Η απώλεια του Γιάννη Περάκη και ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του Στέργιου Χατζηπαπάκη

Συγκι­νεί και θυμίζει άλλες εποχές της αυτο­διοι­κη­σης με το κείμενο του ο τ.προι­στά­με­νος της ΤΕΔΚ Δωδε­κα­νή­σου και ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου κ. Στέρ­γιος Χατζη­πα­πά­κης. Είναι ένα κείμενο απο­χαι­ρε­τι­σμού  για τον Γιάννη Περάκη που έφυγε από τη ζωή και απο­λο­γι­σμού μιας ολό­κλη­ρης πορείας στον πρώτο βαθμό της αυτο­διοί­κη­σης.  Το κείμενο έχει ως εξής:

Ενας απο­λο­γι­σμός

Το τηλέ­φωνο μου κτύπησε πριν λίγες μέρες, ένα κακό προ­αί­σθημα, ο Γιάννης έφυγε…..ήταν το περιε­χό­μενο του.

Αμέσως άρχισαν να ξετυ­λί­γο­νται εικόνες στο μυαλό μου, καται­γι­στι­κές σαν κινη­μα­το­γρα­φική ταινία μπροστά στα μάτια μου. Πίσω στο μακρινό 1989 όταν νέος εγώ που ανα­ζη­τούσε δουλειά, πέρασα την πόρτα της Τοπικής Ενωσης Δήμων και Κοι­νο­τή­των Δωδε­κα­νή­σου (ΤΕΔΚΔ) για μια προ­κή­ρυξη που αφο­ρούσε την πρό­σληψη επι­στη­μο­νι­κού προ­σω­πι­κού. Εκεί συνά­ντησα για πρώτη φορά τον Γιάννη τον Περάκη, έναν νέο άνθρωπο, ο οποίος μου είπε με ευγέ­νεια ότι μπορώ να κατα­θέσω την αίτηση μου για να κριθεί από την επι­τροπή προ­σλή­ψεων. Μου σύστησε και την μετέ­πειτα συνά­δελφο μου μια νέα κοπέλα την Σπυ­ρι­δούλα Βασι­λάκη. Τα πράγ­ματα κύλησαν γρήγορα, παρου­σιά­σθηκα στην επι­τροπή και εκεί γνώρισα για πρώτη φορά πρόσωπα άγνωστα σε μένα, με τα οποία θα πορευό­μουν στον εργα­σιακό μου βίο. Τον Δήμαρχο Ρόδου Σάββα Καρα­γιάννη, τον Δήμαρχο Κω Κώστα Καΐ­σερλη, τον Δήμαρχο Λειψών Μπεν­νέτο Σπύρου,τον συγ­χω­ρε­μένο Δήμαρχο Μιχάλη Ζαΐρη από την Κάλυμνο,τους κοι­νο­τάρ­χες (συγ­χω­ρε­μέ­νους πλέον) Βασίλη Διά­κουλα από την Λίνδο και Στέφανο Δημητρά από τη Σορωνή, τον Φίλιππο Αντω­ναρά από το Γεννάδι, τον Πέτρο Μανω­λάκη από τον Εμπωνα, τον Γιάννη Μαριεττή από τις Φάνες κ.α. που δεν μπορώ να τους ανα­κα­λέσω στην μνήμη μου. Αργό­τερα προ­στέ­θη­καν σ’ αυτούς και άλλοι όπως ο μετέ­πειτα Δήμαρ­χος Ρόδου Μάνος Κόκ­κι­νος, ο Δήμαρ­χος Γιώργος Γιαν­νό­που­λος, ο Στέλιος Ρηνιού από την Καλ­λι­θέα (για χρόνια Γενικός Γραμ­μα­τέας της ΤΕΔΚΔ) όπως επίσης ο συγ­χω­ρε­μέ­νος ο Βασίλης Σταυ­ρια­νός από το Παρα­δείσι, ο Δήμαρ­χος Πανορ­μί­της Κοντα­ρά­τος από την Αστυ­πά­λαια,ο Δήμαρ­χος Δημή­τρης Δια­κο­μι­χά­λης από την Κάλυμνο, ο συγ­χω­ρε­μέ­νος ο Γαληνός Φλάσκος από το Πυλί της Κω, ο Δήμαρ­χος ο Μιχάλης Κορ­δί­νας από την Κρε­μα­στή τελευ­ταίος Πρό­ε­δρος της ΤΕΔΚΔ πριν την κατάρ­γηση της, ο Γιώργος ο Θαρ­ρε­νός από την Λίνδο, ο Μανώλης ο Σαββής από τη Νότια Ρόδο, ο Γιάννης ο Ιατρί­δης από την Καλ­λι­θέα κ.α. Ολοι τους άνθρω­ποι που προ­σέ­φε­ραν στον τόπο τους, με αγάπη και πάθος για τα νησιά μας, ο καθένας με τον τρόπο του και τα ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά του.

