Γιώργος Χατζημάρκος: «Στην κοινωνία, στον κόσμο της παραγωγής και του μόχθου, οφείλεται η καλή πορεία του τόπου μας»

ΔΑ: Καλη­μέρα κ. Περι­φε­ρειάρχη. Χρόνια πολλά και σας ευχα­ρι­στώ για την αποδοχή της συνά­ντη­σης και της συνέ­ντευ­ξης.  

ΓΧ: Καλη­μέρα κ. Αθα­να­σίου. Χρόνια Πολλά και σε εσάς. Είναι χαρά μου και με τιμά η ευκαι­ρία που μου δίνετε να απευ­θυνθώ στους συμπο­λί­τες μας μέσα από την εφη­με­ρίδα σας.

ΔΑ: Πριν μπούμε στα δύσκολα, να ρωτήσω το απλό. Βλέπω ότι στο­λί­σατε ελιά αντί για έλατο.

ΓΧ: Ναι. Δεν ήθελα να έχω κάτι άλλο δίπλα στην ελιά μας και έτσι της βάλαμε μόνο δυο φωτάκια για να συμ­με­τά­σχει και αυτή στο κλίμα των εορτών.

ΔΑ: Είναι η ελιά που έμεινε από πέρσι;   

ΓΧ: Ναι, είναι η ίδια. Αλλά δεν έμεινε κ. Αθα­να­σίου. Ρίζωσε. Οι ελιές ριζώ­νουν και όταν ριζώσει κάτι καλό, δεν το ξερι­ζώ­νεις επειδή άλλαξε ημε­ρο­λό­γιο. Αντι­θέ­τως, το φρο­ντί­ζεις με αγάπη.

ΔΑ: Πάμε στο ημε­ρο­λό­γιο λοιπόν. Πώς κλείνει για εσάς το 2025;

ΓΧ: Με τον τρόπο που κλεί­νουν οι χρονιές στις οποίες δού­λε­ψες και αγω­νί­στη­κες με πάθος: με απο­λο­γι­σμό χωρίς δικαιο­λο­γίες και με σχέδιο χωρίς αυτα­πά­τες.

ΔΑ: Αν υπο­θέ­ταμε ότι χωρούσε ο απο­λο­γι­σμός μίας χρονιάς σε μία μόνο λέξη, ποια θα επι­λέ­γατε;  

ΓΧ: Ανθε­κτι­κό­τητα.

ΔΑ: Την είπατε πολλές φορές μέσα στη χρονιά. Τι εννο­είτε όταν λέτε «ανθε­κτι­κό­τητα»;

ΓΧ: Εννοώ αυτό που ο πολίτης κατα­λα­βαί­νει χωρίς πολλές θεωρίες: να μη σε ρίχνει κάτω το απρό­ο­πτο. Να μη σε παρα­λύει η δυσκο­λία. Να χτίζεις αντοχές, υπο­δο­μές, δια­δι­κα­σίες και νοο­τρο­πία που «κρατάνε» όταν έρθει η καται­γίδα – κυριο­λε­κτικά και μετα­φο­ρικά.

ΔΑ: Ανα­φέ­ρε­στε στο τραύμα που άφησε στη Ρόδο η θεο­μη­νία Bora;

ΓΧ: Δεν είναι τραύμα. Το τραύμα σε κάνει να κλεί­νε­σαι. Το μάθημα σε κάνει να αλλά­ζεις. Ήταν μάθημα λοιπόν.

ΔΑ: Και πού βρι­σκό­μα­στε με τις απο­κα­τα­στά­σεις στη Ρόδο;

ΓΧ: Πριν πάμε στο πού βρι­σκό­μα­στε, θα ξεκι­νήσω θυμί­ζο­ντάς σας τη συζή­τηση που γινόταν στη Ρόδο τους πρώτους δύο μήνες μετά από την Bora.  Αυτο που άκουγες λοιπόν τότε ήταν ότι θα έρθει η σεζόν του 2025 και το νησί δεν θα είναι ούτε έτοιμο, ούτε λει­τουρ­γικό. Σωστά το θυμάμαι;

ΔΑ: Σωστά το θυμάστε.

ΓΧ: Το του­ρι­στικό 2025 ήρθε σε ένα νησί που ήταν λει­τουρ­γικό κ. Αθα­να­σίου και αυτό δεν πρέπει να το προ­σπερ­νάμε ως ένα ακόμα δεδο­μένο της σειράς αυτών που οι πονηροί της πολι­τι­κής πιάτσας προ­βάλ­λουν ως “αυτο­νό­ητα”.

