Συγκίνηση στα δύο μνημόσυνα στα 40ήμερα του Χριστόδουλου Κυρτσίδη

Φορ­τι­σμέ­νη όχι μόνο για τον νο­μι­κό κόσμο αλλά και για όσους έχουν μάθει να αντι­λαμ­βά­νο­νται τη Δι­καιο­σύ­νη ως κάτι που ξε­περ­νά τα γρα­φεία και τις αί­θου­σες ήταν η χθε­σι­νή ημέρα.

Ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου και οι δι­κα­στι­κοί υπάλ­λη­λοι του Εφε­τεί­ου τί­μη­σαν τη μνήμη του Προ­έ­δρου Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, Χρι­στό­δου­λου Κυρ­τσί­δη, τε­λώ­ντας 2 μνη­μό­συ­να για τα 40ήμερα από τον θά­να­τό του, σε μια σπά­νια σύμ­πτω­ση που έκανε την απου­σία πιο έντο­νη, καθώς η ημέρα συ­νέ­πε­σε με την ονο­μα­στι­κή του εορτή.

Το πρώτο μνη­μό­συ­νο τε­λέ­στη­κε στις 08.30 στην Ιερά Μη­τρό­πο­λη Ρόδου. Εκεί, το κλίμα είχε την ήρεμη βα­ρύ­τη­τα της εκ­κλη­σια­στι­κής τε­λε­τής, με την πα­ρου­σία αν­θρώ­πων που ήρθαν να προ­σευ­χη­θούν, να στα­θούν σιω­πη­λά και να απο­δώ­σουν τιμή. Λίγες ώρες αρ­γό­τε­ρα, στις 12.00, ακο­λού­θη­σε δεύ­τε­ρο μνη­μό­συ­νο στο γρα­φείο του Προ­έ­δρου Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, σε έναν χώρο που συν­δέ­θη­κε άμεσα με τη δια­δρο­μή και την κα­θη­με­ρι­νή του ευ­θύ­νη.

Στην το­πι­κή κοι­νω­νία οι ημε­ρο­μη­νί­ες δεν λει­τουρ­γούν μόνο ως ση­μά­δια στο ημε­ρο­λό­γιο, αλλά ως στιγ­μές που κου­βα­λούν πρό­σω­πα και μνή­μες. Η σύμ­πτω­ση των 40 ημε­ρών με την ονο­μα­στι­κή του εορτή έκανε για πολ­λούς τη μέρα πιο δύ­σκο­λη, γιατί θα έπρε­πε να είναι μέρα ευχών και όχι μέρα μνη­μο­σύ­νου. Αυτή η λεπτή αντί­θε­ση ανά­με­σα σε αυτό που θα συ­νέ­βαι­νε υπό άλλες συν­θή­κες και σε αυτό που τε­λι­κά συ­νέ­βη, ήταν εμ­φα­νής στην ατμό­σφαι­ρα και στις συ­ζη­τή­σεις, ακόμη και όταν δεν ει­πώ­θη­καν πολλά.

Κε­ντρι­κό ση­μείο της ημέ­ρας ήταν ο λόγος του Προ­έ­δρου του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, κ. Βα­σί­λη Κα­τα­βε­νά­κη, ο οποί­ος μί­λη­σε με συ­γκί­νη­ση και σε­βα­σμό, δί­νο­ντας έμ­φα­ση όχι μόνο στην υπη­ρε­σια­κή ιδιό­τη­τα του εκλι­πό­ντος αλλά και στην αν­θρώ­πι­νη πα­ρου­σία που άφησε πίσω του.

Ο κ. Κα­τα­βε­νά­κης ανέ­φε­ρε ότι η απώ­λεια ήρθε ξαφ­νι­κά και βαριά για όσους είχαν την τιμή να τον γνω­ρί­σουν και να συ­μπο­ρευ­θούν μαζί του, σκια­γρα­φώ­ντας έναν άν­θρω­πο που, όπως είπε, ήταν σπά­νιος, πηγή γνώ­σε­ων, πνευ­μα­τώ­δης στον λόγο και ευ­γε­νής στον χα­ρα­κτή­ρα, με κα­λο­σύ­νη που δεν επι­βάλ­λε­ται αλλά κερ­δί­ζει τον σε­βα­σμό.

Στά­θη­κε ιδιαί­τε­ρα στον τρόπο με τον οποίο υπη­ρέ­τη­σε τη Δι­καιο­σύ­νη, με αφο­σί­ω­ση, κα­θα­ρό­τη­τα σκέ­ψης και βαθιά αί­σθη­ση κα­θή­κο­ντος, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι το κενό που αφή­νει δεν αφορά μόνο τον θεσμό αλλά και τις καρ­διές όσων τον συ­να­να­στρά­φη­καν. Η ανα­φο­ρά ότι υπήρ­ξε άν­θρω­πος φω­τει­νός, που μοί­ρα­ζε γεν­ναιό­δω­ρα τη γνώση, το χιού­μορ και την κα­λο­σύ­νη του, λει­τούρ­γη­σε ως συ­μπύ­κνω­ση της ει­κό­νας που φαί­νε­ται ότι είχε δια­μορ­φω­θεί γύρω από το πρό­σω­πό του μέσα στον χρόνο.

Ιδιαί­τε­ρη αί­σθη­ση προ­κά­λε­σε και η απο­στρο­φή του λόγου ότι υπάρ­χει μια πα­ρη­γο­ριά μέσα στη λύπη, ότι έφυγε στη Ρόδο, στον τόπο που αγά­πη­σε, στον τόπο στον οποίο αφιε­ρώ­θη­κε και όπου επι­θυ­μού­σε να ολο­κλη­ρώ­σει τη δι­κα­στι­κή του δια­δρο­μή. Η φράση αυτή, ει­πω­μέ­νη σε μια μέρα που βά­ραι­νε από την απου­σία, έδωσε σε αρ­κε­τούς την αί­σθη­ση ενός κύ­κλου που έκλει­σε εκεί όπου η ζωή του είχε ρι­ζώ­σει.

Στο κλεί­σι­μο, ο κ. Κα­τα­βε­νά­κης επι­κα­λέ­στη­κε τον Λόρδο Βύ­ρω­να, δί­νο­ντας στη στιγ­μή έναν τόνο που ένωσε τη μνήμη με την αξιο­πρέ­πεια του απο­χαι­ρε­τι­σμού, πριν κα­τα­λή­ξει στο «Αιω­νία του η μνήμη», μια φράση που ακού­στη­κε ως κοινό συ­μπέ­ρα­σμα μιας συλ­λο­γι­κής ημέ­ρας πέν­θους.