Αυτό ήταν το και­νούρ­γιο μου σύμπαν που το πορεύ­τηκα με επι­κε­φα­λής στην υπη­ρε­σία ως προϊ­στά­μενο τον Γιάννη τον Περάκη. Έναν άνθρωπο που έφαγε την ζωή με το κουτάλι δου­λεύ­ο­ντας σε διά­φο­ρες δου­λειές ακόμη και σε οικο­δο­μές, πριν να προ­σλη­φθεί στην νεο­σύ­στατη τότε ΤΕΔΚΔ την οποία οργά­νωσε στα πρώτα της βήματα από το μηδέν. Εκείνος μου εξήγησε τις δια­δι­κα­σίες λει­τουρ­γίας της υπη­ρε­σίας και της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης αλλά και πώς να ισορ­ροπώ ανάμεσα στα θέλω των αιρετών και τις δυνα­τό­τη­τες της υπη­ρε­σίας.

Έτσι πορευ­θή­καμε μαζί του και με τους υπό­λοι­πους συνα­δέλ­φους στους οποίους προ­στέ­θη­καν στην πορεία η Ελέγκω Παναγή (μετέ­πειτα Δήμαρ­χος Χάλκης), ο νομικός σύμ­βου­λος δικη­γό­ρος παρ΄Αρείω Πάγω ο Νίκος ο Πέρος, η Ειρήνη Λαθου­ράκη και ο Γιάννης ο Μπαλάς, για πάνω από είκοσι χρόνια μέχρι την συντα­ξιο­δό­τηση του Περάκη, το 2011, που ήταν και η τελευ­ταία χρονιά λει­τουρ­γίας της ΤΕΔΚΔ πριν μετα­τρα­πεί σε Περι­φε­ρειακή Ενωση Δήμων Νοτίου Αιγαίου με την ΤΕΔΚ Κυκλά­δων στα πλαίσια των ανα­διαρ­θρώ­σεων του προ­γράμ­μα­τος <<Καλ­λι­κρά­της>>. Σαν μια οικο­γέ­νεια.

Στην δεκα­ε­τία του 1990 ζήσαμε με τον Γιάννη τον Περάκη γεγο­νότα σταθ­μούς για την Τοπική Αυτο­διοί­κηση τόσο στον τόπο μας όσο και σε εθνικό επίπεδο. Ανακαλώ στη μνήμη μου τους αγώνες του Δημάρ­χου Ρόδου του Μάνου Κόκ­κι­νου για την δια­τή­ρηση του Δημο­τι­κού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου (τον καταρ­γούσε η νομο­θε­σία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης στα πλαίσια των κανόνων αντα­γω­νι­σμού), με τα αλλε­πάλ­ληλα ταξίδια μας στην Αθήνα στα Υπουρ­γεία Οικο­νο­μι­κών και Εσω­τε­ρι­κών,τις αμέ­τρη­τες συνε­δριά­σεις του Δ.Σ. και τις Γενικές Συνε­λεύ­σεις προ­κει­μέ­νου να μην χαθούν τα έσοδα για την Τοπική Αυτο­διοί­κηση. Τους αγώνες του Δημάρ­χου για το <<Ακταίον>>

και το ξενο­δο­χείο των <<Ρόδων>> για να περιέλ­θουν στον Δήμο Ρόδου. Επίσης την επιμονή και τον σχε­δια­σμό του Δημάρ­χου Κόκ­κι­νου για την ίδρυση και λει­τουρ­γία από το 1994 μέχρι σήμερα της Ανα­πτυ­ξια­κής Δωδε­κα­νή­σου Α.Ε(ΑΝ.ΔΩ Α.Ε) η οποία έφερε και δια­χει­ρί­στηκε στον νομό πολλά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ από ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα.

