Μιλτιάδης Λογοθέτης: Ο «θεματοφύλακας» της Δωδεκανησιακής μνήμης πέρασε στην αιωνιότητα

Σήμερα, η ατμό­σφαιρα στα Δωδε­κά­νησα είναι βαριά. Η Ρόδος και η αγα­πη­μένη του Νίσυρος απο­χαι­ρέ­τη­σαν έναν άνθρωπο που δεν υπήρξε απλώς ένας επι­στή­μο­νας, αλλά ένας αλη­θι­νός σκα­πα­νέας του πνεύ­μα­τος και της τοπικής μας αυτο­γνω­σίας.

Γράφει ο Χρήστος Μυστι­λια­δης

Ο Μιλ­τιά­δης Λογο­θέ­της, ο επί­τι­μος διδά­κτο­ρας και ερευ­νη­τής, έφυγε από κοντά μας, αφή­νο­ντας πίσω του ένα κενό δυσα­να­πλή­ρωτο.

Μια πορεία προ­σφο­ράς και ορά­μα­τος 

Στην εξόδιο ακο­λου­θία, οι λόγοι που ακού­στη­καν ήταν η δίκαιη ανα­γνώ­ριση μιας ζωής αφιε­ρω­μέ­νης στην προ­σφορά. Από τον Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κ.κ. Κύριλλο που τόνισε ότι ο εκλιπών «εμε­γά­λυνε το έθνος μας», μέχρι τον Δήμαρχο Νισύρου, Χρι­στοφή Κορω­ναίο, και τους εκπρο­σώ­πους των γραμ­μά­των, όλοι στά­θη­καν στο μνη­μειώ­δες έργο του. Ο «Δωδε­κα­νη­σια­κός Τύπος», βρα­βευ­μέ­νος από την Ακα­δη­μία Αθηνών, και οι μελέτες του για την οικο­νο­μία, παρα­μέ­νουν φάροι γνώσης.

Η προ­σω­πική μου μαρ­τυ­ρία: 50 χρόνια διδαχής 

Για μένα, ο Μιλ­τιά­δης Λογο­θέ­της ήταν κάτι πολύ περισ­σό­τερο από ένα δημόσιο πρόσωπο. Η σχέση μας ξεκινά πίσω στο 1972. Μαθη­τευό­με­νος δημο­σιο­γρά­φος τότε, τον επι­σκε­πτό­μουν καθη­με­ρινά επί χρόνια στο Εμπο­ρικό Επι­με­λη­τή­ριο. Ήταν εκεί, στον χώρο όπου χάραζε μια νέα πορεία ανα­πτυ­ξια­κής προ­ο­πτι­κής για τον τόπο —μια πορεία που συνέ­χισε αργό­τερα και στην Ένωση Ξενο­δό­χων Ρόδου.

Θυμάμαι με συγκί­νηση τις αμέ­τρη­τες κου­βέ­ντες μας. Χαι­ρό­μουν να τον ακούω και να διδά­σκο­μαι από τις αστεί­ρευ­τες γνώσεις του. Ακόμη και όταν απο­σύρ­θηκε από την ενεργό δράση, η επι­κοι­νω­νία μας παρέ­μεινε ζωντανή, έστω και σπο­ρα­δική. Η τελευ­ταία μας φορά ήταν τον περα­σμένο Οκτώ­βριο· μια συνο­μι­λία που τώρα κρατώ ως πολύ­τιμο φυλαχτό.

Ένας σπου­δαίος δια­νο­ού­με­νος, ένας αλη­θι­νός φίλος 

Πέρα από τους τίτλους και τις δια­κρί­σεις, ο Μιλ­τιά­δης Λογο­θέ­της ήταν ένας σπου­δαίος δια­νο­ού­με­νος που διέθετε το σπάνιο χάρισμα της απλό­τη­τας. Τον ευχα­ρι­στώ βαθιά που όλα αυτά τα χρόνια με αντι­με­τώ­πιζε με ειλι­κρινή φιλία και κατα­νό­ηση.

Η τελευ­ταία του επι­θυ­μία για την ίδρυση βιβλιο­θή­κης στη γενέ­τειρά του, τη Νίσυρο, είναι η τελική του σφρα­γίδα: ένας άνθρω­πος που μέχρι την τελευ­ταία στιγμή νοια­ζό­ταν για το πώς η γνώση θα φτάσει στους νέους.

Καλό ταξίδι στο φως, αγα­πη­μένε μου Δάσκαλε. Το παρά­δειγμά σου θα συνε­χί­σει να μας καθο­δη­γεί.

Στις φωτο­γρα­φίες εκφω­νούν επι­κή­δειους ο Μητρο­πο­λί­της  Ρόδου, ο Μιχάλης Σκου­μιός,  Καθη­γη­τής, Αντι­πρό­ε­δρος ΠΤΔΕ Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, ο Δήμαρ­χος Νισύρου Χρι­στο­φής Κορω­ναίος και ο Νίκος Κων­στα­ντι­νί­δης, ως εκπρό­σω­πος της Ομο­σπον­δίας Δωδε­κα­νη­σια­κών Παροι­και­κών Σωμα­τείων Ρόδου και της Στέγης Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου.