Κάλλιστος Διακογεωργίου: Ανάπτυξη με μέτρο και ρεαλισμό στα νησιά

Η θητεία σας κ. Δια­κο­γε­ωρ­γίου ανα­νε­ώ­θηκε ως αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Βιο­μη­χα­νίας, Ενέρ­γειας και Φυσικών Πόρων στις αρχές του 2026, με απόφαση του περι­φε­ρειάρχη Γ. Χατζη­μάρ­κου. Ποιες είναι οι προ­τε­ραιό­τη­τες και η στρα­τη­γική που θέτετε για τον ανα­πτυ­ξιακό σχε­δια­σμό της περιο­χής μας, μιας και είμαστε σχεδόν στο μέσον της τρέ­χου­σας θητείας της περι­φε­ρεια­κής αρχής;

Η ανα­νέ­ωση της θητείας μου είναι εντολή συνέ­χειας και ευθύνης. Βρι­σκό­μα­στε πράγ­ματι στο μέσον της θητείας της περι­φε­ρεια­κής αρχής, ωστόσο είναι το μέσον της τρίτης θητείας της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής υπό την στιβαρή καθο­δή­γηση του Περι­φε­ρειάρχη Γιώργου Χατζη­μάρ­κου, ενός ανθρώ­που που όλα αυτά τα χρόνια έχει απο­δεί­ξει ότι έχει σχέδιο, στό­χευση και στρα­τη­γική για να το υλο­ποι­ή­σει. Αυτή η λογική δια­πνέει και δια­περνά όλους τομείς και τα πεδία δράσης της Περι­φε­ρεια­κής Αρχής, με έμφαση στα μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα τους των πολι­τι­κών μας στο πεδίο και όχι ως εκθέ­σεις ιδεών. Στον δικό μου τομέα, η στρα­τη­γική μας είναι ξεκά­θαρη. Προ­ω­θούμε την ενερ­γειακή μετά­βαση όχι ως σύνθημα, αλλά ως εργα­λείο μείωσης κόστους για νοι­κο­κυ­ριά, επι­χει­ρή­σεις αλλά και για την ασφά­λεια του ενερ­γεια­κού εφο­δια­σμού των νησιών μας. Δεύ­τε­ρον, στη­ρί­ζουμε την βιο­μη­χα­νία και τη μετα­ποί­ηση με έμφαση στη νησιω­τι­κό­τητα. Κι επειδή ανά­πτυξη χωρίς σεβασμό στο περι­βάλ­λον δεν έχει μέλλον, ιδιαί­τερα στα νησιά μας στόχος μας παρα­μέ­νει η ισορ­ρο­πία ανάμεσα στην οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα και στην δια­φύ­λαξη του φυσικού κεφα­λαίου χωρίς εκπτώ­σεις αλλά και χωρίς ιδε­ο­λη­ψίες. Στο Νότιο Αιγαίο, στο σύνολο των νησιών του, δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια των πει­ρα­μα­τι­σμών. Με τον περι­φε­ρειάρχη Γιώργο Χατζη­μάρκο επι­λέ­γουμε δουλειά, ταχύ­τητα και μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα. Αυτό είναι το στοί­χημα για το υπό­λοιπο της θητείας μας.

Η βιο­μη­χα­νία και ο ευρύ­τε­ρος παρα­γω­γι­κός ιστός των Δωδε­κα­νή­σων απο­τε­λούν κρίσιμο πυλώνα ανά­πτυ­ξης, απα­σχό­λη­σης και ανθε­κτι­κό­τη­τας. Υπάρ­χουν προ­γράμ­ματα ανοιχτά σήμερα για τη στήριξη της βιο­μη­χα­νίας στο Αιγαίο;