Αργό­τερα επί Δημάρ­χου Ρόδου και Προ­έ­δρου της ΤΕΔΚΔ του Γιώργου του Γιαν­νό­που­λου μετά τις κατα­στρο­φι­κές μεγάλες πυρ­κα­γιές στη Ρόδο το 1996 αλλά και στα άλλα νησιά, την σύσταση και λει­τουρ­γία της Εται­ρίας Πρό­λη­ψης Φυσικών Κατα­στρο­φών (ΕΤΑΙ.ΠΡΟ.ΦΥ.ΚΑ) η οποία ήταν και η μεγάλη αγάπη και αδυ­να­μία του Γιάννη. Από την αρχή έγινε το πάθος του και τον θυμάμαι να έχει ατε­λεί­ω­τες συζη­τή­σεις και αγωνία για την οργά­νωσή της και την λει­τουρ­γία της με τον τότε Διοι­κητή της Πυρο­σβε­στι­κής τον Σταύρο Παρα­λούση, τον Πρόεδρο των εργα­ζο­μέ­νων τον Νίκο τον Ρεσβάνη και τα άλλα παιδιά της εται­ρίας. Πόσα πυρο­σβε­στικά οχήματα χρεια­ζό­μα­στε, τι τύπου, πόσα πυρο­φυ­λά­κια κ.λ.π. Ήταν μία πρω­το­πόρα πρω­το­βου­λία της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης σε πανελ­λα­δικό επίπεδο, υπο­στη­ρι­κτική της Πυρο­σβε­στι­κής Υπη­ρε­σίας με άριστα απο­τε­λέ­σματα.

Θυμάμαι την χαρά του Γιάννη μόλις ολο­κλη­ρώ­σαμε τις πρώτες προ­μή­θειες ελαφρών πυρο­σβε­στι­κών οχη­μά­των. Χαι­ρό­ταν σαν να ήταν δικά του. Ακόμη θυμάμαι αργό­τερα την αγωνία του να υπάρ­χουν χρήματα για την συντή­ρηση και την καλή λει­τουρ­γία τους, την συμπλή­ρωση και με άλλα βαρέα οχήματα, τον εξο­πλι­σμό και τα εργα­λεία του προ­σω­πι­κού. Φρό­ντιζε να μην λείπει τίποτα. Κάποια από αυτά βρί­σκο­νται ακόμη εν λει­τουρ­γία σε κάποιους Δήμους.

Εκείνη την εποχή υπήρξαν και άλλες πρω­το­βου­λίες στις οποίες συμ­με­τείχε η ΤΕΔΚΔ επί προ­ε­δρίας Γιώργου Γιαν­νό­που­λου που αφο­ρού­σαν κοι­νω­νι­κές και αθλη­τι­κές δομές και δράσεις, όπως τον σύλλογο για την στήριξη των ΑΜΕΑ, το χει­ρο­τε­χνικό κέντρο Ρόδου, τα Island Games με την συμ­με­τοχή αθλητών της Δωδ/σου στους αγώνες των νησιών της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης κ.α.

Τις πιο έντονες ανα­μνή­σεις από εκείνη την δεκα­ε­τία αλλά και την επόμενη, τις έχω από τα μεγάλα ετήσια συνέ­δρια της ΤΕΔΚΔ που γινό­ντου­σαν σε διάφορα νησιά της Δωδε­κα­νή­σου, την Νίσυρο,την Τήλο, την Λέρο, τη Σύμη, την Κάρπαθο, την Κάσο, την Κάλυμνο, την Πάτμο, τους Λειψούς, το Καστελ­λό­ριζο αλλά και την Κύπρο.

