιοι ανη­σύ­χη­σαν μήπως δεν κατα­φέ­ρει να τα βγάλει πέρα με τη συναυ­λία.

Κι όμως, τη στιγμή που πάτησε το πόδι της στη σκηνή η ίδια αυτή γυναίκα μετα­μορ­φώ­θηκε σε ένα πλάσμα χωρίς ηλικία, γεμάτο ζωή και διάθεση, που τρα­γου­δούσε με φωνή ανέγ­γι­χτη από το χρόνο τις μεγάλες επι­τυ­χίες της, χόρευε, μιλούσε κι αστειευό­ταν με τον κόσμο, σάρωνε τη σκηνή, επί μιάμιση ώρα.

Όταν τελεί­ωσε η συναυ­λία ήταν τόσο κου­ρα­σμένη που δεν κάθισε καν για φαγητό. Για ακόμη φορά τα είχε δώσει όλα. Ε, λοιπόν, αυτό σημαί­νει σταρ!

Για την καριέρα της…«τα λόγια είναι περιττά»

«Τα λόγια είναι περιττά» για να περι­γρά­ψει κανείς την επαγ­γελ­μα­τική στα­διο­δρο­μία της Μαρι­νέλ­λας και το έντονο, ανε­ξί­τηλο απο­τύ­πωμα που άφησε στο ελλη­νικό τρα­γούδι. Μιλά καλύ­τερα, «φωνάζει» για την ακρί­βεια, ο τερά­στιος κατά­λο­γος των τρα­γου­διών που έχει σφρα­γί­σει με τις ανε­πα­νά­λη­πτες ερμη­νείες της. Ποιο να πρω­το­θυ­μη­θεί κανείς. Τα ασυ­να­γώ­νι­στα λαϊκά ερωτικά της «Άνοιξε Πέτρα», «Για σένανε μπορώ», «Πάλι θα κλάψω», «Δωσ’ μου τ΄ αθάνατο νερό», «Εγώ κι εσύ…», «Σταλιά σταλιά», «Απόψε σε θέλω», «Άμα δείτε το φεγγάρι», «Ποτέ να μη χαθείς απ΄τη ζωή μου», «Δεν είναι που φεύγεις» ή εκείνα που μάς συνο­δεύ­ουν χρόνια τώρα στα γλέντια μας, τα «Κρίμα το μπόι σου», «Ποιος είναι αυτός ο αψηλός;», «Κρασί, Θάλασσα και τ΄ αγόρι μου», «Να παίζει το τραν­ζί­στορ», «Ζωγρα­φι­σμένα στο χαρτί», «Τι να φταίει», «Και καλύ­τερα»…

Δεν είναι όμως μόνο τα τρα­γού­δια που πιστο­ποιούν την τερά­στια καριέρα της Μαρι­νέλ­λας αλλά και οι άνθρω­ποι που τα έγραψαν.

Κορυ­φαίοι συν­θέ­τες και αξιό­λο­γοι στι­χουρ­γοί από όλο το μουσικό φάσμα. Από τον Θεο­δω­ράκη και τον Χατζι­δάκι  μέχρι τον Τσι­τσάνη, τον Ζαμπέτα, τον Καλδάρα και τον Άκη Πάνου, από τον Πλέσσα, τον Χατζη­νά­σιο, τον Σπανό και τον Κατσαρό μέχρι τον Ξάρχάκο, τον Λεοντή και τον Χατζή…Πώς να μην εμπνευ­στεί ένας δημιουρ­γός από μια τόσο μεγάλη φωνή, ένα τέτοιο πολυ­διά­στατο ταλέντο;

Γιατί η Μαρι­νέλλα δεν ήταν απλά μια ερμη­νεύ­τρια με πολύ καλή φωνή. Ήταν μια χαρι­σμα­τική καλ­λι­τέ­χνις με όλη τη σημασία της λέξης. Με σπάνια ερμη­νευ­τική και συναι­σθη­μα­τική δει­νό­τητα, με μονα­δικό, καθο­λικά ανα­γνω­ρί­σιμο ηχό­χρωμα και εξαι­ρε­τική άρθρωση – έδινε φωνή στα σύμφωνα –, με απί­στευτη σκηνική παρου­σία και θεα­τρι­κό­τητα – ερμή­νευε με όλο της το κορμί και τα χέρια της ζωγρά­φι­ζαν τα συναι­σθή­ματα στον αέρα -, με μπρίο, νάζι αλλά και δυνα­μι­σμό, ανάλογα με την περί­πτωση, άπιαστη και προσιτή ταυ­τό­χρονα. Με μια λέξη, χαρι­σμα­τική.

