Απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου «έκοψε την όρεξη» στον Δήμο Σύμης και κράτησε ακίνητο στον Σύλλογο «Σοφοκλής»

• Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν απο­δεί­χθη­κε νομή με διά­νοια κυ­ρί­ου από τον Δήμο, εντό­πι­σε αντί­φα­ση στις ένορ­κες βε­βαιώ­σεις των μαρ­τύ­ρων του και κα­τέ­λη­ξε ότι από το 1998 υπήρ­χε πα­ρα­χώ­ρη­ση χρή­σης με όρους και όχι δωρεά

Ο Δήμος Σύμης επι­χεί­ρη­σε να εμ­φα­νι­στεί ως κύ­ριος ενός ακι­νή­του που ανήκε σε σύλ­λο­γο, ζη­τώ­ντας μά­λι­στα διόρ­θω­ση ανα­κρι­βούς κτη­μα­το­λο­γι­κής εγ­γρα­φής ώστε να γρα­φτεί εκεί­νος ως ιδιο­κτή­της αντί του σω­μα­τεί­ου.

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με από­φα­ση που εξέ­δω­σε, δεν ακο­λού­θη­σε το αφή­γη­μα της «με­τα­βί­βα­σης» και έκρι­νε ότι το θε­μέ­λιο του ισχυ­ρι­σμού δεν στά­θη­κε, ούτε στα έγ­γρα­φα ούτε στην από­δει­ξη και το δια­κύ­βευ­μα πλέον δεν είναι μόνο νο­μι­κό. Είναι ζή­τη­μα αξιο­πι­στί­ας και δη­μό­σιας λο­γο­δο­σί­ας για τον τρόπο που ένας Δήμος επέ­λε­ξε να διεκ­δι­κή­σει πε­ριου­σία ενός ενερ­γού σω­μα­τεί­ου της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας.

Τι ζή­τη­σε ο Δήμος και πάνω σε ποιο αφή­γη­μα στή­ρι­ξε την αγωγή

Ο Δήμος Σύμης, που εκ­προ­σω­πή­θη­κε στη δια­δι­κα­σία από τον δή­μαρ­χο κ. Ελευ­θέ­ριο Πα­πα­κα­λο­δού­κα υπο­στή­ρι­ξε ότι με πρα­κτι­κό του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του σω­μα­τεί­ου τον Μάρ­τιο του 1998 απο­φα­σί­στη­κε άτυπα δωρεά του οι­κο­πέ­δου προς τον Δήμο και ότι από το 1998 ο Δήμος ασκού­σε πρά­ξεις νομής ώστε να θε­με­λιώ­νει κυ­ριό­τη­τα, επι­κα­λού­με­νος χρη­σι­κτη­σία και ζη­τώ­ντας να αλ­λά­ξει η κτη­μα­το­λο­γι­κή εγ­γρα­φή υπέρ του.

Το αί­τη­μα ήταν κα­θα­ρό, να ανα­γνω­ρι­στεί κύ­ριος του οι­κο­πέ­δου και να «διορ­θω­θεί» η πρώτη εγ­γρα­φή στο κτη­μα­το­λο­γι­κό γρα­φείο, ώστε αντί του συλ­λό­γου να ανα­γρά­φε­ται ο Δήμος ως δι­καιού­χος.

Μι­λά­με δη­λα­δή για ευ­θεία με­τα­βο­λή τί­τλου στην πράξη, με όχημα μια δι­κα­στι­κή διόρ­θω­ση, πράγ­μα που εξη­γεί γιατί η υπό­θε­ση προ­κά­λε­σε έντα­ση και γιατί η το­πι­κή κοι­νω­νία τη δια­βά­ζει ως προ­σπά­θεια «να φα­γω­θεί» ένα ακί­νη­το που δεν ανήκε στον Δήμο.

Ο Σύλ­λο­γος Σο­φο­κλής και το έγ­γρα­φο που ανέ­τρε­ψε τον ισχυ­ρι­σμό της δω­ρε­άς

Από την άλλη πλευ­ρά, το ενα­γό­με­νο σω­μα­τείο ήταν ο Σύλ­λο­γος Ερα­σι­τε­χνών Σύμης ο Σο­φο­κλής. Στα κρί­σι­μα ση­μεία του σκε­πτι­κού, το δι­κα­στή­ριο δίνει ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα στο πρα­κτι­κό του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του συλ­λό­γου της 14 Μαρ­τί­ου 1998, που πε­ρι­γρά­φε­ται όχι ως δωρεά αλλά ως πα­ρα­χώ­ρη­ση του ακι­νή­του προς αξιο­ποί­η­ση από τον Δήμο, με συ­γκε­κρι­μέ­νους όρους που απο­κα­λύ­πτουν ακρι­βώς τη βού­λη­ση του συλ­λό­γου να δια­τη­ρή­σει την πε­ριου­σία του και όχι να την εκ­χω­ρή­σει.

