Αλέξης Μητρόπουλος: «Η χώρα μεταλλάσσεται, σταθερά και σχεδιασμένα, σε ένα “Ελ Ντοράντο” φθηνής και απροστάτευτης εργασίας»

Να ξεκι­νή­σουμε από τις πρό­σφα­τες εξαγ­γε­λίες στη ΔΕΘ του πρω­θυ­πουρ­γού κ. Κυριά­κου Μητσο­τάκη για τους συντα­ξιού­χους. Όπως είπε α. μειώ­νε­ται στο μισό η προ­σω­πική διαφορά το 2026, καταρ­γεί­ται πλήρως το 2027 και β. έχουν πρό­σθετο όφελος 671.000 συντα­ξιού­χους, πέραν της ελά­φρυν­σης από τους νέους συντε­λε­στές. Πώς το σχο­λιά­ζετε;

Η εξαγ­γε­λία για κατάρ­γηση της προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς είναι σε θετική κατεύ­θυνση αλλά η πρόταση της κυβέρ­νη­σης είναι αντι­συ­νταγ­μα­τική και άδικη, αφού θα προ­κα­λέ­σει άσκοπες και δαπα­νη­ρές δικα­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις από τους συντα­ξιού­χους που:

-θα δια­τη­ρή­σουν το μισό τής προ­σω­πι­κής δια­φο­ράς για το 2026 λόγω άνισης μετα­χεί­ρι­σης με τους συντα­ξιού­χους που θα την ενσω­μα­τώ­σουν ολό­κληρη το ίδιο έτος,

-θα στε­ρη­θούν τη μισή αύξηση που θα δοθεί το 2026 (2,5% ή όσο απο­φα­σι­στεί), την οποία θα λάβουν οι λοιποί συνά­δελ­φοί τους,

-απώλεσαν όλες τις προη­γού­με­νες αυξή­σεις (7,75% το 2023, 3,1% το 2024 και 2,4% το 2025), συνο­λι­κού ύψους 13,25%, τις οποίες έλαβαν οι συνά­δελ­φοί τους συντα­ξιού­χοι χωρίς προ­σω­πική διαφορά.

H Ένωση για την Υπε­ρά­σπιση της Εργα­σίας και του Κοι­νω­νι­κού Κράτους (ΕNYΠEKK) καλεί την κυβέρ­νηση:

-Να καταρ­γή­σει άμεσα (και όχι σε προ­ο­πτική διετίας) την προ­σω­πική διαφορά για OΛOYΣ ανε­ξαι­ρέ­τως τους συντα­ξιού­χους, με πλήρη ενσω­μά­τωση στη σύνταξή τους,

-Να καταρ­γή­σει την προ­σω­πική διαφορά ανα­δρο­μικά από το 2023, ώστε η σωρευ­τική αύξηση των συντά­ξεων ύψους 13,25% για τα έτη 2023-2024-2025 να απο­τυ­πω­θεί στις συντά­ξεις όσων την στε­ρή­θη­καν.

Επτά χρόνια μετά την «έξοδό» μας από τα Μνη­μό­νια, οι μισθοί των εργα­ζο­μέ­νων στον ιδιω­τικό τομέα δεν είναι όσο θα έπρεπε, αν λάβουμε υπόψη μας το κόστος δια­βί­ω­σης, τις συνε­χείς αυξή­σεις στα τρόφιμα, σε προ­ϊ­ό­ντα, σε ρεύμα και καύσιμα και βεβαίως την υπερ­φο­ρο­λό­γηση. Τι θα έπρεπε και τι μπορεί να γίνει για τους εργα­ζό­με­νους;

Σύμφωνα με τα τελευ­ταία στοι­χεία του Υπουρ­γείου Εργασίας-ΕΦΚΑ για τον Φεβρουά­ριο 2025:

• στα 988 € ανέρ­χε­ται ο μέσος ΚΑΘΑΡΟΣ μισθός στον ιδιω­τικό τομέα (1.176,17 € ΜΕΙΚΤΑ),

• στα 1.101,60 € ανέρ­χε­ται ο μέσος ΚΑΘΑΡΟΣ μισθός πλήρους απα­σχό­λη­σης (1.377 € ΜΕΙΚΤΑ) και

• στα 460,18 € ανέρ­χε­ται ο μέσος ΚΑΘΑΡΟΣ μισθός μερικής απα­σχό­λη­σης (528,95 € ΜΕΙΚΤΑ).

Η ΕΝΥΠΕΚΚ προ­τεί­νει εννέα (9) μέτρα που πρέπει, σε πρώτη φάση, να λάβει άμεσα η κυβέρ­νηση:

1-Να απο­δώ­σει εκ νέου το δικαί­ωμα της δια­πραγ­μά­τευ­σης για τον κατώ­τατο μισθό στους «κοι­νω­νι­κούς εταί­ρους» (ΓΣΕΕ-ΣΕΒ-επαγγελματικές οργα­νώ­σεις μικρο­με­σαίων), καθώς και να επα­να­φέ­ρει το προ Μνη­μο­νίων θεσμικό πλαίσιο των συλ­λο­γι­κών δια­πραγ­μα­τεύ­σεων.