Δια­βά­στε επίσης: Η Μαρι­νέλλα με τα δικά της λόγια και τα δικά της έργα: Οι άγνω­στες ιστο­ρίες της Μεγάλης του τρα­γου­διού

«Κάθε μία γνω­ρι­μία ένας άλλος πυρετός»

Με το ίδιο πάθος, όμως, και τον ίδιο δυνα­μι­σμό πορεύ­τηκε και στην προ­σω­πική της ζωή. Αγάπησε και αγα­πή­θηκε βαθιά, απο­γοη­τεύ­τηκε και απο­γο­ή­τευσε, γεύτηκε τον έρωτα, ρούφηξε τη ζωή μέχρι το μεδούλι.

Δεν επέ­τρεψε ποτέ όμως στον εαυτό της να εξαρ­τη­θεί από κάποιον άλλο, στη­ρι­ζό­ταν πάντα στις δικές της δυνά­μεις. Από τα άπειρα, νεανικά της κιόλας χρόνια είχε το σθένος να σταθεί δυνα­μικά στο πλευρό του τερά­στιου Στέλιου Καζαν­τζίδη, που ήταν και η πρώτη, μεγάλη της αγάπη. Μια σχέση που άγγιξε τα όρια του μύθου. Κι όταν ήρθε η στιγμή να επι­λέ­ξει πώς θέλει να πορευ­τεί στην καριέρα της, δεν δίστασε να ακούσει την καρδιά της και να αυτο­νο­μη­θεί.

Υπήρξε επίσης η πρώτη επώνυμη Ελλη­νίδα που στα μέσα της συντη­ρη­τι­κής δεκα­ε­τίας του ’70 έφερε στον κόσμο ένα παιδί εκτός γάμου, την πολυα­γα­πη­μένη μονα­χο­κόρη της Τζωρ­τζίνα, καρπό της σχέση της με τον πρω­τα­θλητή ιππα­σίας Φρέντυ Σερ­πιέρη.

Κι όταν ο έρωτας της χτύπησε ξανά την πόρτα, λίγους μήνες αργό­τερα, εκείνη δεν δίστασε, την άνοιξε και πάλι διά­πλατα βάζο­ντας στην καρδιά της και στη ζωή της ίδια και της κόρης της τον Τόλη Βοσκό­πουλο με τον οποίο υπήρξαν ένα από τα πιο λαμπερά και διάσημα επώνυμα ζευ­γά­ρια της εποχής. Κι αυτός ο γάμος όμως δεν κράτησε.

Ιδιαι­τέ­ρως ενδει­κτικό πάντως του χαρα­κτήρα της Μαρι­νέλ­λας ήταν το γεγονός πως δια­τη­ρούσε εξαι­ρε­τι­κές σχέσεις με τους άνδρες που πέρασαν από τη ζωή της. Με έναν τρόπο τούς θεω­ρούσε οικο­γέ­νειά της, νοια­ζό­ταν γι’ εκεί­νους, έδινε το παρών στις δυσκο­λίες τους, στήριζε τις νέες οικο­γέ­νειες που είχαν δημιουρ­γή­σει. Κι αυτό λέει πολλά…

Από τη στιγμή ωστόσο που η κόρη της μπήκε στην εφηβεία το κεφά­λαιο «έρωτας» έκλεισε για εκείνη. Κι αυτό ήταν μια απόφαση συνει­δητή, όπως είχε εξο­μο­λο­γη­θεί η ίδια. Η ζωή της όμως συνέ­χισε να είναι πλημ­μυ­ρι­σμένη από την αγάπη των δικών της ανθρώ­πων, της κόρης της και των εγγο­νιών της, της αδελφής της, των πολυα­γα­πη­μέ­νων φίλων της. Το σπίτι της ήθελε να είναι πάντα γεμάτο δικούς της ανθρώ­πους και αγάπη, πολύ αγάπη.

Γιατί όπως πολύ εύστοχα είχε πει κάποτε η ίδια «Είμαστε ό,τι δια­τη­ρούμε στη μνήμη και στην καρδιά μας. Ό,τι αγαπάμε και μοι­ρα­ζό­μα­στε με τους άλλους».

Ο προ­βο­λέας έσβησε, η σκηνή σκο­τεί­νιασε αλλά το αστέρι της θα συνε­χί­σει να λάμπει. Γιατί η Μαρι­νέλλα ήταν ΦΩΣ!»

Πηγή: protothema.gr