Το τελευταίο αντίο στον Χριστόδουλο Κυρτσίδη μέσα σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και θεσμικής τιμής

Στον Ιερό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Γαλήνης Ωραιο­κά­στρου, η Ανθούλα Καρα­ο­λάνη, αντι­πρό­ε­δρος του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, εκφώ­νησε επι­κή­δειο για τον εκλι­πό­ντα Πρόεδρο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, παρου­σία αρε­ο­πα­γι­τών, εφετών, δικα­στών, εισαγ­γε­λέων, δικη­γό­ρων, υπαλ­λή­λων του Εφε­τείου και εκπρο­σώ­πων του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Κω

Η τελετή είχε τη σιωπή που έχουν οι απο­χαι­ρε­τι­σμοί όταν η απώλεια ξεπερνά το προ­σω­πικό και ακουμπά το συλ­λο­γικό. Ο Πρό­ε­δρος Εφετών Δωδε­κα­νή­σου Χρι­στό­δου­λος Κυρ­τσί­δης οδη­γή­θηκε στην τελευ­ταία του κατοι­κία μέσα σε ατμό­σφαιρα βαθιάς συγκί­νη­σης, με τον νομικό και δικα­στικό κόσμο να απο­δί­δει τιμή όχι μόνο σε έναν ανώτατο δικα­στικό λει­τουργό, αλλά σε μια παρου­σία που, όπως τονί­στηκε, σφρά­γισε τον θεσμό με ήθος, μέτρο και αίσθηση ευθύνης.

Στον Ιερό Ναό Υψώσεως Τιμίου Σταυρού Γαλήνης Ωραιο­κά­στρου, ο επι­κή­δειος λόγος του προ­έ­δρου του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ Βασίλη Κατα­βε­νάκη που εκφώ­νησε  αντι­πρό­ε­δρος κ Ανθούλα Καρα­ο­λάνη, λει­τούρ­γησε ως συμπύ­κνωση μιας κοινής εμπει­ρίας. Της εμπει­ρίας όσων συνερ­γά­στη­καν μαζί του και ανα­γνώ­ρι­σαν σε εκείνον έναν άνθρωπο που δεν ζητούσε χώρο, αλλά τον δημιουρ­γούσε με τη στάση του.

Ακο­λου­θεί αυτού­σιο το κείμενο του επι­κή­δειου λόγου

Με αισθή­ματα βαθιάς θλίψης απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα τον εκλι­πό­ντα Πρόεδρο Εφετών Δωδε­κα­νή­σου, έναν δικα­στικό λει­τουργό που υπη­ρέ­τησε τη Δικαιο­σύνη με ακε­ραιό­τητα, συνέ­πεια και υψηλή συναί­σθηση του θεσμι­κού του ρόλου. Ο αιφ­νί­διος θάνατός του άφησε δυσα­να­πλή­ρωτο κενό όχι μόνο στο δικα­στικό σώμα, αλλά και στην ανθρώ­πινη κοι­νό­τητα που τον περιέ­βαλλε.

Για μακρά σειρά ετών υπη­ρέ­τησε στο Εφετείο με προ­σή­λωση και βαθύ σεβασμό προς τον δικα­στικό όρκο. Η παρου­σία του υπήρξε ήρεμη αλλά καθο­ρι­στική, χωρίς επι­δει­κτι­κό­τητα, με εκείνη τη σπάνια ποιό­τητα ανθρώ­πων που αφήνουν ίχνος ουσίας και όχι εντυ­πώ­σεων. Η κρίση του ήταν μεστή και η στάση του πάντοτε εναρ­μο­νι­σμένη με το κύρος του λει­τουρ­γή­μα­τος που εκπρο­σω­πούσε.

Υπήρξε ιδιαί­τερα αγα­πη­τός και σεβα­στός από δικα­στές, γραμ­μα­τείς και δικη­γό­ρους, όχι μόνο για την επι­στη­μο­νική του επάρ­κεια, αλλά κυρίως για το ήθος και την ευγέ­νεια που τον χαρα­κτή­ρι­ζαν. Ευπα­τρί­δης,με υψηλή αισθη­τική αντί­ληψη και στέρεη νομική και γενική παιδεία, ενσάρ­κωνε το πρότυπο του δικα­στι­κού λει­τουρ­γού που συν­δυά­ζει τη γνώση με το μέτρο και την αυστη­ρό­τητα του νόμου με την κατα­νό­ηση του ανθρώ­που.

Ιδιαί­τερη μνεία αξίζει στην ευαι­σθη­σία με την οποία αντι­με­τώ­πιζε υπο­θέ­σεις που άπτο­νταν της εθνικής κυριαρ­χίας, έχοντας πλήρη επί­γνωση της ιστο­ρι­κής και θεσμι­κής τους βαρύ­τη­τας. Παράλ­ληλα, ορα­μα­τί­στηκε την ανα­κα­τα­σκευή του Δικα­στι­κού Μεγάρου, προ­σεγ­γί­ζο­ντας το εγχεί­ρημα ως πράξη σεβα­σμού προς τον θεσμό της Δικαιο­σύ­νης. Μελέ­τησε με επι­μέ­λεια τα αρχεία, ανα­ζη­τώ­ντας τη συνέ­χεια και τη μνήμη του χώρου.

Αγάπησε βαθιά τη Ρόδο και τον τόπο αυτόν, και η αγάπη αυτή επι­σφρα­γί­στηκε με τη συνει­δητή απόφασή του να ολο­κλη­ρώ­σει εδώ τη δικα­στική του πορεία. Η επιλογή του υπήρξε έκφραση δεσμού και ευθύνης απέ­να­ντι στον τόπο και τους ανθρώ­πους του.

Για όσους τον γνώ­ρι­σαν από κοντά, υπήρξε πατρική μορφή· με λόγο ήπιο, με στοργή δια­κρι­τική και με γνήσιο ενδια­φέ­ρον για τον συνά­δελφο και τον συνερ­γάτη. Δεν ενέπνεε με λόγια, αλλά με το παρά­δειγμά του.

Η απώλειά του είναι ηχηρή στον νομικό κόσμο. Η μνήμη του θα παρα­μεί­νει ως παρα­κα­τα­θήκη ήθους, μέτρου και βαθιάς θεσμι­κής ευθύνης. Σήμερα απο­χαι­ρε­τούμε έναν άνθρωπο που τίμησε τη Δικαιο­σύνη και το λει­τούρ­γημά του.

Ας συνο­δεύει τη μνήμη του η τιμή που δικαίως του ανήκει.