2-Να απο­κα­τα­στή­σει πλήρως τις συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις και ιδιαί­τερα τη σύναψη των κλα­δι­κών και ομοιο­ε­παγ­γελ­μα­τι­κών συμ­βά­σεων.

3-Να επα­να­φέ­ρει σε ισχύ τη μετε­νέρ­γεια και την επε­κτα­σι­μό­τητα των ΣΣΕ.

4-Να απε­λευ­θε­ρώ­σει πλήρως τις τριε­τίες ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ανα­δρο­μικά και την περίοδο 2012-2023 που, σύμφωνα με τον ν. 5053/2023 (ΦΕΚ Α 91) της σημε­ρι­νής κυβέρ­νη­σης θεω­ρεί­ται ανε­νεργή περί­ο­δος για το «χτίσιμο» των τριε­τιών.

5-Να ξεπα­γώ­σει τα οικο­γε­νειακά επι­δό­ματα για εργα­ζό­με­νους και εργα­ζό­με­νες που άρχισαν την εργασία τους από το 2012 κι εφεξής, οι οποίοι μέχρι σήμερα δεν έχουν λάβει τα κατά νόμο και τις ΣΣΕ οικο­γε­νειακά επι­δό­ματα (βλ. ανάλυσή μας στο φύλλο 119 στις 20-4-2024 της «Εφη­με­ρί­δας των Συντα­ξιού­χων 60+»).

6-Να εφαρ­μό­σει άμεσα την Ευρω­παϊκή Οδηγία 2022/2041 «Για επαρ­κείς κατώ­τα­τους μισθούς στην ΕΕ» μέσω δια­πραγ­μα­τεύ­σεων και ΑΤΑ, όπως ενσω­μα­τώ­θηκε με τον ν. 5163/2025 (ΦΕΚ Α 199).

7-Να φέρει άμεσα προς κύρωση την 131/1970 Διεθνή Σύμβαση Εργα­σίας «Για τον καθο­ρι­σμό κατω­τά­των μισθών και ημε­ρο­μι­σθίων» μέσω συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων εργα­σίας.

8-Να θεσπί­σει την Αυτό­ματη Τιμα­ριθ­μική Ανα­προ­σαρ­μογή (ΑΤΑ) προ­κει­μέ­νου οι μισθοί να ανα­προ­σαρ­μό­ζο­νται ετησίως κατά του­λά­χι­στον το ύψος τού πλη­θω­ρι­σμού. Εάν ίσχυε το μέτρο αυτό, θα είχε συγκρα­τή­σει την αγο­ρα­στική δύναμη των Ελλήνων εργα­ζο­μέ­νων σε σχετικά ανεκτά επίπεδα, αφού η σημε­ρινή αγο­ρα­στική τους δύναμη βρί­σκε­ται σε επίπεδα Βουλ­γα­ρίας, όπως ανα­λύ­σαμε παρα­πάνω.

9-Να ανα­διορ­γα­νώ­σει το θεσμικό πλαίσιο του ΟΜΕΔ καθι­στώ­ντας τον πραγ­μα­τικά ανε­ξάρ­τητο οργα­νι­σμό αφού μέχρι τώρα εφαρ­μό­ζει την αντερ­γα­τική πολι­τική των Μνη­μο­νίων και των εφαρ­μο­στι­κών τους νόμων για τους μισθούς του ιδιω­τι­κού τομέα.

Στην Ελλάδα, που μετράει συνέ­χεια ρεκόρ από τον του­ρι­σμό και κέρδη, σημειώ­νε­ται έκρηξη στη μερική απα­σχό­ληση. Ποιοι είναι οι λόγοι που δημιουρ­γούν συν­θή­κες εργα­σια­κής απορ­ρύθ­μι­σης;

Η χώρα μας έχει χάσει ορι­στικά το στοί­χημα της αει­φό­ρας και δυνα­μι­κής ανά­πτυ­ξης με την εντα­τική χρήση των νέων τεχνο­λο­γιών και παρα­γω­γι­κών μεθόδων. Η όποια ανά­πτυξη σήμερα, δυστυ­χώς, στη­ρί­ζε­ται στη μονο­καλ­λιέρ­γεια του του­ρι­σμού και των real estate.

Στις συν­θή­κες αυτές, η κυβέρ­νηση βλέπει μόνο μία επιλογή: Τη φθηνή εργα­τική δύναμη και τη γενι­κευ­μένη ευε­λι­ξία στην αγορά εργα­σίας. Έτσι η χώρα μεταλ­λάσ­σε­ται, σταθερά και σχε­δια­σμένα, σε ένα “Ελ Ντο­ρά­ντο” φθηνής και απρο­στά­τευ­της εργα­σίας. Οι επι­χει­ρή­σεις κατα­φεύ­γουν δυστυ­χώς στις ποι­κι­λώ­νυ­μες μορφές μερικής απα­σχό­λη­σης αντί της στα­θε­ρής και πλήρους εργα­σίας που θα δημιουρ­γεί αυξη­μένη κατα­νά­λωση και κοι­νω­νική ευη­με­ρία.

Το εργα­σιακό νομο­σχέ­διο (που ψηφί­στηκε επί της αρχής) θα λει­τουρ­γή­σει θετικά για τους εργα­ζό­με­νους και ποιες παγίδες ενέχει;

Το εργα­σιακό νομο­σχέ­διο έχει και αρκετές θετικές ρυθ­μί­σεις, κυρίως εκείνες που ανα­φέ­ρο­νται στην υγιεινή και ασφά­λεια της εργα­σίας, στα εργα­τικά ατυ­χή­ματα και στις επαγ­γελ­μα­τι­κές ασθέ­νειες.

Όμως ο νέος εργα­τι­κός νόμος εισάγει και 13 μεγάλες ανα­τρο­πές στο Ελλη­νικό Εργα­τικό Δίκαιο και την αγορά εργα­σίας που είναι οι εξής:

1. Το υπο­χρε­ω­τικό 13ωρο στον ίδιο εργο­δότη (άρθρο 6)

2. Η υπο­χρε­ω­τική εβδο­μα­διαία διευ­θέ­τηση του ωραρίου με 8 απλή­ρω­τες υπε­ρω­ρίες (άρθρο 7 παρ.5α)

3. Η κατάρ­γηση της 11ωρης ημε­ρή­σιας ανά­παυ­σης (άρθρο 20) που επι­βάλ­λει η Ελλη­νική και Ευρω­παϊκή Νομο­θε­σία

4. Η μία απλή­ρωτη ώρα προ­ε­τοι­μα­σίας στη βιο­μη­χα­νία και 20 λεπτών στις άλλες επι­χει­ρή­σεις πέραν του 13ωρου (άρθρο 20).

5. Η μονο­με­ρής μετα­τροπή από τον εργο­δότη της σύμ­βα­σης αορί­στου χρόνου (ΣΑΧ) σε εκ περι­τρο­πής απα­σχό­ληση για 9 μήνες κάθε ημε­ρο­λο­γιακό έτος (άρθρο 5).

6. Η υπο­χρε­ω­τική εβδο­μα­διαία διευ­θέ­τηση του ωραρίου με 8 απλή­ρω­τες υπε­ρω­ρίες στις επο­χι­κές επι­χει­ρή­σεις (άρθρο 7 παρ.9).

7. Η υπο­χρε­ω­τική εβδο­μα­διαία διευ­θέ­τηση του ωραρίου με 8 απλή­ρω­τες υπε­ρω­ρίες στους εργα­ζό­με­νους με σύμβαση εργα­σίας διάρ­κειας μικρό­τε­ρης του ενός έτους (άρθρο 7 παρ. 10).

8. Η κατά­τμηση της άδειας ανα­ψυ­χής σε περισ­σό­τερα χρονικά δια­στή­ματα (άρθρο 9).

9. Οι εξο­ντω­τι­κές «fast truck» απο­λύ­σεις χωρίς απο­ζη­μί­ωση και χωρίς επίδομα ανερ­γίας (άρθρο 12).

10. Οι εκδι­κη­τι­κές απο­λύ­σεις όταν ο εργα­ζό­με­νος αρνεί­ται να εργα­στεί υπε­ρω­ριακά «και η άρνησή του δεν είναι αντί­θετη με την καλή πίστη»! (άρθρο 14).

11. Οι έκτα­κτες συμ­βά­σεις δύο ημερών με ανη­λί­κους, με υπο­χρέ­ωσή τους μάλιστα να εργά­ζο­νται σε εξο­ντω­τικά ωράρια (άρθρο 19 παρ. 2).

12. Η μείωση των νέων συντά­ξεων που προ­ξε­νεί η κατάρ­γηση των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών σε όλες τις προ­σαυ­ξή­σεις υπε­ρω­ριών, νυχτε­ρι­νών και αργιών-Κυριακών (άρθρο 68).

13. Η κατάρ­γηση του ελά­χι­στου αριθμού αμει­βο­μέ­νων ωρών στις συμ­βά­σεις κατά παραγ­γε­λία ή μηδε­νι­κών ωρών (άρθρο 22 παρ.1β).

Ο νέος εργα­τι­κός νόμος, συνέ­χεια των ν. 4808/2021 και 5053/2023 (νόμοι με επίσης μεγάλες ανα­τρο­πές) θα δημιουρ­γή­σει πολλά προ­βλή­ματα όχι μόνο στην αγορά εργα­σίας, αλλά και στις επι­χει­ρή­σεις αφού δεν οδηγεί στην αύξηση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και παρα­γω­γι­κό­τη­τας των επι­χει­ρή­σεων.

Η ανά­πτυξη μίας χώρας κρί­νε­ται, μεταξύ άλλων, και από το υψηλό επίπεδο των μισθών και την ισχυρή αγο­ρα­στική δύναμη των εργα­ζο­μέ­νων, που οδηγούν στην ευη­με­ρία ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νίας.