Ήταν σημα­ντικό γεγονός για τον νομό, με συμ­με­τοχή αιρετών, βου­λευ­τών της Δωδ/σου, Νομαρ­χών, Περι­φε­ρειαρ­χών, Υπουρ­γών, δημο­σιο­γρά­φων και υπη­ρε­σια­κών παρα­γό­ντων. Συμ­με­τοχή περίπου 250-300 ατόμων για τα οποία έπρεπε να εξα­σφα­λι­στούν διαμονή και δια­τροφή καθώς και μετα­κι­νή­σεις, πράγμα καθόλου εύκολο με τις συν­θή­κες εκείνης της εποχής, με απο­τέ­λε­σμα ο Γιάννης να είναι πάντα αγχω­μέ­νος μέρες πριν, με τη σκέψη να συντο­νί­σει και να φέρει εις πέρας όλο αυτό το εγχεί­ρημα. Να ετοι­μα­στούν έγκαιρα οι φάκελ­λοι των συμ­με­τε­χό­ντων με ειση­γή­σεις, υπο­στη­ρι­κτικό υλικό, θεμα­το­λο­γία και πρό­γραμμα συνε­δρίου. Επίσης να εξα­σφα­λι­σθεί η αίθουσα του συνε­δρίου και η κάλυψη των εξόδων του. Θυμάμαι να είμαστε κάποιες φορές όλοι μαζί μέχρι τα μεσά­νυ­χτα και να ετοι­μά­ζουμε το υλικό μέχρι την τελευ­ταία στιγμή.

Ανακαλώ στην μνήμη μου τις φλο­γε­ρές διεκ­δι­κη­τι­κές ομιλίες των αιρετών της εποχής για τις υπο­δο­μές υγείας, παι­δείας, έργων υπο­δο­μής, συγκοι­νω­νιών και απο­μό­νω­σης των νησιών, προ­σω­πι­κού και στε­λέ­χω­σης των οργα­νι­σμών τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, τα οικο­νο­μικά τους κ.α. Επίσης τις τοπο­θε­τή­σεις των βου­λευ­τών της εποχής, του Κοσμά Σφυρίου, του Αρι­στο­τέλη Παυλίδη, του Κώστα Σκαν­δα­λίδη, του Τάσου Καρα­μά­ριου, του Γιώργου Νικη­τιάδη, της Μίκας Ιατρίδη. Τους Νομάρ­χες Γιάννη Μαχαι­ρίδη, Γιάννη Χαρα­λα­μπό­πουλο, Γιάννη Παρα­σκευά να τοπο­θε­τού­νται και αυτοί.

Στα συνέ­δρια αυτά μας συνό­δευε όλο το βαρύ πυρο­βο­λικό των δημο­σιο­γρά­φων του νομού, η Ελένη η Γλεντή, ο Γιώργος Ζαχα­ριά­δης, ο Λουκάς και ο Μιχάλης Μαστής, ο Σπύρος Παγκάς, ο πατήρ και ο υιός Αθα­να­σίου, ο Θανάσης Καρα­να­στά­σης, η Ρένα Βενια­νάκη, ο Βασίλης ο Χαλ­κί­της με τις κάμερές του, ο Θάνος Μυστι­λό­γλου με τις κάμερες του επίσης, ο Χρήστος ο Μυστι­λιά­δης και οι νεώ­τε­ροι, Μαρία Κυπριώτη, Κυριακή Πετρίδη, Χρι­στίνα Μέγα, Μαριέττα Γαβρι­λιώτη κ.α.

Ο Γιάννης πάντα εκεί κρα­τώ­ντας σφιχτά στο χέρι του το βαλι­τσάκι με τα έγγραφα και τα οικο­νο­μικά στοι­χεία του συνε­δρίου να τρέχει πάνω κάτω για να επι­λύ­σει απρό­βλε­πτα προ­βλή­ματα της τελευ­ταίας στιγμής για να μείνουν όλοι ευχα­ρι­στη­μέ­νοι.

Θα ανα­φερθώ σε 3 από αυτά τα συνέ­δρια που έμειναν έντονα χαραγ­μένα στη μνήμη μου και δεί­χνουν το θάρρος, την τόλμη αλλά και την ευαι­σθη­σία των ανθρώ­πων της Δωδε­κα­νή­σου.

