Στο τραπέζι η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος, σβήνει ένας μνημονιακός φόρος 15 ετών

Η κυβέρ­νηση ανοίγει τον φάκελο της ορι­στι­κής κατάρ­γη­σης του τέλους επι­τη­δεύ­μα­τος για τις επι­χει­ρή­σεις, βάζο­ντας στο τραπέζι μια παρέμ­βαση με ισχυρό ανα­πτυ­ξιακό απο­τύ­πωμα και χαμηλό δημο­σιο­νο­μικό κόστος.

Σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, το σχέδιο θα απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­μενο δια­πραγ­μά­τευ­σης με τους ευρω­παϊ­κούς θεσμούς το προ­σε­χές διά­στημα, με το οικο­νο­μικό επι­τε­λείο να εκτιμά ότι η επι­βά­ρυνση για τον προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό ανέρ­χε­ται σε περίπου 240 εκατ. ευρώ, που θα καλυ­φθεί από τα επι­πλέον μόνιμα έσοδα από τον περιο­ρι­σμό της φορο­δια­φυ­γής.

Το τέλος επι­τη­δεύ­μα­τος επι­βλή­θηκε το 2011, στα χρόνια της δημο­σιο­νο­μι­κής κρίσης, ως έκτακτο μέτρο ενί­σχυ­σης των δημό­σιων εσόδων. Ωστόσο, 15 χρόνια μετά εξα­κο­λου­θεί να επι­βα­ρύ­νει ορι­ζό­ντια τις επι­χει­ρή­σεις, ανε­ξάρ­τητα από την πραγ­μα­τική οικο­νο­μική τους κατά­σταση. Πρό­κει­ται για έναν φόρο που δεν συν­δέ­ε­ται με την κερ­δο­φο­ρία ή τις ζημίες μιας εται­ρείας, αλλά επι­βάλ­λε­ται απλώς και μόνο λόγω της ύπαρξης επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας.

Η επι­χει­ρη­μα­τική κοι­νό­τητα ζητάει δια­χρο­νικά την πλήρη κατάρ­γησή του, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι λει­τουρ­γεί ως αντι­κί­νη­τρο για επεν­δύ­σεις και ανά­πτυξη. Παρά­γο­ντες της αγοράς τονί­ζουν ότι η άρση του τέλους θα ενι­σχύ­σει την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα και θα δημιουρ­γή­σει συν­θή­κες στα­θε­ρό­τε­ρης και βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης για τις μικρές επι­χει­ρή­σεις

Ήδη το τέλος επι­τη­δεύ­μα­τος έχει καταρ­γη­θεί για τους ελεύ­θε­ρους επαγ­γελ­μα­τίες από το 2025, παρα­μέ­νει όμως σε ισχύ για τις επι­χει­ρή­σεις, οι οποίες κατα­βάλ­λουν ετησίως ποσά από 800 έως 1.000 ευρώ, ανάλογα με την έδρα τους. Το ποσό αυξά­νε­ται σε περί­πτωση ύπαρξης υπο­κα­τα­στη­μά­των.

Ειδι­κό­τερα:

800 ευρώ για νομικά πρόσωπα που ασκούν εμπο­ρική δρα­στη­ριό­τητα με έδρα σε του­ρι­στι­κούς τόπους ή σε πόλεις και χωριά με πλη­θυ­σμό έως 200.000 κατοί­κους.

1.000 ευρώ για επι­χει­ρή­σεις με έδρα σε πόλεις άνω των 200.000 κατοί­κων.

600 ευρώ για κάθε υπο­κα­τά­στημα που δια­τη­ρεί νομικό πρόσωπο ή νομική οντό­τητα.

Σήμερα, το συνο­λικό κόστος του μέτρου για τις επι­χει­ρή­σεις υπο­λο­γί­ζε­ται σε περίπου 240 εκατ. ευρώ ετησίως.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι ένα ορι­ζό­ντιο, σταθερό «τέλος επι­τη­δεύ­μα­τος», όπως αυτό που εφαρ­μό­στηκε στην Ελλάδα, δεν συνα­ντά­ται σε καμία χώρα της Ευρω­παϊκή Ένωση. Στα κράτη-μέλη ισχύουν άλλου τύπου επι­βα­ρύν­σεις, κυρίως τοπικοί ή λει­τουρ­γι­κοί φόροι, οι οποίοι όμως συν­δέ­ο­νται με οικο­νο­μικά μεγέθη, όπως τα κέρδη, ο κύκλος εργα­σιών ή η ακίνητη περιου­σία, και όχι απλώς με την ύπαρξη της επι­χεί­ρη­σης.

Στη Γερ­μα­νία, για παρά­δειγμα, εφαρ­μό­ζε­ται ο δημο­τι­κός φόρος επι­χει­ρή­σεων (Gewerbesteuer), ο οποίος υπο­λο­γί­ζε­ται με βάση τα κέρδη και όχι ως σταθερό ποσό, ενώ προ­βλέ­πε­ται και αφο­ρο­λό­γητο όριο για πολύ μικρές επι­χει­ρή­σεις. Στη Γαλλία επι­βάλ­λε­ται τοπικός φόρος, που συν­δέ­ε­ται με την επαγ­γελ­μα­τική εγκα­τά­σταση και την ακίνητη περιου­σία, με κλι­μα­κωτή προ­σαρ­μογή ανάλογα με το μέγεθος της επι­χεί­ρη­σης. Στην Ιταλία ισχύει ο φόρος IRAP, ο οποίος επι­βάλ­λε­ται επί της παρα­γω­γι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και υπο­λο­γί­ζε­ται βάσει οικο­νο­μι­κών μεγεθών. Αντί­στοιχα, σε χώρες όπως η Πορ­το­γα­λία και η Αυστρία εφαρ­μό­ζο­νται τοπικοί φόροι υπέρ των δήμων, οι οποίοι είναι ανα­λο­γι­κοί και όχι κατ’ αποκοπή.

Εκτός Ευρώπης, παρό­μοιο πάγιο τέλος ίσχυε στο Βιετνάμ (Business Licence Fee), το οποίο όμως καταρ­γή­θηκε πλήρως τον Ιανουά­ριο του 2026.

Σημειώ­νε­ται ότι σήμερα από το τέλος επι­τη­δεύ­μα­τος απαλ­λάσ­σο­νται οι επι­χει­ρή­σεις που αυξά­νουν την απα­σχό­ληση. Συγκε­κρι­μένα, απαλ­λάσ­σο­νται νομικά πρόσωπα που αυξά­νουν κατά του­λά­χι­στον 3/12 τον μέσο αριθμό εργα­ζο­μέ­νων πλήρους απα­σχό­λη­σης σε ένα έτος σε σχέση με το προη­γού­μενο, υπό την προ­ϋ­πό­θεση ότι τα ακα­θά­ρι­στα έσοδά τους δεν υπερ­βαί­νουν τα 2 εκατ. ευρώ για το φορο­λο­γικό έτος της εξαί­ρε­σης.

Η επι­κεί­μενη κατάρ­γηση για το σύνολο των επι­χει­ρή­σεων, εφόσον «κλει­δώ­σει» στις δια­βου­λεύ­σεις με τους ευρω­παϊ­κούς θεσμούς, θα σημα­το­δο­τή­σει το τέλος ενός μνη­μο­νια­κού μέτρου που δια­τη­ρή­θηκε πολύ πέραν του αρχικού του χαρα­κτήρα και θα απο­τε­λέ­σει μία από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες παρεμ­βά­σεις φορο­λο­γι­κής ελά­φρυν­σης της τελευ­ταίας περιό­δου.

Πηγή: powergame.gr