Μητσοτάκης: Τα κόμματα να προσέλθουν στον διάλογο για το Σύνταγμα χωρίς δογματισμούς

Μέσα στον Μάρτιο η τελική εισή­γηση της κυβέρ­νη­σης για τη Συνταγ­μα­τική Ανα­θε­ώ­ρηση – Τι είπε για το Εθνικό Απο­λυ­τή­ριο και για την προ­στα­σία των συνόρων – Ανα­λυ­τικά η εβδο­μα­διαία ανα­σκό­πηση

Μέσα στον Μάρτιο θα παρου­σιά­σει η κυβέρ­νηση την τελική της εισή­γηση για τη Συνταγ­μα­τική Ανα­θε­ώ­ρηση, ανα­κοί­νωσε ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, εκφρά­ζο­ντας την προσ­δο­κία να υπάρξει «διάθεση συνεν­νό­η­σης, χωρίς δογ­μα­τι­σμούς, προ­σχή­ματα και κομ­μα­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς» από τις υπό­λοι­πες πολι­τι­κές δυνά­μεις.

Ο κ. Μητσο­τά­κης επα­νέ­λαβε τα βασικά πεδία της κυβερ­νη­τι­κής πρό­τα­σης, που περι­λαμ­βά­νουν τη συνταγ­μα­τική κατο­χύ­ρωση της δημο­σιο­νο­μι­κής στα­θε­ρό­τη­τας, τις αλλαγές στον νόμο περί ευθύνης υπουρ­γών, το άρθρο 16 για την ίδρυση μη κρα­τι­κών πανε­πι­στη­μίων. Επίσης, οι προ­τει­νό­με­νες αλλαγές αφορούν επίσης την αξιο­λό­γηση στο Δημόσιο, αλλά και τη συζή­τηση για την άρση της νομι­μό­τη­τας.

Ανα­λυ­τικά η εβδο­μα­διαία ανα­σκό­πηση του πρω­θυ­πουρ­γού:

Καλη­μέρα! Η εβδο­μάδα που πέρασε χρω­μα­τί­στηκε πολι­τικά από την έναρξη του δια­λό­γου για τη Συνταγ­μα­τική Ανα­θε­ώ­ρηση. Μια ακόμα θεσμική δέσμευσή μας που γίνεται πράξη.

Δια­νύ­ο­ντας την τρίτη δεκα­ε­τία του 21ου αιώνα, έθεσα στον εαυτό μου -και καλώ και εσάς να κάνετε το ίδιο- ένα ερώτημα: τι από όσα έχουμε θεσπί­σει μας εξυ­πη­ρε­τεί πραγ­μα­τικά σήμερα και τι χρειά­ζε­ται να προ­σαρ­μο­στεί για να συνε­χί­σει να λει­τουρ­γεί. Δεν είναι μια συζή­τηση εύκολη, ούτε αφορά μόνο το παρόν. Αφορά το πώς θέλουμε να λει­τουρ­γούν οι θεσμοί μας σε βάθος χρόνου, με περισ­σό­τερη δια­φά­νεια και λογο­δο­σία, ώστε να ενι­σχύ­ε­ται η εμπι­στο­σύνη των πολιτών και το πολί­τευμα να μπορεί να αντα­πο­κρί­νε­ται στις μεγάλες προ­κλή­σεις της εποχής μας, από την τεχνητή νοη­μο­σύνη μέχρι την κλι­μα­τική κρίση.

Κλεί­σιμο

Προσ­διό­ρισα με σαφή­νεια τις προ­τά­σεις μας: τη συνταγ­μα­τική περι­φρού­ρηση της δημο­σιο­νο­μι­κής στα­θε­ρό­τη­τας, την αλλαγή στον νόμο περί ευθύνης υπουρ­γών, τη δυνα­τό­τητα ίδρυσης μη κρα­τι­κών πανε­πι­στη­μίων, τη συμ­με­τοχή του δικα­στι­κού σώματος στην επιλογή της ηγεσίας του, καθώς και την αξιο­λό­γηση στο Δημόσιο, με ενδε­χό­μενη άρση της μονι­μό­τη­τας. Όλα αυτά είναι ζητή­ματα που αφορούν τη δημόσια ζωή, αλλά τελικά αγγί­ζουν τον κάθε πολίτη ξεχω­ρι­στά. Η τελική μας εισή­γηση, με ενσω­μα­τω­μέ­νες τις θέσεις των βου­λευ­τών μας, θα παρου­σια­στεί μέσα στον Μάρτιο. Με την προσ­δο­κία ότι και οι υπό­λοι­πες πολι­τι­κές δυνά­μεις θα προ­σέλ­θουν στον διάλογο με διάθεση συνεν­νό­η­σης, χωρίς δογ­μα­τι­σμούς, προ­σχή­ματα και κομ­μα­τι­κούς υπο­λο­γι­σμούς. Γιατί αυτό το εγχεί­ρημα μας υπερ­βαί­νει όλους και μας χρειά­ζε­ται όλους. Το Σύνταγμα της χώρας είναι το κοι­νω­νικό συμ­βό­λαιο που ορίζει τις συντε­ταγ­μέ­νες της κοινής μας ζωής και θέτει τον πήχη τόσο των φιλο­δο­ξιών μας όσο και των απαι­τή­σεών μας από τη Δημο­κρα­τία και τους θεσμούς της. Προ­σω­πικό μου όραμα είναι η χώρα να γιορ­τά­σει το 2030 τα 200 χρόνια από τη σύσταση του νεο­ελ­λη­νι­κού κράτους έχοντας αντι­με­τω­πί­σει, και μέσα από την ανα­θε­ώ­ρηση του Κατα­στα­τι­κού Χάρτη, παθο­γέ­νειες δεκα­ε­τιών.

Ένα ακόμη ζήτημα που θεωρώ ότι πρέπει να βρί­σκε­ται εκτός ιδε­ο­λο­γι­κών στε­γα­νών και εκλο­γι­κών κύκλων είναι η Παιδεία. Γι’ αυτό και μέσα στον Φεβρουά­ριο ανοί­γουμε και τον διάλογο για το Εθνικό Απο­λυ­τή­ριο. Αυτό που θέλουμε να πετύ­χουμε είναι το Λύκειο στα­διακά να απο­κτή­σει μεγα­λύ­τερη εκπαι­δευ­τική αξία και αυτο­τέ­λεια. Να μην λει­τουρ­γεί μόνο ως ένας μηχα­νι­σμός προ­ε­τοι­μα­σίας για τις εξε­τά­σεις, αλλά ως ένας χώρος ουσια­στι­κής μάθησης, που εξο­πλί­ζει τα παιδιά με γνώσεις και δεξιό­τη­τες χρή­σι­μες για το επόμενο βήμα τους, όποιο κι αν είναι αυτό. Φυσικά, ο διά­λο­γος δεν ξεκινά από το μηδέν. Θα απο­τι­μη­θούν οι μεταρ­ρυθ­μί­σεις που έχουν ήδη γίνει από το 2019, όμως η συζή­τηση θα είναι στραμ­μένη στο μέλλον του Λυκείου: σε ένα σχολείο που δεν περιο­ρί­ζε­ται στην εισα­γωγή στο πανε­πι­στή­μιο, αλλά δίνει στα παιδιά εφόδια για τη ζωή και την εργασία στη νέα εποχή. Θέλω να είμαι απο­λύ­τως ξεκά­θα­ρος. Οι αλλαγές που συζη­τού­νται δεν αφορούν τους μαθητές που φοιτούν σήμερα στο Λύκειο, ούτε τους μαθητές της Γ’ Γυμνα­σίου, ενώ οι Πανελ­λα­δι­κές Εξε­τά­σεις δεν καταρ­γού­νται. Ενδε­χό­με­νος ορί­ζο­ντας εφαρ­μο­γής είναι η Α’ Λυκείου, το σχολικό έτος 2027–2028. Το «Νέο Δημόσιο Σχολείο» δεν είναι ένα σύνθημα. Είναι ένας εθνικός στόχος και ένα στοί­χημα που αξίζει να το κερ­δί­σουμε μαζί.

