Αφέθηκε ελεύθερη για τα δημόσια κτήματα μετά τη συμπληρωματική απολογία της

Ελεύ­θερη χωρίς όρους αφέθηκε χθες μετά τη συμπλη­ρω­μα­τική απο­λο­γία της ενώπιον της τακτι­κής Ανα­κρί­τριας Ρόδου, δημόσια λει­τουρ­γός που μαζί με συνά­δελφό της βρέ­θη­καν υπό­λο­γοι για την καθυ­στέ­ρηση κατα­βο­λής του αντι­τί­μου της αξίας δημο­σίων ακι­νή­των που εκποι­ή­θη­καν με τις δια­τά­ξεις του νόμου 719/1977, με βάση τα δια­λαμ­βα­νό­μενα σε πόρισμα επι­θε­ω­ρη­τών της Οικο­νο­μι­κής Επι­θε­ώ­ρη­σης Κρήτης.

Όπως απε­κά­λυψε η «δημο­κρα­τική», στο πλαίσιο της δικα­στι­κής έρευνας έχει διε­νερ­γη­θεί πραγ­μα­το­γνω­μο­σύνη από τον κτη­μα­το­με­σίτη κ. Κάλ­λι­στο Δια­κο­γε­ωρ­γίου, που προσ­διο­ρί­ζει την αξία 14 ακι­νή­των, που εκποι­ή­θη­καν στο Κανδηλί, στη Μεσα­να­γρό, στη Λαχανιά, στην Κατ­τα­βιά, και στα Κοσκι­νού, συνο­λι­κού εμβαδού 49.358 τ.μ. στο ποσό των 34.482.575 δραχμών (101.196,11 ευρώ).

Οι δύο δημό­σιοι λει­τουρ­γοί, που έχουν αθωωθεί στο κύριο σκέλος του σκαν­δά­λου των δημο­σίων ακι­νή­των, βρί­σκο­νται ακόμη αντι­μέ­τω­ποι με τις κατη­γο­ρίες της απι­στίας περί την υπη­ρε­σία με ζημία του Δημο­σίου, που υπερ­βαί­νει τα 150.000 ευρώ, της ηθικής αυτουρ­γίας στην πράξη αυτή, της ψευδούς βεβαί­ω­σης με ζημία άνω των 120.000 ευρώ και της ηθικής αυτουρ­γίας στην πράξη αυτή.

Οι διώξεις που έχουν ασκηθεί είναι με τις επι­βα­ρυ­ντι­κές δια­τά­ξεις του νόμου περί κατα­χρα­στών του δημο­σίου (1608/50).

Οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι έχουν ήδη απο­λο­γη­θεί δύο φορές για την υπόθεση και χθες η δια­δι­κα­σία επα­να­λή­φθηκε για μια εκ των δύο μόνο για το αδίκημα της ψευδούς βεβαί­ω­σης.

Στο κατη­γο­ρη­τή­ριο που έχει σχη­μα­τι­στεί απο­δί­δε­ται στο δημόσιο λει­τουργό ότι είχε εμφα­νί­σει το τίμημα της αγοράς των ακι­νή­των ως κατα­βλη­θέν προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σει η εκποί­ηση.

Θυμί­ζουμε ότι δύο επι­θε­ω­ρή­τριες της Οικονοµικής Επι­θε­ώ­ρη­σης Κρήτης, που επι­λή­φθη­καν έρευνας για την υφαρ­παγή δηµοσίων ακι­νή­των µε τη χρήση ανυ­πό­στα­των απο­φά­σεων εκποί­η­σης, που έφεραν πλαστές υπο­γρα­φές νοµαρχών, που υπη­ρέ­τη­σαν στα Δωδε­κά­νησα, αφού ερεύ­νη­σαν ενδε­λε­χώς 16 περι­πτώ­σεις του είδους, απο­φάν­θη­καν και για περι­πτώ­σεις νοµότυπων εκποι­ή­σεων ακι­νή­των και δια­πί­στω­σαν ότι ορισµένα απο­πλη­ρώ­θη­καν 10 έτη και άνω µετά την εκποί­ησή τους αλλά και ότι διε­πρά­χθη­σαν παρα­βά­σεις του Ν. 719/77.

Από τις επι­θε­ω­ρή­τριες εξε­τά­στη­καν µεταξύ άλλων και 11 περι­πτώ­σεις ακι­νή­των του δηµοσίου που εκποι­ή­θη­καν νομίμως, αλλά η αποπληρωµή τους έγινε µετά την πάροδο 10ετίας.

