Ο Γ.Νικητιάδης για τον Μ.Λογοθέτη: Τεράστια η πνευματική κληρονομιά που μας αφήνει

Στο συλ­λυ­πη­τή­ριο μή­νυ­μα του για τον θά­να­το του Μιλ­τιά­δη Λο­γο­θέ­τη ο βου­λευ­τής του ΠΑΣΟΚ κ. Γιώρ­γος Νι­κη­τιά­δης ανα­φέ­ρε τα εξής:

Με βαθιά θλίψη απο­χαι­ρε­τώ τον Μιλ­τιά­δη Λο­γο­θέ­τη, έναν σπου­δαίο Δω­δε­κα­νή­σιο δια­νο­ού­με­νο, έναν άν­θρω­πο που υπη­ρέ­τη­σε με αφο­σί­ω­ση την ιστο­ρία, τον πο­λι­τι­σμό και τη συλ­λο­γι­κή μνήμη του τόπου μας.

Μας συ­νέ­δεε κοινή κα­τα­γω­γή από τη Νί­συ­ρο και κοινή αγω­νία για τον τόπο. Για εμένα προ­σω­πι­κώς υπήρ­ξε ανε­ξά­ντλη­τη πηγή πλη­ρο­φό­ρη­σης και πο­λύ­τι­μος συ­νο­μι­λη­τής. Στα πρώτα χρό­νια της πο­λι­τι­κής μου πο­ρεί­ας, η γνώση του, η ιστο­ρι­κή του μνήμη και η νη­φά­λια κρίση του απο­τέ­λε­σαν στα­θε­ρό ση­μείο ανα­φο­ράς και στή­ρι­ξης.

Η απώ­λειά του δεν αφορά μόνο την επι­στη­μο­νι­κή κοι­νό­τη­τα, αλλά ολό­κλη­ρη τη Δω­δε­κά­νη­σο. Με το πο­λυ­βρα­βευ­μέ­νο έργο του, τη γνώση και το ήθος του, ο Μιλ­τιά­δης Λο­γο­θέ­της συ­νέ­βα­λε κα­θο­ρι­στι­κώς στη με­λέ­τη της ιστο­ρι­κής και οι­κο­νο­μι­κής δια­δρο­μής των νη­σιών μας, με ιδιαί­τε­ρη έμ­φα­ση στη Ρόδο, τη Νί­συ­ρο και τον του­ρι­σμό, τον οποίο αντι­με­τώ­πι­σε όχι μόνο ως οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα αλλά ως ιστο­ρι­κό και κοι­νω­νι­κό φαι­νό­με­νο.

Ο Μιλ­τιά­δης Λο­γο­θέ­της δεν πε­ριο­ρί­στη­κε στη συγ­γρα­φή και την έρευ­να. Αγω­νί­στη­κε εμπρά­κτως για τη μορ­φω­τι­κή θω­ρά­κι­ση της Ρόδου και της Δω­δε­κα­νή­σου, στη­ρί­ζο­ντας με συ­νέ­πεια την ίδρυ­ση και την ανά­πτυ­ξη του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου, με την πε­ποί­θη­ση ότι η ανά­πτυ­ξη χωρίς παι­δεία είναι γράμ­μα κενό.

Τα βι­βλία και το αρ­χείο του θα συ­νε­χί­σουν να δι­δά­σκουν και να φω­τί­ζουν τις επό­με­νες γε­νιές. Η μνήμη του θα πα­ρα­μεί­νει ζω­ντα­νή στον τόπο που τόσο αγά­πη­σε και υπη­ρέ­τη­σε.

Ο Μιλ­τιά­δης Λο­γο­θέ­της αφή­νει πίσω του μια σπου­δαία πνευ­μα­τι­κή κλη­ρο­νο­μιά για τη Δω­δε­κά­νη­σο και την ελ­λη­νι­κή ιστο­ρι­κή έρευ­να.

Εκ­φρά­ζω τα ει­λι­κρι­νή μου συλ­λυ­πη­τή­ρια στα παι­διά του, Σμα­ρά­γδα, Ιά­κω­βο και Στέ­λιο, καθώς και στον αδελ­φό του Γιάν­νη.

Αιω­νία του η μνήμη.