Το τελευταίο αντίο στον Χριστόδουλο Κυρτσίδη μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και θεσμικής τιμής

Στον Ιερό Ναό Υψώ­σε­ως Τι­μί­ου Σταυ­ρού Γα­λή­νης Ωραιο­κά­στρου, η Αν­θού­λα Κα­ρα­ο­λά­νη, αντι­πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, εκ­φώ­νη­σε επι­κή­δειο για τον εκλι­πό­ντα Πρό­ε­δρο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, πα­ρου­σία αρε­ο­πα­γι­τών, εφε­τών, δι­κα­στών, ει­σαγ­γε­λέ­ων, δι­κη­γό­ρων, υπαλ­λή­λων του Εφε­τεί­ου και εκ­προ­σώ­πων του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Κω

Η τε­λε­τή είχε τη σιωπή που έχουν οι απο­χαι­ρε­τι­σμοί όταν η απώ­λεια ξε­περ­νά το προ­σω­πι­κό και ακου­μπά το συλ­λο­γι­κό. Ο Πρό­ε­δρος Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου Χρι­στό­δου­λος Κυρ­τσί­δης οδη­γή­θη­κε στην τε­λευ­ταία του κα­τοι­κία μέσα σε ατμό­σφαι­ρα βα­θιάς συ­γκί­νη­σης, με τον νο­μι­κό και δι­κα­στι­κό κόσμο να απο­δί­δει τιμή όχι μόνο σε έναν ανώ­τα­το δι­κα­στι­κό λει­τουρ­γό, αλλά σε μια πα­ρου­σία που, όπως το­νί­στη­κε, σφρά­γι­σε τον θεσμό με ήθος, μέτρο και αί­σθη­ση ευ­θύ­νης.

Στον Ιερό Ναό Υψώ­σε­ως Τι­μί­ου Σταυ­ρού Γα­λή­νης Ωραιο­κά­στρου, ο επι­κή­δειος λόγος του προ­έ­δρου του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ Βα­σί­λη Κα­τα­βε­νά­κη που εκ­φώ­νη­σε  αντι­πρό­ε­δρος κ Αν­θού­λα Κα­ρα­ο­λά­νη, λει­τούρ­γη­σε ως συ­μπύ­κνω­ση μιας κοι­νής εμπει­ρί­ας. Της εμπει­ρί­ας όσων συ­νερ­γά­στη­καν μαζί του και ανα­γνώ­ρι­σαν σε εκεί­νον έναν άν­θρω­πο που δεν ζη­τού­σε χώρο, αλλά τον δη­μιουρ­γού­σε με τη στάση του.

Ακο­λου­θεί αυ­τού­σιο το κεί­με­νο του επι­κή­δειου λόγου

Με αι­σθή­μα­τα βα­θιάς θλί­ψης απο­χαι­ρε­τού­με σή­με­ρα τον εκλι­πό­ντα Πρό­ε­δρο Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, έναν δι­κα­στι­κό λει­τουρ­γό που υπη­ρέ­τη­σε τη Δι­καιο­σύ­νη με ακε­ραιό­τη­τα, συ­νέ­πεια και υψηλή συ­ναί­σθη­ση του θε­σμι­κού του ρόλου. Ο αιφ­νί­διος θά­να­τός του άφησε δυ­σα­να­πλή­ρω­το κενό όχι μόνο στο δι­κα­στι­κό σώμα, αλλά και στην αν­θρώ­πι­νη κοι­νό­τη­τα που τον πε­ριέ­βαλ­λε.