Αρχές της δεκα­ε­τίας του 1990 συγκε­κρι­μένα τέλη Νοεμ­βρίου του 1992, συνέ­δριο στη Νίσυρο. Πλη­σιά­ζουμε εν μέσω θυελ­λω­δών ανέμων και καται­γί­δας με το πλοίο της ΔΑΝΕ <<ΚΑΜΙΡΟΣ>> στο λιμάνι στις 1 η ώρα μετά τα μεσά­νυ­χτα. Πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε ότι το πλοίο δεν μπορεί να δέσει στο λιμάνι. Γιάννη τι θα κάνουμε; Όλοι ανα­στα­τω­μέ­νοι. Ο Δήμαρ­χος Μάνος Κόκ­κι­νος μας φέρνει το μήνυμα. Το λιμε­ναρ­χείο μας ενη­μέ­ρωσε ότι θα έλθουν οι ψαράδες με τις λάντζες τους να μας βγάλουν στο λιμάνι. Μην φοβάστε, θα έρθουν από το πλάι του πλοίου για να μην υπάρξει κάποιο ατύχημα στον κατα­πέλτη. Πράγ­ματι σε λίγη ώρα σαν φαντά­σματα κάτω από το φως των αστρα­πών εμφα­νί­στη­καν οι λάντζες, προ­σέγ­γι­σαν το πλοίο στο πλάι και από τους μικρούς πλαϊ­νούς κατα­πέλ­τες άρχισαν να επι­βι­βά­ζουν τους συνέ­δρους. Ο Γιάννης τυλιγ­μέ­νος με το αδιά­βροχό του μέσα στη λάντζα κρα­τώ­ντας σφιχτά στο χέρι του το βαλι­τσάκι του προ­στα­τεύ­ο­ντας το από την βροχή. Ένα σκηνικό από­κο­σμο σαν σκηνές από ταινία. Η επι­στροφή μας το ίδιο περι­πε­τειώ­δης με ανέμους 7-8 μποφόρ ήρθε το <<ΝΗΣΟΣ ΚΑΛΥΜΝΟΣ>> να μας πάρει με τους ναυ­τι­κούς του σαν κασκα­ντέρ πάνω στον κατα­πέλτη να το δένουν στο λιμάνι και να μας βοηθούν να επι­βι­βα­στούμε. Ο καπε­τά­νιος ταχυ­δα­κτυ­λουρ­γός μας έφερε πίσω με ασφά­λεια.

Συνέ­δριο στην Κύπρο το 1997 αρχές Δεκεμ­βρίου μετά από απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου για στήριξη των αδελφών Κυπρίων και σύσφιξη των σχέσεων των τοπικών αυτο­διοι­κή­σεων μας. Το πρό­γραμμα προ­βλέ­πει επί­σκεψη στο σπίτι του αδι­κο­σκο­τω­μέ­νου Τάσου Ισαάκ. Πηγαί­νουμε σε ένα ταπεινό λίγο υπε­ρυ­ψω­μένο σπίτι κοντά σε συρ­μα­το­πλέγ­ματα που χωρί­ζουν την Κύπρο.

Ανε­βαί­νουμε μια μικρή σκάλα, μπροστά το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο με επι­κε­φα­λής τον Δήμαρχο και Πρόεδρο της ΤΕΔΚΔ Γιώργο Γιαν­νό­πουλο. Μπαί­νουμε σε ένα μικρό σκο­τεινό σαλο­νάκι. Μας υπο­δέ­χε­ται μια νέα μαυ­ρο­φο­ρε­μένη κοπέλα η σύζυγος του Ισαάκ κρα­τώ­ντας στην αγκαλιά της ένα μωρό. Την κόρη του Ισαάκ η οποία έμελλε να μην γνω­ρί­σει ποτέ τον πατέρα της. Ο Γιώργος Γιαν­νό­που­λος αρχίζει να μιλάει προς την χήρα του Ισαάκ και τους λίγους συγ­γε­νείς που είναι δίπλα της. Ενα ρίγος μας δια­περ­νάει και βουρ­κώ­νουμε όλοι. Ο Γιάννης δίπλα μου συγκι­νη­μέ­νος και βουρ­κω­μέ­νος κι αυτός.

Το 2001 απο­φα­σί­ζει το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο να γίνει το ετήσιο συνέ­δριο στο Καστε­λό­ριζο και να προ­σκα­λέ­σουμε και τον Πατριάρχη Βαρ­θο­λο­μαίο με τις ιδιαί­τε­ρες ευαι­σθη­σίες που έχει για θέματα προ­στα­σίας περι­βάλ­λο­ντος που ήταν και το κύριο θέμα του συνε­δρίου. Δύσκολο εγχεί­ρημα καθότι μακρινό το νησί με λίγα δρο­μο­λό­για πλοίων και λίγα κατα­λύ­ματα τότε για διαμονή τόσων ατόμων. Ο Γιάννης πάλι αγχω­μέ­νος πώς θα κατα­φέ­ρουμε να το διορ­γα­νώ­σουμε και με τέτοιον σημα­ντικό προ­σκα­λε­σμένο. Πρέπει να γίνουν όλα άψογα. Απο­φα­σί­ζουμε να ναυ­λώ­σουμε για τον πηγαιμό μας το κατα­μα­ράν <<Δωδε­κά­νη­σος express>> για να διευ­κο­λύ­νουμε τους συνέ­δρους. Όλα έτοιμα.

Αρχές Νοεμ­βρίου πάλι και ο καιρός ευμε­τά­βλη­τος. Πηγαί­νουμε στο λιμάνι της <<Κολόνας>> στη Ρόδο για την ανα­χώ­ρηση μας, 250 περίπου σύνε­δροι και συνοδοί. Μας ανα­κοι­νώ­νε­ται τότε από το λιμε­ναρ­χείο ότι έχει εκδοθεί απα­γο­ρευ­τικό απόπλου λόγω θυελ­λω­δών ανέμων 8 μποφόρ στη θάλασσα προς Καστε­λό­ριζο. Ο Γιάννης σε υπερ­διέ­γερση βημά­τιζε νευρικά πάνω κάτω, τι θα κάνουμε τώρα; Θα ακυ­ρώ­σουμε το συνέ­δριο; Ο Πατριάρ­χης θα πάει αύριο χωρίς να είμαστε εκεί; Αφού περι­μέ­ναμε κάμποση ώρα με τον εκνευ­ρι­σμό, τις δια­βου­λεύ­σεις και την αγωνία στο κατα­κό­ρυφο έρχεται ο Στέλιος ο Ρηνιού ο Γραμ­μα­τέας της ΤΕΔΚΔ και μας λέει ότι υπάρχει μια ενη­μέ­ρωση από το λιμε­ναρ­χείο ότι πιθανόν να έχουμε μια βελ­τί­ωση του καιρού τις πρώτες απο­γευ­μα­τι­νές ώρες και να γίνει άρση του απα­γο­ρευ­τι­κού. Πράγ­ματι μόλις άρχισε να σου­ρου­πώ­νει κατά τις 5 το από­γευμα έγινε άρση του απα­γο­ρευ­τι­κού και μας επέ­τρε­ψαν τον απόπλου. Το ταξίδι βέβαια ήταν δύσκολο λόγω της προη­γη­θεί­σας κακο­και­ρίας και της θαλασ­σο­τα­ρα­χής και για 5-6 ώρες το κατα­μα­ράν χόρευε στα κύματα μέσα στη νύχτα. Φθάσαμε αργά το βράδυ και εκεί μας περί­μενε άλλη μια δυσά­ρε­στη έκπληξη. Έβρεχε καταρ­ρα­κτω­δώς και δεν μπο­ρού­σαμε να ξεμυ­τί­σουμε από το πλοίο να πάμε στα δωμάτια μας. Τελικά όταν κόπασε κάπως η βροχή απο­βι­βα­στή­καμε και η άλλη μέρα ήταν ηλιό­λου­στη. Ήρθε ο Πατριάρ­χης, όλα πήγαν καλά και μας έμεινε μόνο η αγωνία. Ήταν ένα από τα πιο επι­τυ­χη­μένα και ιστο­ρικά συνέ­δρια της ΤΕΔΚΔ.