ΔΑ: Δεν ήταν δηλαδή “αυτο­νό­ητο” ; 

ΓΧ: Ήρθε η ώρα νομίζω να το απα­ντή­σετε εσείς αυτό. Όχι εσείς προ­σω­πικά, αλλά εσείς ως κλάδος. Να κάνετε μια δημο­σιο­γρα­φική έρευνα τόσο στην πατρίδα μας όσο και στην Ευρώπη και να μας παρου­σιά­σετε χρόνους απο­κα­τά­στα­σης μετά από αντί­στοι­χου μεγέ­θους κατα­στρο­φές.

ΔΑ: Θα ξεκι­νήσω λέγο­ντάς σας ότι το νησί ήταν πράγ­ματι λει­τουρ­γικό. Αλλά ομολογώ ότι δεν σκέ­φτηκα το ενδε­χό­μενο μιας τέτοιας έρευνας. Για να την ζητάτε, να υποθέσω ότι πιστεύ­ετε πως το απο­τέ­λε­σμα θα είναι θετικό για εσάς; 

ΓΧ: Όχι για εμένα, για τον τόπο μας. Βλέπετε, εδώ κάποιοι βάζουν πολλή ενέρ­γεια στο να πλήξουν πρόσωπα αδια­φο­ρώ­ντας για τον τόπο. Αδια­φο­ρώ­ντας για τον τόπο, αδια­φο­ρώ­ντας για την πραγ­μα­τι­κό­τητα, αδια­φο­ρώ­ντας για την αλήθεια.

ΔΑ: Εγώ λοιπόν από την πλευρά μου, δεσμεύ­ο­μαι ότι θα την κάνω αυτή την έρευνα. Γυρί­ζο­ντας τώρα στα δικά μας, είμαστε εντάξει ως προς τις απο­κα­τα­στά­σεις; 

ΓΧ: Έγινε πολλή δουλειά κ. Αθα­να­σίου. Μπήκαν προ­τε­ραιό­τη­τες που έκαναν λει­τουρ­γικό το νησί, κερ­δή­θη­καν μάχες με τον χρόνο, τη γρα­φειο­κρα­τία, την ανάγκη χρη­μα­το­δό­τη­σης. Επι­δεί­χθη­καν αντα­να­κλα­στικά και επάρ­κεια δια­χεί­ρι­σης. Στο Φαλη­ράκι, στη λεωφόρο Τσαΐρι-Αεροδρομίου, στις Πετα­λού­δες, στην Καλυθιές-Ψίνθος και αλλού. Πετύ­χαμε ταυ­τό­χρονη εκτέ­λεση εξαι­ρε­τικά απαι­τη­τι­κών έργων σε χρόνο ρεκόρ για τα δεδο­μένα του τόπου μας. Και όχι μόνο στη Ρόδο. Είχαμε και στη Σαντο­ρίνη μεγάλη αγωνία για το 2025. Χρειά­στηκε και εκεί να γίνουν παρεμ­βά­σεις και έργα που θα καθι­στού­σαν λει­τουρ­γι­κές πολλές σημα­ντι­κές περιο­χές της Σαντο­ρί­νης για τη σεζόν του 2025. Και εκεί δου­λέ­ψαμε σκληρά, σε δύσκο­λες παρεμ­βά­σεις και εκτός των αρμο­διο­τή­των μας, και πετύ­χαμε να κατα­στή­σουμε λει­τουρ­γι­κές κρί­σι­μες για τον του­ρι­σμό, της Σαντο­ρί­νης και της Ελλάδας, περιο­χές. Σε δύο λοιπόν εμβλη­μα­τι­κούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας μας, Ρόδο και Σαντο­ρίνη, η Περι­φέ­ρειά μας ήταν εκεί όταν και όπως έπρεπε ξεπερ­νώ­ντας εμπόδια, διευ­ρύ­νο­ντας τα όρια και δίνο­ντας λύσεις.

ΔΑ: Το αυτο­νό­ητο δηλαδή.

ΓΧ: Εννο­εί­ται (γελά)

ΔΑ: Το είπα για να σας πειράξω και για να σας ιντρι­γκάρω για τη συνέ­χεια. Το πιο δύσκολο πιο ήταν; 

ΓΧ: Ο πόλεμος στο εσω­τε­ρικό.

ΔΑ: Ο πόλεμος στο εσω­τε­ρικό; Τώρα με προ­κα­λείτε για πολλές ερω­τή­σεις. 

ΓΧ: Εντάξει, μην σοκά­ρε­στε. Αν δεν σας φτάσει ο χρόνος της μίας ώρας θα μεσο­λα­βήσω στην κυρία Δημο­πού­λου να μας δώσει παρά­ταση (γελά).

