Η τέχνη της εγκατάλειψης στην πόλη της Ρόδου

Περι­πλα­νώ­με­νοι στην πόλη της Ρόδου σε διά­φο­ρες γει­το­νιές γινό­μα­στε μέρος μιας εικόνας που δεν είναι και η καλύ­τερη που θα μπο­ρού­σαμε να έχουμε.

Υπάρ­χουν εστίες μικρές ή μεγάλες από σημεία που έχει χαθεί το φως και η ομορφιά αυτή για την οποία δια­φη­μί­ζε­ται η Ρόδος μας.

Το τοπίο δεν είναι πάντα αυτό που θα θέλαμε να βλέ­πουμε ούτε αυτό που η κοινή αισθη­τική θα χαρα­κτή­ριζε όμορφο ή μέτριο, αλλά μάλλον απο­κρου­στικό.

Συγκε­κρι­μένα σημεία της πόλης που θεω­ρού­σαμε κάποτε όμορφα και ιδανικά δίνουν πλέον την εικόνα αυτού που όλοι βλέ­πουμε, όλοι σκε­φτό­μα­στε αλλά κανείς δεν τολμάει να ξεστο­μί­σει.  Η εγκα­τά­λειψη μιας πόλης που πέφτει.

Τι κι αν σωθή­καμε από τόσους κατα­κτη­τές και κατα­φέ­ραμε να επι­βιώ­σουμε και να νιώ­θουμε υπε­ρή­φα­νοι ροδίτες.  Η εγκα­τά­λειψη πλέον εκτεί­νε­ται σε τόσο μεγάλη έκταση που θα μας κάνει κι εμάς να εγκα­τα­λεί­ψουμε τις προ­σπά­θειές μας να νιώ­θουμε ροδίτες, να νιώ­θουμε ότι πιστεύ­ουμε στον τόπο και την πατρίδα μας.

Τεχνηέ­ντως ή όχι κατα­φέ­ραμε να προ­κα­λέ­σουμε λύπη για τα κεντρικά σημεία του νησιού που έχουν εγκα­τα­λει­φθεί.  Η παρα­λίες του νησιού, η περιοχή στο Καρα­κό­νερο, οι σκο­τει­νοί δρόμοι, τα εγκα­τα­λε­λειμ­μένα κτίρια και πολλά άλλα για τα οποία έχουμε ανα­φερ­θεί στο παρελ­θόν δίνουν την αίσθηση στον πολίτη και τον επι­σκέ­πτη ό,τι «μήπως πρέπει να εγκα­τα­λεί­ψουμε κι εμείς»;

Φθάσαμε στο σημείο να συνα­ντάμε τους γνω­στούς μας στα σούπερ μάρκετ μιας και η πόλη ή οι γει­το­νιές δεν υπάρ­χουν με την έννοια που υπήρχαν κάποτε, μαγαζιά, πάρκα, πεζο­δρό­μια φώτα, τα αυτο­νό­ητα δηλαδή.

Για το σπα­σμένο ρολόι στην Ακτή Κανάρη ή για το στολίδι στο πάρκο στα πλα­τα­νά­κια που μοιάζει με ελάφι, ασχο­λί­α­στο…

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Απόφ.Τμ.Μεσογ.Σπουδών ΠΑ

Msc Προηγ­μένα Συστή­ματα Διοί­κη­σης ΠΑΔΑ