Ελεύθερος με αυστηρούς όρους ο 45χρονος που αποπειράθηκε να ρίξει την σύντροφο του από μπαλκόνι!

Ομόφωνη απόφαση Ανα­κριτή και Εισαγ­γε­λέως Υπη­ρε­σίας, απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα, υπο­χρε­ω­τική εμφά­νιση στο αστυ­νο­μικό τμήμα, μετοί­κηση και απα­γό­ρευση προ­σέγ­γι­σης του θύματος σε από­σταση μικρό­τερη των 50 μέτρων, στο επί­κε­ντρο ο ισχυ­ρι­σμός περί μέθης και έλλει­ψης δόλου

Υπόθεση που απα­σχο­λεί επί τρι­ή­μερο τις Αρχές αφήνει πίσω της μια έντονη κοι­νω­νική και θεσμική σκιά, όχι μόνο για τη βαρύ­τητα των καταγ­γε­λιών, αλλά και για το πώς απο­τυ­πώ­νε­ται στην πράξη η ισορ­ρο­πία ανάμεσα στην προ­στα­σία του θύματος και στα δικαιώ­ματα του κατη­γο­ρου­μέ­νου.

Μετά την απο­λο­γία του, ένας 45χρονος Πακι­στα­νός, πρω­τα­γω­νι­στής μιας σοκα­ρι­στι­κής υπό­θε­σης ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, αφέθηκε ελεύ­θε­ρος με ομόφωνη απόφαση του Ανα­κριτή και της Εισαγ­γε­λέως Υπη­ρε­σίας, υπό ένα πλέγμα περιο­ρι­στι­κών όρων που δείχνει ότι οι δικα­στι­κές αρχές αντι­με­τω­πί­ζουν ως κρίσιμο τον κίνδυνο επα­νά­λη­ψης και την ανάγκη άμεσης απο­τρο­πής νέας έντασης.

Η υπόθεση αφορά καταγ­γε­λία 58χρονης ουκρα­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας σε βάρος 45χρονου πακι­στα­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας, για περι­στα­τικό που φέρεται να εκτυ­λί­χθηκε σε οικία στον Αρχάγ­γελο της Ρόδου, με ανα­φο­ρές σε κλι­μά­κωση βίας και τραυ­μα­τι­σμό στο πρόσωπο, ενώ περι­γρά­φε­ται και σκηνή στο μπαλ­κόνι που κατά την καταγ­γε­λία συν­δέ­ε­ται με κίνδυνο πτώσης.

Το περι­στα­τικό φέρεται να συνέβη στις 20/12/2025 και περί ώρα 00:06, εντός της οικίας στον Αρχάγ­γελο. Η παθούσα καταγ­γέλ­λει ότι ο 45χρονος Πακι­στα­νι­κής υπη­κο­ό­τη­τας την χτύπησε με γροθιά στο δεξί μάτι, προ­κα­λώ­ντας σωμα­τική κάκωση σε σημείο που συν­δέ­ε­ται άμεσα με κίνδυνο σοβα­ρό­τε­ρων επι­πλο­κών, τόσο από την ένταση του πλήγ­μα­τος όσο και από τη θέση του τραυ­μα­τι­σμού.

Η καταγ­γε­λία δεν σταματά στο αρχικό χτύπημα. Η 58χρονη περι­γρά­φει ότι στη συνέ­χεια την έσυρε μέσα στο σπίτι πιά­νο­ντάς την από τα πόδια, την χτυ­πούσε με τα πόδια και τα χέρια και ότι η σκηνή εξε­λί­χθηκε σε μια αλλη­λου­χία πράξεων που, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται, δεν δείχνει μόνο ξέσπα­σμα αλλά και διάρ­κεια.

Η σημασία αυτής της περι­γρα­φής βρί­σκε­ται στο ό,τι η βία, όπως καταγ­γέλ­λε­ται, δεν ήταν στιγ­μιαία αλλά επα­να­λαμ­βα­νό­μενη, με μετα­κι­νή­σεις του σώματος του θύματος και με χρήση δια­φο­ρε­τι­κών μορφών σωμα­τι­κής επί­θε­σης.

Καθο­ρι­στικό στοι­χείο της δικο­γρα­φίας είναι η αναφορά ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος την οδήγησε στο μπαλ­κόνι και προ­σπά­θησε, σύμφωνα με την παθούσα, να την ρίξει από αυτό, κάτι που δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε επειδή εκείνη αντι­στά­θηκε.

Οι όροι που επι­βλή­θη­καν είναι πολ­λα­πλοί και στο­χευ­μέ­νοι, με σαφή πρόθεση να κοπεί κάθε πιθανός δρόμος επαφής και πίεσης προς το θύμα. Καταρ­χάς, επι­βλή­θηκε απα­γό­ρευση εξόδου από τη χώρα. Παράλ­ληλα, προ­βλέ­φθηκε η υπο­χρέ­ωση εμφά­νι­σής του μια φορά μέσα στο πρώτο πεν­θή­μερο κάθε μήνα στο αστυ­νο­μικό τμήμα του τόπου κατοι­κίας του. Ιδιαί­τερα βαρύς είναι ο όρος της μετοί­κι­σής του. Το πιο κρίσιμο σκέλος, όμως, είναι η απα­γό­ρευση επι­κοι­νω­νίας και προ­σέγ­γι­σης του θύματος σε από­σταση μικρό­τερη των 50 μέτρων.

Στην απο­λο­γία του, παρου­σία της συνη­γό­ρου του κ. Μαρι­λέ­νας Αυδή, ο κατη­γο­ρού­με­νος υπο­στή­ριξε ότι είχε κατα­να­λώ­σει αλκοόλ και δεν είχε επί­γνωση των πράξεών του, άρα δεν υπήρχε δόλος.

Σε επίπεδο δημό­σιου λόγου, τέτοιες ανα­φο­ρές συχνά εμφα­νί­ζο­νται ως προ­σπά­θεια μετα­τό­πι­σης του κέντρου βάρους από την πράξη στη συνθήκη. Δηλαδή από το τι έγινε, στο πώς υπο­τί­θε­ται ότι λει­τουρ­γούσε η αντί­ληψη του δράστη τη στιγμή εκείνη.

Ωστόσο, η κοι­νω­νική ανά­γνωση των υπο­θέ­σεων ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας έχει αλλάξει αισθητά. Η μέθη δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται εύκολα ως δικαιο­λο­γία, ιδίως όταν υπάρ­χουν περι­γρα­φές διάρ­κειας, κλι­μά­κω­σης, μετα­κί­νη­σης του θύματος μέσα στον χώρο και επα­να­λαμ­βα­νό­με­νων ενερ­γειών.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο ισχυ­ρι­σμός περί έλλει­ψης επί­γνω­σης δεν λει­τουρ­γεί αυτό­ματα ως ασπίδα, αλλά μπαίνει στην κρίση των αρχών σε συνάρ­τηση με τα υπό­λοιπα δεδο­μένα.

Η επιλογή της ελευ­θε­ρίας με περιο­ρι­στι­κούς όρους σε μια τόσο φορ­τι­σμένη υπόθεση παράγει διπλό μήνυμα. Από τη μία, δείχνει ότι οι δικα­στι­κές αρχές δεν προ­χω­ρούν μηχα­νικά σε προ­φυ­λά­κιση, αλλά σταθ­μί­ζουν κάθε υπόθεση με βάση συγκε­κρι­μένα κρι­τή­ρια. Από την άλλη, η αυστη­ρό­τητα των όρων δείχνει ότι το σύστημα ανα­γνω­ρί­ζει την ανάγκη προ­στα­σίας του θύματος ως άμεση προ­τε­ραιό­τητα και επι­διώ­κει να απο­τρέ­ψει οποια­δή­ποτε επα­νά­ληψη ή παρέμ­βαση στην καθη­με­ρι­νό­τητά του.

Ταυ­τό­χρονα, η απόφαση ανα­δει­κνύει ένα μόνιμο ερώτημα που συνο­δεύει τις υπο­θέ­σεις ενδο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας. Το πόσο απο­τε­λε­σμα­τικά λει­τουρ­γούν οι περιο­ρι­στι­κοί όροι στην πράξη, πόσο άμεσα ενερ­γο­ποιού­νται οι μηχα­νι­σμοί ελέγχου και πόσο γρήγορα μπορεί το θύμα να νιώσει πραγ­μα­τική ασφά­λεια. Η απα­γό­ρευση προ­σέγ­γι­σης στα 50 μέτρα δεν είναι απλώς αριθμός. Είναι το σύνορο ανάμεσα στη δυνα­τό­τητα μιας γυναί­κας να κινηθεί χωρίς φόβο και στην πιθα­νό­τητα να ξανα­βρε­θεί, έστω και στιγ­μιαία, απέ­να­ντι σε μια απειλή.