ΔΑ: Εννο­είτε προ­φα­νώς την κόντρα με τη ΔΕΥΑ Ρόδου; 

ΓΧ: Ναι και όχι μόνο. Εννοώ τον ανηλεή πόλεμο ενα­ντίον όλων σχεδόν των έργων που τρέ­χουμε αυτή την περίοδο. Εννοώ μια βαριά, καλά οργα­νω­μένη, αδί­στα­κτη βιο­μη­χα­νία καταγ­γε­λιών. Βιο­μη­χα­νία στην κυριο­λε­ξία. Μια τερά­στια προ­σπά­θεια να τα στα­μα­τή­σουν όλα.

ΔΑ: Για να κερ­δί­σουν τι κ. Περι­φε­ρειάρχη; 

ΓΧ: Για να ται­ριά­ζει ο τόπος σε αυτούς. Για να τον κρα­τή­σουν κοντό, λίγο και μίζερο. Τόσο όσο και το πολι­τικό και ηθικό μπόι τους.

ΔΑ: Δεν σας στα­μά­τη­σαν όμως και ο κόσμος σας το πιστώ­νει αυτό.

ΓΧ: Καταρ­χήν, δεν θέλω να πιστώ­σει σε εμένα ο κόσμος την υπέροχη δουλειά που γίνεται αλλά στους συνερ­γά­τες μου. Σε αυτούς χρωστάω και εγώ.

ΔΑ: Παντού είχατε ή έχετε όπως λέτε αυτόν τον εσω­τε­ρικό πόλεμο; 

ΓΧ: Για να είμαι δίκαιος, όχι. Στη Σαντο­ρίνη, για παρά­δειγμα, δεν είχαμε καθόλου πόλεμο. Δου­λέ­ψαμε αρμο­νικά. Εδώ είναι η εστία.

ΔΑ: Κύριε Περι­φε­ρειάρχη, εμείς, από έξω, αυτό το εισπράτ­τουμε είτε ως πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση, είτε ως “καυγά”. Εσείς το περι­γρά­φετε ως πόλεμο.  

ΓΧ: Έχει ξεπε­ρά­σει κάθε όριο πολι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Έχει ξεπε­ρά­σει κάθε όριο πολι­τι­κής ηθικής. Είναι ο ορισμός της πολι­τι­κής αθλιό­τη­τας και απο­τε­λεί επιλογή αυτών που εφαρ­μό­ζουν αυτές τις πρα­κτι­κές.

ΔΑ: Δεν επη­ρε­ά­ζει όμως τη δουλειά που πρέπει να γίνει. Κάνω λάθος; 

ΓΧ: Φυσικά και την επη­ρε­ά­ζει. Φαντα­στείτε ότι έχουμε 30 μόνο ανθρώ­πους που πρέπει να τρέξουν εκα­το­ντά­δες έργα σε 50 νησιά μας. Αυτοί οι ίδιοι άνθρω­ποι πρέπει να γράφουν, σχεδόν καθη­με­ρινά πλέον, και δεκάδες ανα­φο­ρές και απα­ντη­τικά υπο­μνή­ματα. Είναι δυνατόν να πιστεύ­ουμε ότι δεν επη­ρε­ά­ζο­νται;

Το έργο μας προχωρά κ. Αθα­να­σίου αλλά δεν χρω­στάμε ανθρω­πο­θυ­σίες στους συμπλεγ­μα­τι­κους καταγ­γέλ­λο­ντες. Είναι υπο­νο­μευ­τές και θα κάνουμε να ξέρετε τα αδύνατα δυνατά να τρα­βή­ξουμε την κου­κούλα της δειλίας τους και να τους απο­κα­λύ­ψουμε στην κοι­νω­νία. Και στην δικαιο­σύνη. Αρκετά έχουμε ανεχθεί το τρίγωνο : στημένη δημο­σιο­γρα­φική διαρροή-καταγγελία στις αρχές-ερώτημα στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο.

ΔΑ: Κατα­νοητό. Θέλω να σας ρωτήσω αυτό που ρωτάει ο κόσμος: θα ξανα­γί­νουν πλημ­μύ­ρες;

ΓΧ: Γιατί με ρωτάτε; Έχετε μπερ­δευ­τεί και εσείς από το κατα­σκευα­σμένο αυτο­νό­ητο και το συγ­χέ­ετε με το πραγ­μα­τικό αυτο­νό­ητο; Θα σας απα­ντήσω όπως πρέπει: πλημ­μύ­ρες θα υπάρ­ξουν και στο μέλλον, γιατί η κλι­μα­τική κρίση ήρθε για να μείνει. Με δια­λείμ­ματα, αλλά με συνέ­χεια. Και το ζήτημα είναι πόσο προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι είμαστε, πόσο σωστά δια­στα­σιο­λο­γούμε πλέον τα νέα έργα και πόσο στα­μα­τάμε να χτί­ζουμε λάθος πάνω στο λάθος.

