Θρίαμβο του ιδιωτικού τομέα δείχνουν οι εκπληκτικές επιδόσεις στον τουρισμό

Την τελευ­ταία δεκα­ε­τία η Ελλάδα κατά­φερε να προ­σθέ­σει περίπου 13 εκατ. ξένους του­ρί­στες σε όσους την επι­σκέ­πτο­νται κάθε χρόνο. Παρά τον πόλεμο, που οδήγησε στην απώλεια των Ρώσων του­ρι­στών (περίπου 1 εκατ.), παρά την παν­δη­μία, παρά το πλη­θω­ρι­στικό ρεύμα, παρά τον αντα­γω­νι­σμό από νέες ανερ­χό­με­νες δυνά­μεις (Αλβανία, Τυνησία κ.λπ.), παρά ακόμη και τους σει­σμούς στη Σαντο­ρίνη, η χρονιά θα κλείσει με μεγέθη-ρεκόρ της τάξης των 37 εκατ. του­ρι­στών.

Οι επι­τυ­χίες ως συνήθως έχουν πολλούς «πατε­ρά­δες», αλλά αυτή η επίδοση απο­τε­λεί από κάθε άποψη ένα θρίαμβο της ιδιω­τι­κής οικο­νο­μίας. Για να γίνει αντι­λη­πτό, οι επεν­δύ­σεις στον του­ρι­σμό που οδή­γη­σαν σε αυτήν την εκρη­κτική άνοδο παρα­μέ­νουν και σήμερα, σύμφωνα με ανάλυση της Εθνικής Τρά­πε­ζας, κατά 80%-85% ιδιω­τι­κές. Φαντα­στείτε να ακο­λου­θού­σαν και οι δημό­σιες επεν­δύ­σεις.

Το ξενο­δο­χειακό δυνα­μικό ανα­βαθ­μί­στηκε μαζικά τα τελευ­ταία δέκα χρόνια, με σαφή στροφή σε μονάδες 4 και 5 αστέρων. Ταυ­τό­χρονα ενι­σχύ­θη­καν οι αερο­πο­ρι­κές συν­δέ­σεις, ιδίως με αγορές υψηλής δαπάνης, όπως αυτή των ΗΠΑ. Δηλαδή, ποιό­τητα και συν­δε­σι­μό­τητα.

Το απο­τέ­λε­σμα ήταν η Ελλάδα να βρί­σκε­ται πλέον στην πεντάδα των μεσο­γεια­κών χωρών με αύξηση μερι­δίου αγοράς από το 2% στο 2,5% της παγκό­σμιας αγοράς, ποσοστό δυσα­νά­λογο με το γεω­γρα­φικό μέγεθός της. Συνέβη μάλιστα την ώρα που οι παρα­δο­σια­κοί αντα­γω­νι­στές μας, Ιταλία και Ισπανία, είδαν υπο­χώ­ρηση των μερι­δίων τους.

Στα 55 εκατ. του­ρί­στες ετησίως έως το 2040

Από αυτήν την αύξηση που σημεί­ω­σαν οι ελλη­νι­κοί προ­ο­ρι­σμοί μέσα σε μία δεκα­ε­τία, το 40% είναι καθαρά ελλη­νική επι­τυ­χία. Δεν οφεί­λε­ται μόνο στην παγκό­σμια άνοδο των ταξι­διών, ούτε στην ελκυ­στι­κό­τητα των μεσο­γεια­κών χωρών. Απο­τε­λεί κερ­δι­σμένο μερίδιο λόγω αύξησης της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας.

Τα 5 εκατ. από τα 13 εκατ. επι­πλέον του­ρι­στών δεν ήρθαν επειδή «έτσι πήγαινε το ρεύμα», αλλά επειδή επέ­λε­ξαν ένα ανα­βαθ­μι­σμένο του­ρι­στικό προϊόν.

Και κάπου εδώ αρχί­ζουν τα δύσκολα. Τα ιδιω­τικά κεφά­λαια συνε­χί­ζουν να κινού­νται. Αλλά χωρίς κρα­τι­κές επεν­δύ­σεις σε βασικές υπο­δο­μές, όπως ύδρευση, απορ­ρίμ­ματα και λιμάνια, η αυξη­μένη του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα συγκρού­ε­ται ήδη με τις τοπικές αντι­δρά­σεις, τον κορεσμό και βεβαίως τη φθορά του προ­ϊ­ό­ντος. Ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός μπορεί για μεγάλο μέρος του κράτους (συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης και της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης) να θεω­ρεί­ται ότι θα συνε­χί­σει να μεγα­λώ­νει μόνος του, αλλά η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι δια­φο­ρε­τική. Αν θεω­ρή­σουμε δεδο­μένη την επι­τυ­χία και συνε­χί­σουμε να επεν­δύ­ουμε μόλις ένα ευρώ σε δημό­σιες επεν­δύ­σεις για κάθε τέσσερα ευρώ ιδιω­τι­κών, τότε το μοντέλο θα αρχίσει να τρίζει. Ο πραγ­μα­τι­κός κίν­δυ­νος σε αυτήν την περί­πτωση δεν είναι να στα­μα­τή­σουν οι αυξη­μέ­νες ροές νέων του­ρι­στών, αλλά να χάσουμε αυτούς που κερ­δί­σαμε την τελευ­ταία δεκα­ε­τία.

Πηγή: kathimerini.gr