Οι όροι που ανα­φέ­ρει η από­φα­ση είναι απο­κα­λυ­πτι­κοί, γιατί δεν θυ­μί­ζουν με­τα­βί­βα­ση κυ­ριό­τη­τας αλλά συμ­φω­νία χρή­σης. Πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται ρητά ότι θα έπρε­πε να δια­μορ­φω­θεί νο­μι­κό πλαί­σιο ώστε να δια­σφα­λί­ζε­ται η πε­ριου­σία του συλ­λό­γου στο μέλ­λον, προ­βλέ­πε­ται κα­τα­νο­μή εσό­δων 70% για τον Δήμο και 30% για τον σύλ­λο­γο σε εκ­δη­λώ­σεις, καθώς και πρό­βλε­ψη αί­θου­σας 60 τ.μ. και ονο­μα­το­δο­σία της ως αί­θου­σα «Σο­φο­κλής».

Αυτά δεν συ­νά­δουν με ει­κό­να δω­ρε­άς, αλλά με ει­κό­να πα­ρα­χώ­ρη­σης χρή­σης υπό δια­πραγ­μά­τευ­ση και όρους, κάτι που το δι­κα­στή­ριο το αντι­με­τω­πί­ζει ως κε­ντρι­κό κλει­δί της υπό­θε­σης.

Το πιο βαρύ ση­μείο: οι μάρ­τυ­ρες του Δήμου και η κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου

Εδώ βρί­σκε­ται ση­μείο αιχ­μής, ότι χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν «μάρ­τυ­ρες» και ότι η από­φα­ση λέει πως αυτά που κα­τέ­θε­σαν δεν είναι αληθή. Το δι­κα­στή­ριο ανα­φέ­ρει ρητά ότι οι ένορ­κες βε­βαιώ­σεις των μαρ­τύ­ρων του ενά­γο­ντος Δήμου δεν αρ­κούν για να ανα­τρέ­ψουν τα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να, διότι οι μάρ­τυ­ρες κα­τέ­θε­σαν ότι, από όσο γνω­ρί­ζουν, το ενα­γό­με­νο σω­μα­τείο δώ­ρι­σε το ακί­νη­το στον Δήμο, όμως η κα­τά­θε­σή τους δια­ψεύ­δε­ται από το πε­ριε­χό­με­νο του πρα­κτι­κού της 14 Μαρ­τί­ου 1998, όπου ανα­φέ­ρε­ται ρητά ότι το οι­κό­πε­δο πα­ρα­χω­ρή­θη­κε και δεν δω­ρί­στη­κε, ενώ επι­ση­μαί­νε­ται και ότι αυτό ήταν γε­γο­νός που οι μάρ­τυ­ρες δεν μπο­ρού­σαν να γνω­ρί­ζουν με ασφά­λεια.

Με απλά λόγια, η από­φα­ση δεν μένει σε μια τυ­πι­κή αξιο­λό­γη­ση μαρ­τυ­ρί­ας. Κάνει αυτό που σπά­νια συγ­χω­ρεί­ται σε δη­μό­σιες υπο­θέ­σεις, αντι­πα­ρα­βάλ­λει το «λέ­χθη­κε» με το «γρά­φε­ται» και δια­λέ­γει το δεύ­τε­ρο ως αξιό­πι­στο θε­μέ­λιο. Αυτή η δια­πί­στω­ση είναι από μόνη της πο­λι­τι­κά εκρη­κτι­κή, γιατί απο­σπά την υπό­θε­ση από την πε­ριο­χή της «ερ­μη­νεί­ας» και την φέρ­νει στην πε­ριο­χή της «ανα­κρί­βειας».

Χρήση δεν ση­μαί­νει κυ­ριό­τη­τα και το δι­κα­στή­ριο το έκανε ξε­κά­θα­ρο

Το δι­κα­στή­ριο, στη συ­νέ­χεια, κα­τα­λή­γει ότι ο ισχυ­ρι­σμός του Δήμου πως είχε τη νομή του ακι­νή­του από το 1998 και άρα μπο­ρού­σε να θε­με­λιώ­σει κυ­ριό­τη­τα είναι ου­σια­στι­κά αβά­σι­μος, γιατί το σω­μα­τείο πα­ρα­χώ­ρη­σε μόνο τη χρήση του οι­κο­πέ­δου. Στο ίδιο πλαί­σιο ανα­φέ­ρει ότι ο Δήμος κα­τεί­χε το ακί­νη­το με διά­νοια κα­τό­χου και όχι με διά­νοια κυ­ρί­ου, ενώ η εξου­σί­α­ση ήταν πε­ριο­ρι­σμέ­νη στα όρια της σύμ­βα­σης πα­ρα­χώ­ρη­σης χρή­σης και όχι σε συ­μπε­ρι­φο­ρά ιδιο­κτή­τη που απο­κλεί­ει τον πραγ­μα­τι­κό κύριο.