ΔΑ: Δηλαδή, το “όλα με καθα­ρι­σμούς” που είχε ανοίξει τότε ως συζή­τηση;

ΓΧ: Είναι από τα πιο επι­κίν­δυνα ψέματα κ. Αθα­να­σίου. Αν πιστέ­ψει η κοι­νω­νία ότι τα ακραία φαι­νό­μενα τα νικάς με ένα φορτηγό και ένα φορ­τω­τάκι που βγάζει κλαδιά από ένα ρέμα, τότε έχουμε χάσει τη μάχη πριν ξεκι­νή­σει.

ΔΑ: Κάποιοι θα πουν ότι έχετε κίνητρο για αυτό που μόλις μου είπατε. 

ΓΧ: Δεν με πει­ρά­ζει. Δεν έχω πρό­βλημα με την κριτική κ. Αθα­να­σίου. Έχω πρό­βλημα με την παρα­πλη­ρο­φό­ρηση. Σήμερα, κάποιοι δια­δί­δουν στην κοι­νω­νία το ψέμα ότι αν καθα­ρί­σεις καλά ένα ποτάμι θα χωρέσει οποια­δή­ποτε ποσό­τητα νερού. Αυτό είναι το επι­κίν­δυνο κ. Αθα­να­σίου.

ΔΑ: Θα σας προ­κα­λέσω: οι ευθύνες μοι­ρά­ζο­νται;

ΓΧ: Οι ευθύνες δεν είναι πίτα να τις μοι­ρά­σεις για να μη θυμώσει κανείς. Οι ευθύνες είναι χρέος να τις εντο­πί­σεις για να μη ξανα­πλη­ρώ­σεις το ίδιο λάθος. Και να σας πω και κάτι; Όποιος φοβάται να πει “εδώ φταίμε’’, δεν θα κατα­φέ­ρει ποτέ να πει και “εδώ διορθώνουμε’’. Επι­στρέ­φο­ντας όμως στο ερώτημά σας για τους καθα­ρι­σμούς των ρεμάτων, έχω και εγώ την απορία πως αυτή την τόσο απλή μέθοδο δεν την ανα­κά­λυ­ψαν ακόμα οι υπό­λοι­ποι λαοί και οι χώρες της Δύσης;

ΔΑ: Λέτε συχνά ότι δεν είστε φίλος του ξύλινου λόγου και κάθε φορά που έχω την χαρά να μιλώ μαζί σας μου το επι­βε­βαιώ­νετε. Αλήθεια, δεν έχουν αυτές οι χώρες προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό για καθα­ρι­σμούς; 

ΓΧ: Καταρ­χήν, ο ξύλινος λόγος είναι ο πρό­λο­γος της αδρά­νειας. Και η αδρά­νεια είναι πολυ­τέ­λεια που δεν επι­τρέ­πε­ται. Οι καθα­ρι­σμοί τώρα είναι μια ακόμη ελλη­νική πατέντα για την κατα­σκευή δια­δι­κτυα­κών ενόχων. Είναι δυνατόν να πλημ­μυ­ρί­ζει όλος ο πλα­νή­της και να μην πηγαί­νουν με ένα φορτωτή να μαζέ­ψουν τα κλαδιά; Από τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες μέχρι τα ενωμένα Αραβικά Εμιράτα και όλη την Ευρώπη, δεν έχουν προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό για καθα­ρι­σμούς;

ΔΑ: Αλλάζω θέμα. Πως έκλεισε το του­ρι­στικό 2025; 

ΓΧ: Εξαι­ρε­τικά. Αν ανα­λο­γι­στούμε δε το συνο­λικό περι­βάλ­λον, διεθνές και ευρω­παϊκό, τότε αποκτά ακόμα μεγα­λύ­τερη αξία η θετική πορεία του του­ρι­σμού για μια ακόμη χρονιά. Το 2025 μας άφησε πάλι το μήνυμα ότι τα νησιά μας είναι ισχυροί και ώριμοι προ­ο­ρι­σμοί και ότι οι νησιώ­τες μας είναι άξιοι οικο­δε­σπό­τες που κερ­δί­ζουν καθη­με­ρινά την εμπι­στο­σύνη.