Πριν φύγω από τον τομέα της Παι­δείας, αξίζει να σημειώσω ότι μέσα στην εβδο­μάδα υπο­γρά­φηκε η σύμβαση για την ανα­καί­νιση της Φοι­τη­τι­κής Εστίας Αθηνών, ύψους 18,6 εκ. ευρώ. Πρό­κει­ται για ένα έργο που συζη­τού­νταν επί χρόνια και επι­τέ­λους μπαίνει σε τροχιά υλο­ποί­η­σης. Η ανα­καί­νιση θα ανα­κου­φί­σει οικο­νο­μικά εκα­το­ντά­δες οικο­γέ­νειες χαμηλών εισο­δη­μά­των, που ανα­ζη­τούν προσιτή αλλά ποιο­τική στέγη για τα παιδιά τους κατά τη διάρ­κεια των σπουδών τους. Στη Φοι­τη­τική Εστία προ­βλέ­πε­ται πλήρης ενερ­γειακή ανα­βάθ­μιση, στατική ενί­σχυση και ουσια­στική βελ­τί­ωση των υπο­δο­μών, με ιδιαί­τερη έμφαση στην προ­σβα­σι­μό­τητα και την ασφά­λεια των φοι­τη­τών. Το έργο εκτι­μά­ται ότι θα ολο­κλη­ρω­θεί σε περίπου ενάμιση χρόνο από σήμερα. Όμως, να σταθώ και στους χρόνους με τους οποίους προ­χώ­ρησε το έργο: ανα­κοι­νώ­θηκε στις αρχές του 2025, τον περα­σμένο Ιούλιο υπο­γρά­φηκε η προ­γραμ­μα­τική σύμβαση με το ΤΑΙΠΕΔ και ο δια­γω­νι­σμός προ­κη­ρύ­χθηκε στις 3 Σεπτεμ­βρίου. Χρόνοι που, για τα ελλη­νικά δεδο­μένα, μπορούν να χαρα­κτη­ρι­στούν ρεκόρ.

Γέφυρα μεταξύ του προη­γού­με­νου και του επό­με­νου θέματος, απο­τε­λεί το επόμενο θέμα που αφορά τη λει­τουρ­γία της πρώτης στην Ελλάδα δημό­σιας Ακα­δη­μίας Επαγ­γελ­μα­τι­κής Κατάρ­τι­σης στον τομέα του φαρ­μά­κου, στην Τρίπολη Αρκα­δίας. Θα λει­τουρ­γεί ως παράρ­τημα της υπάρ­χου­σας εκεί δημό­σιας Σχολής Ανώ­τε­ρης Επαγ­γελ­μα­τι­κής Κατάρ­τι­σης, η φοίτηση θα είναι δωρεάν και το 40% των απο­φοί­των θα απορ­ρο­φά­ται σε εταιρείες-μέλη της Πανελ­λή­νιας Ένωσης Φαρ­μα­κο­βιο­μη­χα­νίας.

Πολύ σημα­ντικό το επόμενο θέμα. Υλο­ποιούμε άλλη μια δέσμευση προς τους πάσχο­ντες από χρόνιες και πολύ σοβαρές νόσους συμπο­λί­τες μας, να μπορούν να παρα­λαμ­βά­νουν συγκε­κρι­μένα φάρμακα υψηλού κόστους και από το φαρ­μα­κείο της επι­λο­γής τους. Είναι μια πρό­σθετη επιλογή που τους δίνεται μετά την κατ’ οίκον παρά­δοση φαρ­μά­κων για τη διευ­κό­λυνσή τους. Και όταν λέμε φαρ­μα­κείο της γει­το­νιάς, εννο­ούμε και το φαρ­μα­κείο στο Καστε­λό­ριζο ή τη Σύμη ή ένα φαρ­μα­κείο σε έναν ορεινό οικισμό της Ελλάδας. Χωρίς μετα­κι­νή­σεις, έξοδα για τον ασθενή, ταλαι­πω­ρία και άγχος. Η σχετική σύμβαση υπε­γράφη την Πέμπτη από τον ΕΟΠΥΥ και τον Πανελ­λή­νιο Φαρ­μα­κευ­τικό Σύλλογο και τις επό­με­νες ημέρες θα τεθεί σε λει­τουρ­γία η πλατ­φόρμα του ΕΟΠΥΥ για να μπορούν οι ασθε­νείς να κάνουν τα αιτή­ματά τους. Σε πρώτη φάση, θα αφορά ασθε­νείς που πάσχουν από καρκίνο και σκλή­ρυνση κατά πλάκας. Αυτό ισο­δυ­να­μεί περίπου σε 23.000 συντα­γές τον μήνα με στόχο μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2026 να φτά­σουμε τις 66.000 συντα­γές τον μήνα.