Από τον έλεγχο των υπο­θέ­σεων, που το τίµηµα κατα­βλή­θηκε µετά από αρκετά χρόνια, οι επι­θε­ω­ρή­τριες δια­πί­στω­σαν ότι ορισµένες ανα­φέ­ρο­νται σε υπο­θέ­σεις µε πρόσωπα που εµπλέκονται στη δηµιουργία πλαστών τίτλων, οι περισ­σό­τε­ρες δεν ήταν σύµφωνες µε τις δια­τά­ξεις του Ν. 719/77 και συγκεκριµένα σε 4 περι­πτώ­σεις το διεκδικούµενο ακίνητο ήταν δια­φο­ρε­τικό από το τελικώς εκποιούµενο, είτε δεν ζητή­θηκε η γνώµη της πολεοδοµικής υπη­ρε­σίας είτε αυτή ήταν αρνη­τική µε αποτέλεσµα να περιέλ­θουν σε ιδιώτες ακίνητα µε πολύ ευνοϊ­κές δια­τά­ξεις.

Επίσης, παρή­χετο το δικαίωµα σε Έλληνες το γένος, να ζητή­σουν (υποβολή αίτησης στην Υπη­ρε­σία επίσης συνοδευόµενη µε µία σειρά δικαιο­λο­γη­τι­κών) την απόδοση (δωρεάν επι­στροφή) σε αυτούς ακι­νή­των πρώην ιδιο­κτη­σίας των, που οι Ιταλοί τους είχαν αφαι­ρέ­σει µε το «δίκαιο του κατα­κτητή».

Απο­λο­γού­μενη κατέ­θεσε ότι παρόλο που οι απο­φά­σεις εξα­γο­ράς εξε­δί­δο­ντο και υπο­γρά­φο­ντο από το Νομάρχη, οι ενδια­φε­ρό­με­νοι, οι οποίοι κατά κύριο λόγο ήταν γεωργοί και χαμηλής κοι­νω­νι­κής τάξεως, δεν προ­σήρ­χο­ντο για να κατα­βά­λουν το τίμημα και το φόρο μετα­βί­βα­σης, με απο­τέ­λε­σμα να λιμνά­ζουν οι υπο­θέ­σεις και να μην ολο­κλη­ρώ­νε­ται η παρα­λαβή τους από τους δικαιού­χους.

Κατέ­θεσε μάλιστα ότι η ευχέ­ρεια της διοί­κη­σης για την ανά­κληση των απο­φά­σεων για τις οποίες εκκρε­μούσε η απο­πλη­ρωμή σύμφωνα και με απόφαση του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους ήταν δυνη­τική, ενώ δεν υπήρχε δυνα­τό­τητα να δια­φο­ρο­ποι­η­θεί η αξία των ακι­νή­των.

Εξήγησε παρα­πέρα ότι καμία απόφαση δεν έχει ανα­κλη­θεί, ενώ από καμία απο­λύ­τως διάταξη δεν προ­κύ­πτει χρο­νι­κός περιο­ρι­σμός κατα­βο­λής του τιμή­μα­τος και Φ.Μ.Α.

Η εκτί­μηση του εκποιούμενου-παραχωρημένου ακι­νή­του γίνεται, όπως τόνισε, κατά τη συνε­δρί­αση της αρμό­διας επι­τρο­πής, εξη­γώ­ντας μάλιστα ότι οι νόμοι για την απόδοση – εξαγορά δημο­σίων ακι­νή­των ήταν καθαρά κοι­νω­νι­κού χαρα­κτήρα και ο σκοπός τους δεν ήταν εισπρα­κτι­κός.

Η ίδια δεν ασχο­λή­θηκε εξάλλου με τον έλεγχο, επε­ξερ­γα­σία δικαιο­λο­γη­τι­κών, αυτο­ψίες, και την εφαρ­μογή της δια­δι­κα­σίας του Ν. 719/77 και ότι η ανά­μειξή της με την υπόθεση περιο­ρί­στηκε στην κοι­νο­ποί­ηση της από­φα­σης.

Επε­σή­μανε εξάλλου ότι το τίμημα για την εκποί­ηση των ακι­νή­των προσ­διο­ρι­ζό­ταν από την ΔΟΥ Ρόδου και όχι από την ΚΥΔ.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής της παρέστη ο δικη­γό­ρος κ. Τάσος Διάκος.