ΔΑ: Ο κόσμος μιλά για την ουσία, την οικο­νο­μική, και όχι τις αφίξεις. Τι απα­ντάτε σε αυτό; 

ΓΧ: Με τους συνερ­γά­τες μου κ. Αθα­να­σίου, κοιτάμε την ποιό­τητα, την εμπει­ρία και την κοι­νω­νική ισορ­ρο­πία. Συμφωνώ απόλυτα ότι ο του­ρι­σμός δεν είναι μόνο αφίξεις. Απαντώ λοιπόν ότι όλοι οι λαοί και οι χώρες από τις οποίες αντλούμε επι­σκέ­πτες αντι­με­τω­πί­ζουν  σημα­ντι­κές προ­κλή­σεις που έχουν πιέσει την κατα­να­λω­τική τους δύναμη. Βλέπετε, υπάρχει παντού αύξηση τιμών, στε­γα­στική και ενερ­γειακή κρίση και οικο­νο­μική ανα­σφά­λεια. Μέσα σε αυτό το διεθνές περι­βάλ­λον, πετύ­χαμε για μια ακόμη χρονιά όχι μόνο αύξηση στις αφίξεις αλλά να βελ­τιώ­σουμε και τους οικο­νο­μι­κούς δείκτες. Αυτή είναι επι­τυ­χία της κοι­νω­νίας κ. Αθα­να­σίου. Είναι απο­τέ­λε­σμα της συλ­λο­γι­κής δου­λειάς μιας κοι­νω­νίας που ξέρει τι θέλει και ξέρει να δίνει τον καλύ­τερο εαυτό της στις υπη­ρε­σίες και την εμπει­ρία που προ­σφέ­ρει στον επι­σκέ­πτη μας. Σε αυτό τον υπέροχο κόσμο, της παρα­γω­γής και του μόχθου, οφεί­λε­ται η καλή πορεία του τόπου μας.

ΔΑ: Για το 2026, τι λένε τα μηνύ­ματα που παίρ­νετε εσείς;

ΓΧ: Είναι αισιό­δοξα κ. Αθα­να­σίου. Είναι θετικό το κλίμα για τη χώρα μας και ειδικά για τα νησιά μας και είναι κρίσιμο να δια­τη­ρή­σουμε αυτό το θετικό momentum.

ΔΑ: κ. Περι­φε­ρειάρχη, υπάρχει ταυ­τό­χρονα μια μεγάλη συζή­τηση που έχει ανοίξει για τα καλά σχετικά με τις αρνη­τι­κές συνέ­πειες του του­ρι­σμού στα νησιά. Και θα βάλω στη συζή­τηση δύο: την έλλειψη στέγης και τη λει­ψυ­δρία. 

ΓΧ: κ. Αθα­να­σίου, θα σας απα­ντήσω ξεκι­νώ­ντας από την εμπει­ρία μου στην Επι­τροπή των Περι­φε­ρειών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης όπου έχω την τιμή να κατέχω θέση Αντι­προ­έ­δρου. Εκεί λοιπόν, συνα­ντά­ται η Αυτο­διοί­κηση όλης της Ευρώπης, πλέον των 300 Περι­φε­ρειών και πλέον των 90.000 Δήμων. Ξέρετε ποιο είναι το πρώτο θέμα στο οποίο συμ­φω­νή­σαμε να κάνουμε παρέμ­βαση; Η στε­γα­στική κρίση. Αυτό λοιπόν που μου έκανε και εμένα εντύ­πωση, γιατί απλά δεν το περί­μενα, ήταν ότι την έλλειψη προ­σι­τής στέγης την έθεσαν, μαζί με εμάς, όλοι οι εκπρό­σω­ποι όλων των περιο­χών της Ευρώπης. Η έλλειψη προ­σι­τής στέγης είναι μεγάλο ζήτημα σε όλες τις περιο­χές της Ευρώπης ανε­ξαρ­τή­τως χαρα­κτήρα. Από περιο­χές αστικές, ημια­στι­κές, βιο­μη­χα­νι­κές, αγρο­τι­κές και βεβαίως και του­ρι­στι­κές. Από περιο­χές πεδινές, ορεινές και βεβαίως νησιω­τι­κές. Υπάρχει λοιπόν παντού στον δυτικό κόσμο και αυτό απο­δει­κνύει ότι είναι ένα ζήτημα πολυ­ε­πί­πεδο που δεν επι­λύ­ε­ται με υπε­ρα­πλου­στεύ­σεις. Βεβαίως και πιέζει ο του­ρι­σμός, αλλά βλέπετε ότι τελικά σαν ζήτημα υπάρχει με την ίδια ένταση και εκεί που δεν υπάρχει του­ρι­σμός. Χρειά­ζο­νται παρεμ­βά­σεις σε αυτό και μάλιστα γεν­ναίες. Στα νησιά μας τώρα, η ευκαι­ρία για την αντι­με­τώ­πιση της στε­γα­στι­κής κρίσης είναι μπροστά μας. Ανα­φέ­ρο­μαι στα Ειδικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια που τώρα εκπο­νού­νται σε κάθε νησί μας. Είναι ιστο­ρική ευκαι­ρία αυτή και αν χαθεί πολύ φοβάμαι ότι θα περά­σουν πάλι δεκα­ε­τίες μέχρι να φανεί το επόμενο παρά­θυρο ελπίδας.