Να έρθω τώρα στα ιδιαι­τέ­ρως θετικά στοι­χεία από την αγορά εργα­σίας. Μίλησα γι’ αυτό και στην προη­γού­μενη ανα­σκό­πηση, αλλά καθώς είχαμε και νέα στοι­χεία, αξίζει να τα αναφέρω. Στους νέους κάτω των 25 ετών, η ανεργία στη χώρα μας βρί­σκε­ται στο 13%, χαμη­λό­τερα από τον ευρω­παϊκό μέσο όρο του 14,7%, με δεκαέξι χώρες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης να κατα­γρά­φουν υψη­λό­τερα ποσοστά. Επίσης, μειώ­θηκε το χάσμα μισθω­τής απα­σχό­λη­σης ανδρών-γυναικών. Σήμερα εργά­ζο­νται με σχέση μισθω­τής εργα­σίας 1.185.757 γυναί­κες, δηλαδή 259.480 περισ­σό­τε­ρες από ό,τι το 2019. Όμως και ως προς την ανεργία ανδρών, με ποσοστό 5,5%, η χώρα μας βρί­σκε­ται και πάλι κάτω από τον ευρω­παϊκό μέσο όρο (5,8%), με δώδεκα χώρες να εμφα­νί­ζουν χει­ρό­τε­ρες επι­δό­σεις. Συνο­λικά, με ανεργία στο 7,5%, η Ελλάδα κατα­γρά­φει πλέον χαμη­λό­τερα ποσοστά από χώρες όπως η Φιν­λαν­δία, η Σουηδία, η Ισπανία και η Γαλλία. Με πολλή δουλειά ακόμη μπροστά μας, τα στοι­χεία δεί­χνουν ότι κινού­μα­στε προς μια πιο ισορ­ρο­πη­μένη και ανθε­κτική αγορά εργα­σίας.

Θέλουμε να κρα­τή­σουμε ζωντανή την ελλη­νική περι­φέ­ρεια και το επι­χει­ρούμε με έναν συν­δυα­σμό πολι­τι­κών: από τα περι­φε­ρειακά σχέδια ανά­πτυ­ξης έως τις παρεμ­βά­σεις του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για το Δημο­γρα­φικό. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσ­σε­ται και το πρό­γραμμα μετε­γκα­τά­στα­σης που ξεκί­νησε πιλο­τικά από τον Έβρο και θα εφαρ­μο­στεί πλέον σε άλλες 8 Περι­φε­ρεια­κές Ενό­τη­τες. Στις αρχικές 6 -Καστοριάς, Κιλκίς, Σερρών, Φλώ­ρι­νας, Πέλλας, Δράμας- προ­σθέ­τουμε τώρα τους νομούς Κοζάνης και Γρε­βε­νών, καθώς η Δυτική Μακε­δο­νία απο­τε­λεί δημο­γρα­φικά την πιο ευάλωτη περιοχή της χώρας. Για να κατα­στή­σουμε ακόμη πιο ελκυ­στικό το πρό­γραμμα, διευ­ρύ­νουμε τον κύκλο των δικαιού­χων της οικο­νο­μι­κής ενί­σχυ­σης των 10.000 ευρώ. Θα μπορούν πλέον να εντα­χθούν Έλληνες του εξω­τε­ρι­κού που επι­θυ­μούν να επι­στρέ­ψουν στη χώρα, φοι­τη­τές που σπού­δα­σαν στις περιο­χές αυτές και θέλουν να παρα­μεί­νουν, ένστο­λοι, οι λεγό­με­νοι «ψηφια­κοί νομάδες», αλλά και συντα­ξιού­χοι που επι­λέ­γουν να επι­στρέ­ψουν στον τόπο κατα­γω­γής τους. Το 50% του συνο­λι­κού ποσού, δηλαδή 5.000 ευρώ, θα κατα­βάλ­λε­ται πριν από τη μετε­γκα­τά­σταση, που μπορεί να γίνει και σε μικρούς οικι­σμούς ,αφού δεν θα ισχύουν πλη­θυ­σμια­κοί περιο­ρι­σμοί. Δεν ισχυ­ρι­ζό­μα­στε ότι το πρό­γραμμα απο­τε­λεί πανά­κεια για την αντι­με­τώ­πιση του σύν­θε­του και πολυ­πα­ρα­γο­ντι­κού δημο­γρα­φι­κού προ­βλή­μα­τος. Είναι, όμως, ένα ουσια­στικό και στο­χευ­μένο εργα­λείο που συμπλη­ρώ­νει μια ευρύ­τερη εθνική προ­σπά­θεια.

