Ο Τζιχάτ Γιαϊτζί εκμεταλλεύεται το βήμα του σε ναυτικό σαλόνι για να καταγγείλει την Ελλάδα, παρουσιάζοντας το έγγραφο DEKPA ως σκόπιμο μηχανισμό “εξαφάνισης” της τουρκικής σημαίας από το Αιγαίο, το οποίο ο ίδιος αποκαλεί συστηματικά “Θάλασσα των Νήσων”. Ισχυρίζεται ότι οι ελληνικοί κανόνες αλλάζουν κάθε σεζόν μόνο και μόνο για να αποθαρρύνουν τους Τούρκους ιδιοκτήτες σκαφών, μετατρέποντας μια τυπική διοικητική διαδικασία σε αφήγημα διωγμού.
Παράλληλα, ο Γιαϊτζί περνά από τη γραφειοκρατία στον πολιτισμικό αναθεωρητισμό, επιτιθέμενος στις διεθνώς καθιερωμένες ονομασίες “Αιγαίο” και “Βόσπορος”. Υποστηρίζει ότι τα τοπωνύμια δεν πρέπει να “μεταφράζονται” και διορθώνει ακόμη και το “Βόσπορος” σε “Boğaziçi”, επιμένοντας σε όρους που εξυπηρετούν τη γλώσσα της “Γαλάζιας Πατρίδας” περισσότερο απ’ ό,τι την ιστορική πραγματικότητα.
Στο ίδιο πνεύμα, προωθεί τον όρο “Θάλασσα των Νήσων” αντί για Αιγαίο και καλεί να λέγονται “Sisam” (σουσάμι) και “İstanköy” αντί για Σάμος και Κως, επικαλούμενος Λωζάνη και Μοντρέ σαν να ήταν εγχειρίδια μετονομασίας νησιών. Πάνω σε αυτό το γλωσσικό παιχνίδι οικοδομεί και τον μύθο των “15.000 χρόνων ναυτικού λαού”, αποδίδοντας ακόμη και ονομασίες όπως Μαύρη Θάλασσα και Ερυθρά Θάλασσα στους Τούρκους, με βάση τα “χρώματα των κατευθύνσεων”.
Έτσι, η ρητορική του Γιαϊτζί δεν περιορίζεται στην πολιτική διεκδίκηση θαλάσσιων ζωνών, αλλά επιχειρεί να αλλοιώσει και το ίδιο το λεξιλόγιο με το οποίο μιλάμε για το Αιγαίο και τον Βόσπορο. Μέσα από μια επιθετική γλωσσική και ιστορική αναθεώρηση, ο θεωρητικός της “Γαλάζιας Πατρίδας” προσπαθεί να μετατρέψει τις θάλασσες της περιοχής σε προέκταση μιας εθνοκεντρικής αφήγησης, όπου η πραγματικότητα προσαρμόζεται στις λέξεις και όχι το αντίστροφο.
Πηγή: capital.gr