ΔΑ: Πώς ακριβώς βλέπετε τη λύση μέσα από τα Ειδικά Πολε­ο­δο­μικά Σχέδια που εκπο­νού­νται στα νησιά μας; 

ΓΧ: Έχουμε λάβει σχετική απόφαση στο Περι­φε­ρειακό Συμ­βού­λιο, που πρέπει να σας πω ότι την στεί­λαμε και στην Περι­φε­ρειακή Ένωση Δήμων Ν. Αιγαίου, από όπου πέρασε ομόφωνα. Τι λέει η πρότασή μας; Την καθιέ­ρωση της έννοιας της Κοι­νω­νι­κής Κατοι­κίας στα νησιά μας σε ζώνες που θα καθο­ρι­στούν μέσα από τον Πολε­ο­δο­μικό σχε­δια­σμό, σε περιο­χές στην ενδο­χώρα κάθε νησιού, μακριά δηλαδή από περιο­χές υψηλής του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, παρα­λίες και ζώνες υψηλών εμπο­ρι­κών αξιών.

ΔΑ: Έχετε την εικόνα ότι προχωρά αυτή η λύση; 

ΓΧ: Δυστυ­χώς, δεν έχω καθαρή εικόνα ως προς αυτό.

ΔΑ: Ξέρετε τους λόγους; 

ΓΧ: Φοβάμαι ότι οι πολλοί περιο­ρι­σμοί που έχουν μπεί στους μελε­τη­τές αυτών των Ειδικών Πολε­ο­δο­μι­κών Σχεδίων των νησιών μας, λει­τουρ­γούν αρνη­τικά στο να δώσουν λύσεις και μάλλον ανα­κυ­κλώ­νουν κάποια προ­βλή­ματα.

ΔΑ: Μου κάνει εντύ­πωση αυτό που λέτε τώρα.

ΓΧ: κ. Αθα­να­σίου, φτάσαμε στο ακραίο σημείο, να θεω­ρούμε ότι ακόμα και η λελο­γι­σμένη και με τάξη και κανόνες επέ­κταση των ορίων των οικι­σμών, συνιστά κατα­στροφή των νησιών. Αυτή είναι μια επι­κίν­δυνη ιδε­ο­λη­ψία.

ΔΑ: Θα συμ­φω­νήσω μαζί σας σε αυτό. Η εντός σχεδίου δόμηση δεν μπορεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τον ίδιο αρνη­τι­σμό και καχυ­πο­ψία που αντι­με­τω­πί­ζε­ται η εκτός σχεδίου δόμηση. 

ΓΧ: Ναι, βλέπετε υπάρ­χουν συμπο­λί­τες μας που θεωρούν ότι τα νησιά μας είναι κάτι σαν λαο­γρα­φικά μουσεία. Σε αυτούς, πρέπει να πούμε ότι τα νησιά μας είναι ζωντα­νοί οργα­νι­σμοί, τόποι μόνιμης κατοι­κίας που πρέπει να δίνουν ευκαι­ρίες στους κατοί­κους τους να παρα­μεί­νουν σε αυτά και όχι να ξενι­τεύ­ο­νται για μια καλύ­τερη ζωή. Και σήμερα, τα νησιά μας είναι η μόνη Περι­φέ­ρεια στην Ελλάδα με αύξηση πλη­θυ­σμού. Θα είναι ιστο­ρι­κού μεγέ­θους έγκλημα η απα­γό­ρευση της περαι­τέρω αύξησης του πλη­θυ­σμού των νησιών μας.

ΔΑ: Θα συμ­φω­νήσω μαζί σας κ. Περι­φε­ρειάρχη. 