Μιας και ανε­βή­καμε προς τα βόρεια, να πω πως προχωρά και η ανα­βάθ­μιση κρί­σι­μων υπο­δο­μών στα χερσαία σύνορά μας. Μετά τους Κήπους στον Έβρο, έγινε προ ημερών η προ­κή­ρυξη για το έργο ανα­βάθ­μι­σης του Σταθμού των Ευζώνων. Οι παρεμ­βά­σεις συμ­βάλ­λουν στην εθνική ασφά­λεια και στον καλύ­τερο έλεγχο των συνόρων, βελ­τιώ­νο­ντας την εικόνα της χώρας στους επι­σκέ­πτες μας, αλλά και διευ­κο­λύ­νο­ντας την δια­συ­νο­ριακή οικο­νο­μική και εμπο­ρική δρα­στη­ριό­τητα.

Όμως, τα χερσαία και τα θαλάσ­σια σύνορά μας δεν είναι μόνο πύλες επι­σκε­πτών, οικο­νο­μι­κής και εμπο­ρι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας. Είναι και δίοδοι που εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τα αδί­στα­κτα δίκτυα των δια­κι­νη­τών παρά­νο­μων μετα­να­στών, αδια­φο­ρώ­ντας για τη ζωή τους, όπως δυστυ­χώς φάνηκε άλλη μια φορά με το πολύ­νε­κρο ναυάγιο στη Χίο. Κανείς δεν μένει ασυ­γκί­νη­τος μπροστά σε τόσες ανθρώ­πι­νες απώ­λειες. Η έρευνα για τις ακρι­βείς συν­θή­κες που έγινε το τραγικό δυστύ­χημα ξεκί­νησε και θα διε­ξα­χθεί με απόλυτη δια­φά­νεια. Οφεί­λουμε, όμως, και πρώτος εγώ, να ανα­γνω­ρί­σουμε την αυτα­πάρ­νηση με την οποία τα στελέχη του Λιμε­νι­κού Σώματος επι­τε­λούν το πατριω­τικό τους καθήκον, φυλάσ­σο­ντας τα θαλάσ­σια σύνορα και σώζο­ντας ανθρώ­πι­νες ζωές. Η Πολι­τεία επι­δει­κνύει και θα επι­δεί­ξει μηδε­νική ανοχή απέ­να­ντι στα κυκλώ­ματα των δια­κι­νη­τών. Με το νομο­σχέ­διο του Υπουρ­γείου Μετα­νά­στευ­σης και Ασύλου που ψηφί­στηκε από τη Βουλή, αυστη­ρο­ποιού­νται οι ποινές για αυτούς, βάζο­ντας ταυ­τό­χρονα κανόνες στην οργα­νω­μένη δια­χεί­ριση της νόμιμης μετα­νά­στευ­σης. Δεν ποι­νι­κο­ποιεί­ται η δράση των ΜΚΟ, αλλά η εγκλη­μα­τική συμπε­ρι­φορά φυσικών προ­σώ­πων που ενδε­χο­μέ­νως είναι μέλη τέτοιων οργα­νώ­σεων και προ­φα­νώς δεν μπορούν να δια­τη­ρούν προ­νο­μιακή σχέση με το κράτος και τις δομές. Η πολι­τική μας στο μετα­να­στευ­τικό στη­ρί­ζε­ται σε σαφείς κανόνες, συνέ­πεια και σεβασμό στην ανθρώ­πινη ζωή. Ένα πλαίσιο που συν­δυά­ζει τη φύλαξη των συνόρων, τη διπλω­μα­τία και την απο­φα­σι­στική αντι­με­τώ­πιση των δια­κι­νη­τών, με απόλυτη στήριξη στο έργο του Λιμε­νι­κού Σώματος.