Ο παρα­γω­γι­κός ιστός και η βιο­μη­χα­νία των Δωδε­κα­νή­σων είναι πράγ­ματι κρί­σι­μος πυλώνας ανά­πτυ­ξης, απα­σχό­λη­σης και ανθε­κτι­κό­τη­τας, ιδιαί­τερα σε ένα νησιω­τικό περι­βάλ­λον με αυξη­μένα κόστη και ιδιαι­τε­ρό­τη­τες. Σήμερα υπάρ­χουν ενεργά χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία μέσα από το νέο ΕΣΠΑ, εθνικά και ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα, που στη­ρί­ζουν την τεχνο­λο­γική ανα­βάθ­μιση, την ενερ­γειακή μετά­βαση, την ψηφιο­ποί­ηση και την εξω­στρέ­φεια των παρα­γω­γι­κών επι­χει­ρή­σεων στο Αιγαίο. Όμως για εμάς το ζητού­μενο δεν είναι απλώς να «υπάρ­χουν προ­γράμ­ματα». Είναι να είναι προ­σβά­σιμα, κατα­νοητά και εφαρ­μό­σιμα από τις ίδιες τις επι­χει­ρή­σεις. Γι’ αυτό ως Περι­φέ­ρεια δεν περιο­ρι­ζό­μα­στε στον ρόλο του θεατή, αλλά παρεμ­βαί­νουμε ενεργά ώστε τα χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία να λαμ­βά­νουν υπόψη τη νησιω­τι­κό­τητα, το μετα­φο­ρικό κόστος και τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες της τοπικής παρα­γω­γής. Η στό­χευσή μας είναι ξεκά­θαρη: στήριξη της βιο­μη­χα­νίας με πρα­κτικά εργα­λεία, λιγό­τερη γρα­φειο­κρα­τία και ουσια­στικό ανα­πτυ­ξιακό απο­τύ­πωμα για τη Δωδε­κά­νησο. Σήμερα, η ανα­συ­γκρό­τηση της παρα­γω­γι­κής βάσης των νησιών μας δεν απο­τε­λεί απλώς μια ανα­πτυ­ξιακή προ­τε­ραιό­τητα· είναι θεσμικό και πολι­τικό μας καθήκον. Η βιο­μη­χα­νία που διέ­θε­ταν τα Δωδε­κά­νησα μέχρι τα πρώτα μετα­πο­λε­μικά χρόνια και που στα­διακά απο­δυ­να­μώ­θηκε τις δεκα­ε­τίες της Μετα­πο­λί­τευ­σης, ως απο­τέ­λε­σμα πολι­τι­κών επι­λο­γών πρέπει να ανα­κάμ­ψει.

Τα φορο­λο­γικά κίνητρα για τις νησιω­τι­κές περιο­χές είναι κλειδιά για τη μείωση του κόστους μετα­φο­ρών και τη στήριξη της νησιω­τι­κό­τη­τας. Η Ρόδος όμως είναι το μονα­δικό νησί της Δωδε­κα­νή­σου που έμεινε εκτός του νέου καθε­στώ­τος στην επα­να­φορά των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ, παρά το μέγεθος και τη συμβολή της στην εθνική οικο­νο­μία. Είστε απο­δέ­κτης και σεις των παρα­πό­νων των επι­χει­ρη­μα­τιών, σαν να συσ­σω­ρεύ­ε­ται θυμός;

Τα φορο­λο­γικά κίνητρα για τα νησιά δεν είναι προ­νό­μιο, είναι εργα­λείο επι­βί­ω­σης της νησιω­τι­κό­τη­τας. Και ναι, είμαι απο­δέ­κτης έντονου προ­βλη­μα­τι­σμού κι εύλογης αγα­νά­κτη­σης από τις επι­χει­ρή­σεις της Ρόδου. Η εξαί­ρεση του νησιού από την επα­να­φορά των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών ΦΠΑ, παρά το μέγεθος, τη συμβολή και τα πραγ­μα­τικά του κόστη, δημιουρ­γεί ένα σαφές αίσθημα αδικίας. Η Ρόδος δεν παύει να είναι νησί επειδή είναι μεγάλη ή οικο­νο­μικά ισχυρή. Αντι­θέ­τως, ακριβώς λόγω του ρόλου της ως βασικού ανα­πτυ­ξια­κού και του­ρι­στι­κού πυλώνα, σηκώνει δυσα­νά­λογα βάρη σε υπο­δο­μές, μετα­φο­ρές και υπη­ρε­σίες. Όταν η νησιω­τι­κό­τητα αντι­με­τω­πί­ζε­ται απο­σπα­σμα­τικά και όχι με ενιαί­ους κανόνες, τότε το κόστος μετα­κυ­λί­ε­ται στις επι­χει­ρή­σεις και τελικά στην κοι­νω­νία. Ως Περι­φέ­ρεια έχουμε μετα­φέ­ρει ξεκά­θαρα στην κεντρική διοί­κηση ότι αυτή η επιλογή δεν είναι απλώς άδικη, αλλά και επι­κίν­δυνη ανα­πτυ­ξιακά. Ο θυμός που κατα­γρά­φε­ται δεν είναι πολι­τι­κός ούτε συγκυ­ρια­κός· είναι απο­τέ­λε­σμα πίεσης που συσ­σω­ρεύ­ε­ται εδώ και καιρό και, αν δεν υπάρξει διόρ­θωση, θα απο­τυ­πω­θεί στην πραγ­μα­τική οικο­νο­μία.