ΓΧ: Επι­τρέψτε μου να προ­σθέσω ότι η αύξηση του πλη­θυ­σμού των νησιών είναι και η πλέον απο­τε­λε­σμα­τική θωρά­κισή τους. Εμείς πρέπει να υψώ­σουμε την φωνή μας στο ότι η αύξηση του πλη­θυ­σμού των νησιών είναι επι­βε­βλη­μένη και για εθνι­κούς λόγους.

ΔΑ: Πάμε στο ζήτημα της λει­ψυ­δρίας. Σας έχω ακούσει να λέτε ότι στα νησιά δεν θα έπρεπε να γίνεται συζή­τηση για λει­ψυ­δρία. 

ΓΧ: Έτσι ακριβώς. Η λει­ψυ­δρία, λόγω της κλι­μα­τι­κής κρίσης, είναι ζήτημα που εξε­λίσ­σε­ται σε δύσκολη εξίσωση στις ηπει­ρω­τι­κές περιο­χές. Στην εποχή που η τεχνο­λο­γία της αφα­λά­τω­σης έχει προ­χω­ρή­σει τόσο πολύ που δίνει εξαι­ρε­τικά απο­τε­λέ­σματα και με συνεχώς μικρό­τερο κόστος, στα νησιά δεν θα έπρεπε να συζη­τάμε για λει­ψυ­δρία. Θα έπρεπε τώρα να υλο­ποιούμε τις μονάδες αφα­λά­τω­σης που θα κάλυ­πταν πλήρως τις ανάγκες των νησιών μας. Δεν έχουμε κάνει αυτά που έπρεπε να είχαμε κάνει και ρίχνουμε το φταί­ξιμο στον του­ρι­σμό και στην κλι­μα­τική κρίση, για να καλύ­ψουμε τις τοπικές ευθύνες.

ΔΑ: Να μεί­νουμε λίγο στα μικρά νησιά. Εκεί σας ανα­γνω­ρί­ζουν ότι «βάζετε πλάτη».

ΓΧ: Γιατί εκεί φαί­νε­ται πιο καθαρά τι κάνουμε. Στα μικρά νησιά λει­τουρ­γούμε πολλές φορές ως τεχνική υπη­ρε­σία, ως χρη­μα­το­δο­τι­κός μηχα­νι­σμός και ως επι­βλέ­πων. Και ξέρετε κάτι; Δεν το κάνουμε για το μπράβο. Το κάνουμε γιατί αλλιώς δεν θα γίνει.

ΔΑ: ΦοΔΣΑ Νοτίου Αιγαίου. Παρα­μέ­νει σημείο ανα­φο­ράς;

ΓΧ: Παρα­μέ­νει. Και σας το λέω χωρίς ίχνος θριαμ­βο­λο­γίας. Ο ΦοΔΣΑ Ν. Αιγαίου δεν είναι μια ακόμα εται­ρεία της αυτο­διοί­κη­σης. Ο ΦοΔΣΑ Ν. Αιγαίου είναι ένας  οργα­νι­σμός παρα­γω­γής λύσεων. Έφερε στα νησιά μας χρη­μα­το­δο­τή­σεις που ξεπερ­νούν τα 700 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ, για να κλεί­σουμε πληγές δεκα­ε­τιών. Και όταν κάπου αλλού ακόμη συζη­τούν “τι να κάνουμε”, εμείς έχουμε σχέδιο και υλο­ποί­ηση.

ΔΑ: Γιατί, τότε, τόση γκρίνια γύρω από αυτό;

ΓΧ: Για τον ίδιο λόγο που η πρόοδος πάντα ενοχλεί την αδρά­νεια. Επειδή κάποιοι έχουν μάθει να επι­βιώ­νουν πολι­τικά όχι με έργο, αλλά με αμφι­σβή­τηση. Το αφήγημα της μιζέ­ριας είναι εύκολο. Το έργο είναι δύσκολο.

ΔΑ: Σας ενοχλεί προ­σω­πικά;

ΓΧ: Με πει­σμώ­νει. Όχι εμένα μόνο. Όλη την ομάδα. Και επειδή είπα “ομάδα”, να πούμε κάτι: δεν υπάρ­χουν προ­σω­πικά κατορ­θώ­ματα. Υπάρχει συλ­λο­γική δουλειά.

ΔΑ: Είπατε “ομάδα” κι εγώ σκέ­φτηκα το κλασικό: πόσο αντέχει αυτή η ομάδα;

ΓΧ: Αυτή η Περι­φε­ρειακή αρχή είναι μονάδα ειδικών απο­στο­λών. Το λέω και το εννοώ. Αντέχει γιατί πιστεύει, γιατί δου­λεύει, γιατί έχει σχέδιο. Και γιατί, κ. Αθα­να­σίου αγω­νί­ζε­ται, δεν κλα­ψου­ρί­ζει.