Υπάρ­χουν και ειδή­σεις που δεί­χνουν πώς η και­νο­το­μία μπορεί να κάνει τη διαφορά, ακόμη και στα πιο μικρά μέρη της πατρί­δας μας. Μία από αυτές έρχεται από τη Χάλκη, η οποία δεν είναι μόνο το πρώτο νησί μας που εξα­σφά­λισε στους κατοί­κους του φθηνή «πράσινη» ενέρ­γεια μέσω της στρα­τη­γι­κής των GR-eco Islands. Απο­τε­λεί πλέον και εξαι­ρε­τικό παρά­δειγμα αξιο­ποί­η­σης της τεχνη­τής νοη­μο­σύ­νης για την αντι­με­τώ­πιση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής. Έγινε ο πρώτος δήμος της Ελλάδας που κατέ­γραψε το ανθρα­κικό απο­τύ­πωμά του και ολο­κλή­ρωσε το σχέδιο μείωσης των εκπο­μπών αερίων, με το 80% της δου­λειάς να γίνεται με τη βοήθεια της τεχνο­λο­γίας, σε χρόνο πολ­λα­πλά­σια μικρό­τερο από τον συμ­βα­τικό. Γι’ αυτήν την «πράσινη» επι­τυ­χία, η Χάλκη κέρδισε το βραβείο στον δια­γω­νι­σμό Bravo Sustainability Dialogue & Awards 2025. Πρό­σφατα, ο δήμος μετέ­τρεψε έναν σκου­πι­δό­τοπο σε ένα δια­δρα­στικό πάρκο νέων τεχνο­λο­γιών, όπου υπάρ­χουν drones, αισθη­τή­ρες που μετρούν τον αέρα, τη ρύπανση και τη στάθμη της θάλασ­σας. Επι­πλέον, «τρέχει» πιλο­τικά ένα σύστημα που όταν υπάρχει διακοπή ρεύ­μα­τος, τα ηλε­κτρικά αυτο­κί­νητα του δήμου τρο­φο­δο­τού­νται από εκεί. Πιστεύω πως η Χάλκη απο­δει­κνύει ότι η και­νο­το­μία δεν εξαρ­τά­ται από το μέγεθος ενός δήμου, αλλά κυρίως από το όραμα και τη συνερ­γα­σία. Και με τέτοια έργα, γίνεται ένας τόπος ακόμα πιο ελκυ­στι­κός!

Μιας και μιλάμε για τεχνο­λο­γία, περνώ σε κάτι ακόμη μεγα­λύ­τερο που καθί­στα­ται εφικτό ακριβώς χάρη στην αξιο­ποί­ησή της. Η Ελλάδα εισέρ­χε­ται σε μια νέα εποχή στη δια­χεί­ριση και την ανά­δειξη της πολι­τι­στι­κής της κλη­ρο­νο­μιάς εφαρ­μό­ζο­ντας ψηφια­κές υπη­ρε­σίες και και­νο­τόμα συστή­ματα σε αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους, μουσεία, μνημεία και ιστο­ρι­κούς τόπους. Καρδιά αυτού του ολο­κλη­ρω­μέ­νου συστή­μα­τος των ψηφια­κών υπη­ρε­σιών για την ανα­βάθ­μιση της εμπει­ρίας των επι­σκε­πτών σε αυτούς τους χώρους και την καλύ­τερη προβολή του πολύ­τι­μου πολι­τι­στι­κού μας απο­θέ­μα­τος είναι η ψηφιακή πύλη hh.gr (Hellenic Heritage). Ιδιαί­τερη έμφαση δίνεται στην καθο­λική προ­σβα­σι­μό­τητα με νέες εφαρ­μο­γές που εξα­σφα­λί­ζουν ισότιμη εμπει­ρία για άτομα με ανα­πη­ρία. Το εμβλη­μα­τικό αυτό έργο ανα­μέ­νε­ται να τεθεί σε πλήρη λει­τουρ­γία αρχικά σε 108 αρχαιο­λο­γι­κούς χώρους και μουσεία φέτος την άνοιξη. Ήδη, σε πολλά σημεία υπάρχει το ηλε­κτρο­νικό εισι­τή­ριο, οι πολυ­γλωσ­σι­κές ακου­στι­κές ξενα­γή­σεις και «επι­σκέ­ψεις» επαυ­ξη­μέ­νης και εικο­νι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Κλείνω θυμί­ζο­ντας ότι αύριο -και στο εξής κάθε χρόνο, στις 9 Φεβρουαρίου- είναι η Παγκό­σμια Ημέρα Ελλη­νι­κής Γλώσσας. Μια οφει­λό­μενη ανα­γνώ­ριση, με ομόφωνη απόφαση της UNESCO, στη μονα­δική και ανε­κτί­μητη συμβολή της γλώσσας μας στην παγκό­σμια πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά της ανθρω­πό­τη­τας. Την ιστορία και την αξία της ελλη­νι­κής γλώσσας ίσως να μην τις απο­δί­δει τίποτα καλύ­τερα από τον υπέροχο στίχο του Ελύτη, «Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμου­διές του Ομήρου». Ένα ζωντανό θαύμα 40 αιώνων. Θεμέλιο της εθνικής μας ταυ­τό­τη­τας, αλλά και ευθύνη, ειδικά σήμερα, σε μια ρευστή ψηφιακή εποχή. Καλή Κυριακή!

Πηγἠ: πρώτο θέμα