Αυτό είναι το κα­θο­ρι­στι­κό που ανα­τρέ­πει το αφή­γη­μα της «σιω­πη­ρής με­τα­βί­βα­σης». Ακόμη και αν ένας Δήμος χρη­σι­μο­ποιεί έναν χώρο, ακόμη και αν τον αξιο­ποιεί, αυτό δεν αρκεί αυ­το­μά­τως για να με­τα­τρα­πεί η χρήση σε ιδιο­κτη­σία, ει­δι­κά όταν υπάρ­χουν γρα­πτοί όροι που δεί­χνουν ότι ο αρ­χι­κός κύ­ριος δεν εγκα­τέ­λει­ψε ποτέ τη βού­λη­ση να κρα­τή­σει την πε­ριου­σία του.

Το επει­σό­διο της μή­νυ­σης και η ει­κό­να σύ­γκρου­σης στο πεδίο

Στην από­φα­ση υπάρ­χει και ανα­φο­ρά σε ποι­νι­κή κί­νη­ση από πλευ­ράς συλ­λό­γου. Κα­τα­γρά­φε­ται ότι ο πρό­ε­δρος του σω­μα­τεί­ου, κα­τέ­θε­σε μή­νυ­ση, όπου πε­ρι­γρά­φε­ται ότι με εντο­λή του Δήμου κα­τε­δα­φί­στη­καν κο­λώ­νες και θε­μέ­λια στο οι­κό­πε­δο, με σκοπό να υπάρ­ξει αντι­ποί­η­ση της νομής του συλ­λό­γου. Το στοι­χείο αυτό προ­στί­θε­ται ως εν­δει­κτι­κό ότι ο σύλ­λο­γος δεν είχε ποτέ πρό­θε­ση να εκ­χω­ρή­σει νομή στον Δήμο και ότι υπήρ­χε ενερ­γός αντί­δρα­ση και διεκ­δί­κη­ση στο πεδίο, κάτι που υπο­νο­μεύ­ει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο την ει­κό­να «ήρε­μης» χρη­σι­κτη­σί­ας από την πλευ­ρά του Δήμου.

Ακόμη και η ανα­φο­ρά στη στάθ­μευ­ση οχη­μά­των και η ει­κό­να ενός χώρου που με­τα­τρέ­πε­ται πρα­κτι­κά σε δη­μο­τι­κό πάρ­κινγκ, συν­δέ­ε­ται με το συ­μπέ­ρα­σμα του δι­κα­στη­ρί­ου ότι υπήρ­χε χρήση και αντι­πα­ρά­θε­ση, όχι με­τα­βί­βα­ση και κυ­ριό­τη­τα. Αυτό εξη­γεί και γιατί η υπό­θε­ση δεν έμει­νε στα χαρ­τιά, αλλά ακού­μπη­σε την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της Σύμης.

Το δια­τα­κτι­κό, η ήττα του Δήμου και το μή­νυ­μα της από­φα­σης

Το τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα είναι σαφές. Η αγωγή απορ­ρί­πτε­ται και ο ενά­γων Δήμος κα­τα­δι­κά­ζε­ται να κα­τα­βά­λει τα δι­κα­στι­κά έξοδα του ενα­γο­μέ­νου, μειω­μέ­να στο ποσό των 250 ευρώ.

Το οι­κο­νο­μι­κό σκέ­λος είναι μικρό. Το ου­σια­στι­κό είναι το μή­νυ­μα. Όταν ένας δη­μό­σιος φο­ρέ­ας διεκ­δι­κεί ιδιω­τι­κή ή συλ­λο­γι­κή πε­ριου­σία μέσω κτη­μα­το­λο­γι­κής διόρ­θω­σης, το δι­κα­στή­ριο απαι­τεί κα­θα­ρή από­δει­ξη νο­μι­μό­τη­τας και πραγ­μα­τι­κής νομής με διά­νοια κυ­ρί­ου. Εδώ, σύμ­φω­να με το κεί­με­νο της από­φα­σης, δεν υπήρ­ξε τέ­τοια από­δει­ξη. Υπήρ­ξε, αντί­θε­τα, έγ­γρα­φο που μιλά για πα­ρα­χώ­ρη­ση χρή­σης με όρους και ένορ­κες βε­βαιώ­σεις που κρί­θη­καν ασύμ­βα­τες με αυτό το έγ­γρα­φο.