Η τέχνη της εγκατάλειψης στην πόλη της Ρόδου

Πε­ρι­πλα­νώ­με­νοι στην πόλη της Ρόδου σε διά­φο­ρες γει­το­νιές γι­νό­μα­στε μέρος μιας ει­κό­νας που δεν είναι και η κα­λύ­τε­ρη που θα μπο­ρού­σα­με να έχου­με.

Υπάρ­χουν εστί­ες μι­κρές ή με­γά­λες από ση­μεία που έχει χαθεί το φως και η ομορ­φιά αυτή για την οποία δια­φη­μί­ζε­ται η Ρόδος μας.

Το τοπίο δεν είναι πάντα αυτό που θα θέ­λα­με να βλέ­που­με ούτε αυτό που η κοινή αι­σθη­τι­κή θα χα­ρα­κτή­ρι­ζε όμορ­φο ή μέ­τριο, αλλά μάλ­λον απο­κρου­στι­κό.

Συ­γκε­κρι­μέ­να ση­μεία της πόλης που θε­ω­ρού­σα­με κά­πο­τε όμορ­φα και ιδα­νι­κά δί­νουν πλέον την ει­κό­να αυτού που όλοι βλέ­που­με, όλοι σκε­φτό­μα­στε αλλά κα­νείς δεν τολ­μά­ει να ξε­στο­μί­σει.  Η εγκα­τά­λει­ψη μιας πόλης που πέ­φτει.

Τι κι αν σω­θή­κα­με από τό­σους κα­τα­κτη­τές και κα­τα­φέ­ρα­με να επι­βιώ­σου­με και να νιώ­θου­με υπε­ρή­φα­νοι ρο­δί­τες.  Η εγκα­τά­λει­ψη πλέον εκτεί­νε­ται σε τόσο με­γά­λη έκτα­ση που θα μας κάνει κι εμάς να εγκα­τα­λεί­ψου­με τις προ­σπά­θειές μας να νιώ­θου­με ρο­δί­τες, να νιώ­θου­με ότι πι­στεύ­ου­με στον τόπο και την πα­τρί­δα μας.

Τε­χνηέ­ντως ή όχι κα­τα­φέ­ρα­με να προ­κα­λέ­σου­με λύπη για τα κε­ντρι­κά ση­μεία του νη­σιού που έχουν εγκα­τα­λει­φθεί.  Η πα­ρα­λί­ες του νη­σιού, η πε­ριο­χή στο Κα­ρα­κό­νε­ρο, οι σκο­τει­νοί δρό­μοι, τα εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­να κτί­ρια και πολλά άλλα για τα οποία έχου­με ανα­φερ­θεί στο πα­ρελ­θόν δί­νουν την αί­σθη­ση στον πο­λί­τη και τον επι­σκέ­πτη ό,τι «μήπως πρέ­πει να εγκα­τα­λεί­ψου­με κι εμείς»;

Φθά­σα­με στο ση­μείο να συ­να­ντά­με τους γνω­στούς μας στα σού­περ μάρ­κετ μιας και η πόλη ή οι γει­το­νιές δεν υπάρ­χουν με την έν­νοια που υπήρ­χαν κά­πο­τε, μα­γα­ζιά, πάρκα, πε­ζο­δρό­μια φώτα, τα αυ­το­νό­η­τα δη­λα­δή.

Για το σπα­σμέ­νο ρολόι στην Ακτή Κα­νά­ρη ή για το στο­λί­δι στο πάρκο στα πλα­τα­νά­κια που μοιά­ζει με ελάφι, ασχο­λί­α­στο…

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη

Απόφ.Τμ.Μεσογ.Σπου­δών ΠΑ

Msc Προηγ­μέ­να Συ­στή­μα­τα Διοί­κη­σης ΠΑΔΑ