Με τον Γιάννη τον Περάκη ζήσαμε και τις 2 μεγάλες μεταρ­ρυθ­μί­σεις της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης σε εθνικό επίπεδο,τις συνε­νώ­σεις των ΟΤΑ πρώτα με το πρό­γραμμα <<Καπο­δί­στριας>> το 1997 και μετά με το πρό­γραμμα <<Καλ­λι­κρά­της>> το 2010. Έκτα­κτες συνε­δριά­σεις του Δ.Σ, έκτακτα αλλε­πάλ­ληλα συνέ­δρια, καβγά­δες και αντε­γκλή­σεις μεταξύ των αιρετών, αλλά και με τα υπουρ­γικά

στελέχη που ερχό­ντου­σαν για να τους πείσουν ότι είναι προς όφελος της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης. Περιο­δείες στα νησιά και ημε­ρί­δες ενη­μέ­ρω­σης μέσα σε τετα­μένο κλίμα. Τελικά με την καθο­δή­γηση του ορθο­λο­γι­στή και ακρι­βο­λό­γου υπουρ­γού Εσω­τε­ρι­κών Αλέκου Παπα­δό­που­λου στο πρό­γραμμα <<Καπο­δί­στριας>> και του υπουρ­γού Γιάννη Ραγκούση στο πρό­γραμμα

<<Καλ­λι­κρά­της>> έγιναν όσα προ­γραμ­μα­τί­στη­καν από την πολι­τεία και έτσι έχουμε την σημε­ρινή μορφή της αυτο­διοί­κη­σης των Δήμων και των Περι­φε­ρειών. Μεγάλη συμβολή στο απο­τέ­λε­σμα αυτό είχε και η Ελλη­νική Εταιρία Ανά­πτυ­ξης και Αυτο­διοί­κη­σης η γνωστή Ε.Ε.Τ.Α.Α που με τα στελέχη της παρείχε την τεχνική στήριξη.

Παράλ­ληλα με τα παρα­πάνω η ΤΕΔΚΔ στην δεκα­ε­τία του 1990 και του 2000 παρείχε γραμ­μα­τειακή υπο­στή­ριξη στο ίδρυμα υπο­τρο­φιών Δωδε­κα­νή­σου υπεύ­θυ­νος του οποίου ήταν ο κορυ­φαίος οικο­νο­μο­λό­γος, μελε­τη­τής και ερευ­νη­τής της Δωδε­κα­νή­σου Δρ. Μιλ­τιά­δης Λογο­θέ­της ο οποίος έφυγε από κοντά μας πριν λίγες μέρες πλήρης ημερών. Χρη­μα­το­δό­τησε στα πλαίσια των δυνα­το­τή­των του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού τις εκδό­σεις με επι­στη­μο­νικά και ιστο­ρικά συγ­γράμ­ματα των κορυ­φαίων μελε­τη­τών του νομού κ.κ Μιλ­τιάδη Λογο­θέτη, Μανώλη Μακρή, Κώστα Σκαν­δα­λίδη τ.Αντι­δη­μάρ­χου Ρόδου, Θεοφάνη Μπο­γιά­νου, της Στέγης γραμ­μά­των και τεχνών Δωδ/σου κ.α.

Μαζί με τον Γιάννη είχαμε την χαρά να γνω­ρί­σουμε όλους αυτούς τους αξιό­λο­γους ανθρώ­πους οι οποίοι άφησαν και αφήνουν το στίγμα τους και το έργο τους στη Δωδε­κά­νησο.

Αυτό ήταν το περί­γραμμα όσων ζήσαμε με τον Γιάννη Περάκη έναν καλό άνθρωπο, έναν καλό συνά­δελφο, έναν άνθρωπο της διπλα­νής πόρτας φιλό­τιμο και καλό φίλο αυτά τα είκοσι και πλέον χρόνια που περά­σαμε μαζί.

Τώρα που έφυγε για το μεγάλο ταξίδι τον απο­χαι­ρε­τούμε με αγάπη και οδύνη.

Εκ μέρους όλων των πρώην συνα­δέλ­φων του εκφρά­ζουμε την λύπη μας για την απώλεια του στην οικο­γέ­νεια του, την γυναίκα του την Δέσποινα, την κόρη του Αθα­να­σία και τους δύο γιούς του τον Γιώργο και τον Μιχάλη, με τις οικο­γέ­νειες τους.

 

Στέρ­γιος Χατζη­πα­πά­κης

τ.προϊ­στά­με­νος ΤΕΔΚΔ και ΠΕΔ Νοτίου Αιγαίου