ΔΑ: Δύο λόγια για την Υγεία. Τι φέρνει το 2026 στον τομέα της Υγείας στα νησιά;

ΓΧ: Το 2026 κ. Αθα­να­σίου, είναι χρονιά καθο­ρι­στική για την Δημόσια Υγεία στα νησιά μας. Γιατί, το 2026 βάζουμε τις βάσεις της αλλαγής του υγειο­νο­μι­κού χάρτη των νησιών μας. Με πολύ μεγάλες παρεμ­βά­σεις.

ΔΑ: Να ρωτήσω ποιες είναι αυτές; 

ΓΧ: Είναι το νέο Νοσο­κο­μείο της Κω, η νέα πτέρυγα στο Νοσο­κο­μείο της Νάξου, το Κέντρο Ακτι­νο­θε­ρα­πείας Δωδε­κα­νή­σου στο Νοσο­κο­μείο Ρόδου. Είναι ο εκσυγ­χρο­νι­σμός και η προ­μή­θεια νέου ιατρο­τε­χνι­κού εξο­πλι­σμού σε όλες τις δομές δημό­σιας υγείας των νησιών μας.

ΔΑ: κ. Περι­φε­ρειάρχη, την επόμενη ερώτηση, δεν μπορώ παρά να την κάνω όσο πιο ευθέως μπορώ. Σας αρέσει η σύγκρουση;

ΓΧ: Μου αρέσει η αλήθεια. Αν η αλήθεια φέρνει σύγκρουση, τότε ναι, δεν θα την αποφύγω.

ΔΑ: Στη Ρόδο ειδικά; 

ΓΧ: Στη Ρόδο, δυστυ­χώς, πολλά γίνο­νται πολι­τική κόντρα. Εγώ δεν έχω προ­σω­πική διαφορά με κανέναν. Έχω θεσμική ευθύνη.Αλλά επι­τρέψτε μου: δεν θα θυσιά­σουμε την αλήθεια στον βωμό της  “καλής γει­το­νίας”.

ΔΑ: Η πολι­τική έχει κόστος; 

ΓΧ: Φυσικά. Κόστος στον χρόνο, στην ενέρ­γεια, στην ιδιω­τι­κό­τητα. Αλλά αν το ζυγί­σεις με το νόημα του να βλέπεις να αλλάζει ο τόπος σου, τότε ναι, αξίζει.

ΔΑ: Με τι «γεμί­ζετε μπα­τα­ρίες»;

ΓΧ: Με την οικο­γέ­νειά μου.

ΔΑ: Επι­μέ­νετε στο ότι η βιω­σι­μό­τητα είναι “ο νέος πατριω­τι­σμός”,  όπως μου είχατε πει παλαιό­τερα; 

ΓΧ: Ναι, και δεν το παίρνω πίσω. Πατριω­τι­σμός σήμερα είναι να προ­στα­τεύ­εις τον τόπο σου χωρίς να τον κλεί­νεις σε γυάλα.

ΔΑ: Σας φοβίζει το πολι­τικό κόστος;

ΓΧ: Με φοβίζει μόνο η στα­σι­μό­τητα. Το πολι­τικό κόστος είναι παρα­μύθι για όσους δεν θέλουν να κάνουν δύσκο­λες επι­λο­γές.

ΔΑ: Τι θα λέγατε ότι έμαθε η κοι­νω­νία το 2025;

ΓΧ: Ότι οι λύσεις δεν έρχο­νται από τον θόρυβο.

ΔΑ: Έχετε μετα­νιώ­σει για κάτι;

ΓΧ: Έχω μετα­νιώ­σει για κάποιες υπο­χω­ρή­σεις. Γιατί όταν υπο­χω­ρείς απέ­να­ντι σε κακές πρα­κτι­κές, αυτές δεν σε ξεχνούν. Επι­στρέ­φουν.

ΔΑ: Στο τέλος της ημέρας, τι σας κρατάει όρθιο;

ΓΧ: Η αίσθηση ότι ο καθη­με­ρι­νός μας αγώνας αξίζει.

ΔΑ: κ. Περι­φε­ρειάρχη, κάπου εδώ κλείνει η συζή­τηση μας.  

Σας ευχα­ρι­στώ για τον χρόνο και την κου­βέ­ντα. Καλή χρονιά σε εσάς και στους συνερ­γά­τες σας.

ΓΧ: Καλή χρονιά σε όλο τον κόσμο κ Αθα­να­σίου. Με υγεία, καλές ειδή­σεις, γαλήνη και φως στη ζωή όλων μας.