Στην Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων το σοβαρό θέμα της μη χορήγησης φαρμάκων σε υπερήλικες

Η Επι­τροπή Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων της Βουλής συνε­δρί­ασε προ­κει­μέ­νου να ενη­με­ρω­θούν τα μέλη της από τον Υπουργό Υγεί­α­ςγια την ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική κάλυψη ανα­σφα­λί­στων και για τη συντα­γο­γρά­φηση φαρ­μά­κων σε υπε­ρη­λί­κους, κατόπιν αιτή­μα­τος του Προ­έ­δρου της Επι­τρο­πής καθη­γητή Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού.

Στην έναρξη της συνε­δρί­α­σης, ο Πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής ενη­μέ­ρωσε τα μέλη, κατα­θέ­το­ντας το σχετικό έγγραφο στα πρα­κτικά, για τη δωρεά οικο­πέ­δου του εκ μέρους του κ. Αδα­μα­ντίδη προ­κει­μέ­νου να ανε­γερ­θεί το νέο νοσο­κο­μείο Κω. Παράλ­ληλα, ζήτησε από τον Υπουργό Υγείας να προ­χω­ρή­σει τη δια­δι­κα­σία ελέγχου καταλ­λη­λό­τη­τας και απο­δο­χής της δωρεάς.

Ο Υπουρ­γός Υγείας κ. Μ. Βορίδης ενη­μέ­ρωσε την επι­τροπή σχετικά με τις εξε­λί­ξεις στο ζήτημα της ιατρο­φαρ­μα­κευ­τι­κής κάλυψης των ανα­σφα­λί­στων λέγο­ντας ότι η κάλυψη έχει απο­συν­δε­θεί πλέον απότα εισο­δη­μα­τικά κρι­τή­ρια. Πρό­σθεσε ότι έχει πλέον επε­κτα­θεί σε όλους τους ανα­σφά­λι­στους πολίτες, στους νομίμως δια­μέ­νο­ντες στη χώρα, στους υπη­κό­ους κρατών-μελών της Ε.Ε., στους υπη­κό­ους τρίτων χωρών νόμιμα και μόνιμα δια­μέ­νο­ντας στην Ελλάδα που στε­ρού­νται των προ­ϋ­πο­θέ­σεων έκδοσης βιβλια­ρίου ανα­σφα­λί­στου και δεν είναι ασφα­λι­σμέ­νοι σε κανέναν δημόσιο ή ιδιω­τικό φορέα και στους ασφα­λι­σμέ­νους που έχουν απω­λέ­σει την ασφα­λι­στική τους ικα­νό­τητα λόγω οφειλών στα οικεία ασφα­λι­στικά ταμεία και τα εξαρ­τώ­μενα μέλη της οικο­γέ­νειάς τους.

Στη συνέ­χεια ο καθη­γη­τής Κρε­μα­στι­νός, έθεσε στον Υπουργό το σοβαρό ζήτημα που είχε ανα­δεί­ξει περίμη χορή­γη­σης φαρ­μά­κων σε υπε­ρή­λι­κους ασθε­νείς λέγο­ντας σχετικά με τις ενδεί­ξεις συντα­γο­γρά­φη­σης των φαρ­μά­κων:

«Στις περι­πτώ­σεις όπου στις μελέτες των φαρ­μά­κων δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται ασθε­νείς άνω των 75 ετών δεν πρέπει να συνά­γουμε το συμπέ­ρα­σμα ότι οι ασθε­νείς αυτοί δεν ωφε­λού­νται από το φάρμακο ή ότι βλά­πτο­νται από αυτό. Απλώς, αυτό που συμ­βαί­νει είναι ότι στις ηλικίες αυτές είναι σπάνια η αντί­στοιχη πάθηση γιατί είναι λίγοι οι επι­ζώ­ντες με τέτοιες παθή­σεις. Έτσι, σε μια τυχαιο­ποι­η­μένη μελέτη είναι πιθα­νό­τερο να μην υπάρ­χουν ασθε­νείς για να συμπε­ρι­λη­φθούν.

Στις περι­πτώ­σεις αυτές, κατά τη γνώμη μου, επι­στη­μο­νική άποψη που αντάλ­λαξα και με τον Καθη­γητή κ. Στέφανο Χατζη­γιάννη ο οποίος δια­πρέ­πει διεθνώς στον τομέα των ηπα­το­πα­θειών, ο θεράπων ιατρός είναι εκείνος που ανα­λαμ­βά­νει την ευθύνη της χορή­γη­σης του φαρ­μά­κου προ­κει­μέ­νου να ωφε­λη­θεί ο άρρω­στος, εφόσον δεν υπάρχει καμία απο­λύ­τως ένδειξη ότι το φάρμακο αυτό βλάπτει. Άλλωστε, το Ιππο­κρα­τικό δόγμα «μη βλά­πτειν ή ωφε­λέ­ειν» έχει απόλυτη ένδειξη για την περί­πτωση αυτή.»

Τα μέλη της Επι­τρο­πής Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων απο­δέ­χθη­καν ομόφωνα την άποψη αυτή. Στη συνέ­χεια ο Πρό­ε­δρος της Επι­τρο­πής Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων γνω­στο­ποί­ησε στον Πρόεδρο του ΕΟΠΥΥ κ. Δ. Κοντό αυτήν την απόφαση.