Εργατικό Κέντρο: Ο τουρισμός της Ρόδου δεν μπορεί να βασιστεί σε εργαζόμενους δύο ταχυτήτων

Από το Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο Ρόδου ανα­κοι­νώ­θη­καν τα ακό­λου­θα:

Η χθε­σι­νή  συ­νέ­ντευ­ξη  του Πρό­ε­δρου του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου Ρόδου, δεν ήταν μια απο­σπα­σμα­τι­κή το­πο­θέ­τη­ση. Ήταν η συ­νέ­χεια μιας δια­χρο­νι­κής στά­σης του Ερ­γα­τι­κού Κέ­ντρου Ρόδου απέ­να­ντι σε ένα μο­ντέ­λο που δια­μορ­φώ­νε­ται μπρο­στά στα μάτια μας.

Στην πε­ριο­χή μας κα­τα­γρά­φο­νται πάνω από 15.000 αι­τή­μα­τα για με­τα­κλη­τούς ερ­γα­ζό­με­νους. Ο αριθ­μός αυτός από μόνος του απο­τυ­πώ­νει ότι δεν μι­λά­με πλέον για «συ­μπλη­ρω­μα­τι­κό ερ­γα­λείο», αλλά για συ­στη­μα­τι­κή ανα­διάρ­θρω­ση της αγο­ράς ερ­γα­σί­ας στον του­ρι­σμό.

Η επι­στο­λή της Πα­νελ­λή­νια Ομο­σπον­δ΄’ία Ξε­νο­δό­χων προς το Υπουρ­γείο επι­βε­βαιώ­νει αυτό που ως Ερ­γα­τι­κό Κέ­ντρο λέμε εδώ και χρό­νια:΄’

αντί να θε­ρα­πεύ­ο­νται τα αίτια, επι­λέ­γε­ται η εύ­κο­λη λύση της αντι­κα­τά­στα­σης.

Και ποια είναι τα αίτια;

– Η εντα­τι­κο­ποί­η­ση και οι εξα­ντλη­τι­κοί ρυθ­μοί.

– Το κό­στος στέ­γα­σης στα νησιά.

– Και κυ­ρί­ως, η ανε­παρ­κής διάρ­κεια του επι­δό­μα­τος ανερ­γί­ας.

Εδώ και χρό­νια ζη­τά­με ,την επι­μή­κυν­ση της επι­δό­τη­σης ανερ­γί­ας του­λά­χι­στον στους πέντε (5) μήνες, ώστε ο ερ­γα­ζό­με­νος του του­ρι­σμού να μπο­ρεί να επι­βιώ­σει τον χει­μώ­να με αξιο­πρέ­πεια και να έχει ει­σό­δη­μα για όλο το χρόνο . Το αί­τη­μα αυτό δεν συ­ζη­τεί­ται ου­σια­στι­κά. Αντί­θε­τα, συ­ζη­τεί­ται πώς θα επι­τα­χυν­θούν οι με­τα­κλή­σεις.

Συ­ζη­τεί­ται πώς θα γί­νουν πιο γρή­γο­ρες οι visa. Συ­ζη­τεί­ται πώς θα διευ­κο­λυν­θεί η «κι­νη­τι­κό­τη­τα» με­τα­ξύ ερ­γο­δο­τών.

Εύ­λο­γα κά­νου­με το ερώ­τη­μα ,μήπως δεν ενι­σχύ­ε­ται το επί­δο­μα ανερ­γί­ας γιατί κά­ποιοι έχουν ήδη απο­φα­σί­σει ότι το μο­ντέ­λο θα στη­ρι­χθεί αλλού;

Μήπως η στρα­τη­γι­κή επι­λο­γή είναι η δη­μιουρ­γία μιας μό­νι­μης δε­ξα­με­νής εξαρ­τη­μέ­νων, ευά­λω­των και από­λυ­τα ελεγ­χό­με­νων ερ­γα­ζο­μέ­νων;

Η πρό­τα­ση περί «απο­ζη­μί­ω­σης ερ­γο­δό­τη» σε πε­ρί­πτω­ση αλ­λα­γής ερ­γα­σί­ας δεν είναι τε­χνι­κή λε­πτο­μέ­ρεια. Αγ­γί­ζει τον πυ­ρή­να της ελευ­θε­ρί­ας ερ­γα­σί­ας, που κα­το­χυ­ρώ­νε­ται στο άρθρο 22 του Συ­ντάγ­μα­τος. Ο ερ­γα­ζό­με­νος δεν μπο­ρεί να με­τα­τρέ­πε­ται σε αντι­κεί­με­νο οι­κο­νο­μι­κής δια­πραγ­μά­τευ­σης με­τα­ξύ επι­χει­ρή­σε­ων.

Η ερ­γα­σία δεν είναι επέν­δυ­ση προς με­τα­πώ­λη­ση, δεν είναι εμπό­ρευ­μα .,δεν είναι συμ­βό­λαιο ιδιο­κτη­σί­ας.

Αν η αγορά «γε­μί­σει» με ερ­γα­ζό­με­νους που εξαρ­τώ­νται πλή­ρως από διοι­κη­τι­κές εγκρί­σεις, από άδειες πα­ρα­μο­νής και από ερ­γο­δό­τες που δια­χει­ρί­ζο­νται τη με­τα­κί­νη­σή τους, τότε δεν μι­λά­με για ευ­ε­λι­ξία. Μι­λά­με για ένα σύγ­χρο­νο μο­ντέ­λο ερ­γα­σια­κής εξάρ­τη­σης, που θα  πιέ­ζει  τα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα ,θα  δη­μιουρ­γεί αντα­γω­νι­σμό προς τα κάτω, θα αλ­λοιώ­νει το του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν, όταν η ποιό­τη­τα αντι­κα­θί­στα­ται από τη διαρ­κή ανα­κύ­κλω­ση προ­σω­πι­κού.

Ο του­ρι­σμός της Ρόδου δεν μπο­ρεί να βα­σι­στεί σε ερ­γα­ζό­με­νους δύο τα­χυ­τή­των.

Δεν μπο­ρεί να βα­σι­στεί σε ένα σύ­στη­μα που δεν στη­ρί­ζει τον ντό­πιο επο­χι­κό ερ­γα­ζό­με­νο τον χει­μώ­να, αλλά επι­τα­χύ­νει τη δια­δι­κα­σία αντι­κα­τά­στα­σής του το κα­λο­καί­ρι.

Αν θέ­λου­με βιώ­σι­μο του­ρι­σμό, πρέ­πει να επεν­δύ­σου­με στη στα­θε­ρή ερ­γα­σία, στην αξιο­πρε­πή επι­δό­τη­ση ανερ­γί­ας, στη στέ­γα­ση και στην ου­σια­στι­κή προ­στα­σία των δι­καιω­μά­των για όλους.

Η ανά­πτυ­ξη χωρίς κοι­νω­νι­κή ισορ­ρο­πία δεν είναι πρό­ο­δος.

Και η ερ­γα­σία χωρίς ελευ­θε­ρία δεν είναι ερ­γα­σία με αξιο­πρέ­πεια.

Το μόνο πράγ­μα  που κρα­τά­ει όρθια την οι­κο­νο­μία είναι ο του­ρι­σμός και οφεί­λε­τε να το προ­στα­τεύ­ε­τε  κύ­ριοι, δεν είναι όλα κέρ­δος, δεν είναι όλα αριθ­μοί.