Ως αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, επι­χει­ρη­μα­τίας, μέλος της Διοί­κη­σης του ΕΒΕΔ, άνθρω­πος του αθλη­τι­σμού, διοι­κη­τικό μέλος της Ε.Π.Σ.Δ., ενεργό μέλος του πολι­τι­σμού και της κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς, καλεί­σθε να αντε­πε­ξέλ­θετε σε ένα απαι­τη­τικό έργο. Είναι η ανα­γνώ­ριση της μέχρι σήμερα προ­σπά­θειας από την κοι­νω­νία που σας δίνει την ώθηση να συνε­χί­ζετε με τους ίδιους ρυθμούς τόσες δεκα­ε­τίες;

Η μεγα­λύ­τερη ώθηση δεν είναι η προ­σω­πική ανα­γνώ­ριση, αλλά η αίσθηση ευθύνης απέ­να­ντι στην κοι­νω­νία. Όλοι οι ρόλοι που ανα­φέ­ρατε στην αυτο­διοί­κηση, την επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα, το Επι­με­λη­τή­ριο, τον αθλη­τι­σμό, τον πολι­τι­σμό και την κοι­νω­νική προ­σφορά δεν είναι ξεχω­ρι­στά κεφά­λαια, αλλά κομ­μά­τια της ίδιας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Είναι οι χώροι όπου δοκι­μά­ζε­ται καθη­με­ρινά η αντοχή της κοι­νω­νίας και της τοπικής οικο­νο­μίας. Η ανα­γνώ­ριση, όταν υπάρχει, λει­τουρ­γεί περισ­σό­τερο ως υπεν­θύ­μιση ότι οφεί­λεις να συνε­χί­σεις σοβαρά και με συνέ­πεια, όχι ως κίνητρο αυτο­ε­πι­βε­βαί­ω­σης. Αυτό που πραγ­μα­τικά με κρατά ενεργό τόσα χρόνια είναι η πεποί­θηση ότι ο τόπος μας χρειά­ζε­ται ανθρώ­πους που να μην απο­σύ­ρο­νται όταν τα πράγ­ματα δυσκο­λεύ­ουν, αλλά να παρα­μέ­νουν παρό­ντες, με σταθερό ρυθμό, καθαρό λόγο και διάθεση προ­σφο­ράς. Και αυτό δεν είναι προ­σω­πικό στοί­χημα· είναι στάση ζωής.

Είστε ο μακρο­βιό­τε­ρος εκλεγ­μέ­νος σύμ­βου­λος στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση στη Ρόδο, έχοντας υπη­ρε­τή­σει και στους δύο βαθμούς ανελ­λι­πώς, και στον Δήμο και στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Ξεχω­ρί­ζετε στην καρδιά σας κάποιες από τις συνερ­γα­σίες σας όλα αυτά τα χρόνια;

Όταν υπη­ρε­τείς την Τοπική Αυτο­διοί­κηση τόσα χρόνια, μαθαί­νεις ότι οι συνερ­γα­σίες δεν κρί­νο­νται μόνο από τους τίτλους ή τις θέσεις, αλλά από τις στιγμές ευθύνης και τις δύσκο­λες απο­φά­σεις. Θα ήταν άδικο και ίσως και επι­φα­νειακό να ξεχω­ρίσω πρόσωπα με όρους συναι­σθη­μα­τι­κής ιεράρ­χη­σης. Κάθε περί­ο­δος είχε τις δικές της προ­κλή­σεις και κάθε συνερ­γα­σία άφησε το απο­τύ­πωμά της. Σε μια τόσο μακρά πορεία στην Τοπική Αυτο­διοί­κηση, είναι ανα­πό­φευ­κτο να υπάρ­χουν συνερ­γα­σίες που σε σημα­δεύ­ουν. Είχα την τιμή να υπη­ρε­τήσω επί είκοσι συναπτά έτη τον Δήμο Ρόδου δίπλα στον αεί­μνη­στο δήμαρχο Δημήτρη Βενε­το­κλή και στη συνέ­χεια με τον δήμαρχο Γιώργο Γιαν­νό­πουλο, σε περιό­δους με δια­φο­ρε­τι­κές ανάγκες αλλά με κοινό παρο­νο­μα­στή τη δουλειά και το απο­τέ­λε­σμα. Από αυτές τις συνερ­γα­σίες έμαθα ότι η αυτο­διοί­κηση απαιτεί σχέδιο, αντοχή και καθη­με­ρινή παρου­σία. Αντί­στοιχα, στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, η συνερ­γα­σία μου με τον περι­φε­ρειάρχη Γιώργο Χατζη­μάρκο επι­βε­βαιώ­νει ότι όταν υπάρχει καθαρός στόχος και κοινή αντί­ληψη για την ανά­πτυξη των νησιών, μπορούν να παρα­χθούν μετρή­σιμα απο­τε­λέ­σματα βάζο­ντας πάνω απ’ όλα το συμ­φέ­ρον του τόπου. Αυτές είναι και οι συνερ­γα­σίες που μένουν. Αν κάτι κρατώ όλα αυτά τα χρόνια, είναι ότι η αυτο­διοί­κηση δεν είναι ατομικό άθλημα. Και αν παρα­μένω ενεργός αυτό οφεί­λε­ται στο πείσμα, τη συνέ­πεια, την αντοχή και την ειλι­κρί­νεια. Αυτές είναι οι αξίες που αντέ­χουν στον χρόνο.