Για μακρά σειρά ετών υπη­ρέ­τη­σε στο Εφε­τείο με προ­σή­λω­ση και βαθύ σε­βα­σμό προς τον δι­κα­στι­κό όρκο. Η πα­ρου­σία του υπήρ­ξε ήρεμη αλλά κα­θο­ρι­στι­κή, χωρίς επι­δει­κτι­κό­τη­τα, με εκεί­νη τη σπά­νια ποιό­τη­τα αν­θρώ­πων που αφή­νουν ίχνος ου­σί­ας και όχι εντυ­πώ­σε­ων. Η κρίση του ήταν μεστή και η στάση του πά­ντο­τε εναρ­μο­νι­σμέ­νη με το κύρος του λει­τουρ­γή­μα­τος που εκ­προ­σω­πού­σε.

Υπήρ­ξε ιδιαί­τε­ρα αγα­πη­τός και σε­βα­στός από δι­κα­στές, γραμ­μα­τείς και δι­κη­γό­ρους, όχι μόνο για την επι­στη­μο­νι­κή του επάρ­κεια, αλλά κυ­ρί­ως για το ήθος και την ευ­γέ­νεια που τον χα­ρα­κτή­ρι­ζαν. Ευ­πα­τρί­δης,με υψηλή αι­σθη­τι­κή αντί­λη­ψη και στέ­ρεη νο­μι­κή και γε­νι­κή παι­δεία, εν­σάρ­κω­νε το πρό­τυ­πο του δι­κα­στι­κού λει­τουρ­γού που συν­δυά­ζει τη γνώση με το μέτρο και την αυ­στη­ρό­τη­τα του νόμου με την κα­τα­νό­η­ση του αν­θρώ­που.

Ιδιαί­τε­ρη μνεία αξί­ζει στην ευαι­σθη­σία με την οποία αντι­με­τώ­πι­ζε υπο­θέ­σεις που άπτο­νταν της εθνι­κής κυ­ριαρ­χί­ας, έχο­ντας πλήρη επί­γνω­ση της ιστο­ρι­κής και θε­σμι­κής τους βα­ρύ­τη­τας. Πα­ράλ­λη­λα, ορα­μα­τί­στη­κε την ανα­κα­τα­σκευή του Δι­κα­στι­κού Με­γά­ρου, προ­σεγ­γί­ζο­ντας το εγ­χεί­ρη­μα ως πράξη σε­βα­σμού προς τον θεσμό της Δι­καιο­σύ­νης. Με­λέ­τη­σε με επι­μέ­λεια τα αρ­χεία, ανα­ζη­τώ­ντας τη συ­νέ­χεια και τη μνήμη του χώρου.

Αγά­πη­σε βαθιά τη Ρόδο και τον τόπο αυτόν, και η αγάπη αυτή επι­σφρα­γί­στη­κε με τη συ­νει­δη­τή από­φα­σή του να ολο­κλη­ρώ­σει εδώ τη δι­κα­στι­κή του πο­ρεία. Η επι­λο­γή του υπήρ­ξε έκ­φρα­ση δε­σμού και ευ­θύ­νης απέ­να­ντι στον τόπο και τους αν­θρώ­πους του.

Για όσους τον γνώ­ρι­σαν από κοντά, υπήρ­ξε πα­τρι­κή μορφή· με λόγο ήπιο, με στορ­γή δια­κρι­τι­κή και με γνή­σιο εν­δια­φέ­ρον για τον συ­νά­δελ­φο και τον συ­νερ­γά­τη. Δεν ενέ­πνεε με λόγια, αλλά με το πα­ρά­δειγ­μά του.

Η απώ­λειά του είναι ηχηρή στον νο­μι­κό κόσμο. Η μνήμη του θα πα­ρα­μεί­νει ως πα­ρα­κα­τα­θή­κη ήθους, μέ­τρου και βα­θιάς θε­σμι­κής ευ­θύ­νης. Σή­με­ρα απο­χαι­ρε­τού­με έναν άν­θρω­πο που τί­μη­σε τη Δι­καιο­σύ­νη και το λει­τούρ­γη­μά του.

Ας συ­νο­δεύ­ει τη μνήμη του η τιμή που δι­καί­ως του ανή­κει.