ΑΠΟΨΕΙΣ

Το αντίδοτο στην κρίση θεσμών, είναι πολιτική με επίκεντρο τον Άνθρωπο

Βασίλης Τσιαλιαμάνης
2 λεπτά ανάγνωση

Η δημόσια συζή­τηση για την κρίση θεσμών δεν απο­τε­λεί πια ταμπού· είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που δια­περνά την κοι­νω­νία, την πολι­τική και τους ίδιους τους μηχα­νι­σμούς του κράτους. Η εμπι­στο­σύνη των πολιτών προς τους θεσμούς —και κυρίως προς τη Δικαιο­σύνη και το πολι­τικό σύστημα— έχει κλο­νι­στεί βαθιά. Η απα­ξί­ωση της πολι­τι­κής, η σκιά της δια­φθο­ράς και η αίσθηση αδικίας συν­θέ­τουν ένα εκρη­κτικό μείγμα που απειλεί την ίδια τη συνοχή της δημο­κρα­τίας. Στη χώρα που γέννησε τη Δημο­κρα­τία, η απο­ξέ­νωση των πολιτών από τους θεσμούς δεν είναι απλώς λυπηρό φαι­νό­μενο· είναι υπαρ­ξιακή απειλή.

Η Μετα­πο­λί­τευση υπήρξε μια περί­ο­δος εδραί­ω­σης της δημο­κρα­τίας, θεσμι­κής στα­θε­ρό­τη­τας και κοι­νω­νι­κής προόδου. Όμως ο κύκλος αυτός δείχνει να έχει ολο­κλη­ρω­θεί. Οι δομές που κάποτε εξα­σφά­λι­σαν τη μετά­βαση σε μια ώριμη πολι­τική ζωή, σήμερα αδυ­να­τούν να αντα­πο­κρι­θούν στις απαι­τή­σεις μιας νέας εποχής, όπου η κοι­νω­νία αναζητά ουσία και αλήθεια, όχι επι­κοι­νω­νια­κές τακτι­κές και κενά συν­θή­ματα. Είναι, λοιπόν, καιρός για μια «Νέα Μετα­πο­λί­τευση» — μια επα­νεκ­κί­νηση με πυρήνα όχι τους μηχα­νι­σμούς εξου­σίας, αλλά τον ίδιο τον Άνθρωπο.

Η κρίση θεσμών δεν είναι μόνο θεσμικό πρό­βλημα. Είναι βαθιά πολι­τι­σμικό και αξιακό. Όταν η πολι­τική απο­μα­κρύ­νε­ται από τις ανάγκες, τις αγωνίες και τα όνειρα των πολιτών, μετα­τρέ­πε­ται σε τεχνο­κρα­τική δια­χεί­ριση. Η κοι­νω­νία αισθά­νε­ται πως δεν έχει φωνή, πως οι απο­φά­σεις λαμ­βά­νο­νται ερήμην της. Έτσι, η αδια­φο­ρία και η απα­ξί­ωση αντι­κα­θι­στούν τη συμ­με­τοχή και την εμπι­στο­σύνη. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ένα πολι­τικό σύστημα που λει­τουρ­γεί μεν, αλλά χωρίς ψυχή.

Το αντί­δοτο σ’ αυτή την παρακμή είναι μια νέα πολι­τική φιλο­σο­φία που τοπο­θε­τεί τον Άνθρωπο στο επί­κε­ντρο. Μια πολι­τική που ανα­γνω­ρί­ζει ότι η δημο­κρα­τία δεν είναι απλώς δια­δι­κα­σία, αλλά σχέση εμπι­στο­σύ­νης. Ότι η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη δεν είναι δευ­τε­ρεύον αίτημα, αλλά προ­ϋ­πό­θεση για τη νομι­μο­ποί­ηση της εξου­σίας. Ότι η αξιο­πρέ­πεια, η ισότητα και η δια­φά­νεια δεν είναι θεω­ρη­τι­κές έννοιες, αλλά θεμέλια της συλ­λο­γι­κής μας ζωής.

Αυτό σημαί­νει επα­να­σύν­δεση των θεσμών με την κοι­νω­νία. Δικαιο­σύνη που λει­τουρ­γεί χωρίς σκιές, πολι­τικά κόμματα που δεν είναι αρχη­γο­κε­ντρικά αλλά δημο­κρα­τικά, θεσμοί που υπη­ρε­τούν και δεν εξου­σιά­ζουν. Μια νέα πολι­τική ηθική που προ­τάσ­σει το κοινό συμ­φέ­ρον απέ­να­ντι στο ατομικό, την υπη­ρε­σία απέ­να­ντι στην εξουσία.

Η πολι­τική με επί­κε­ντρο τον Άνθρωπο δεν είναι ουτοπία. Είναι η μόνη ρεα­λι­στική απά­ντηση σε μια κοι­νω­νία που διψά για δικαιο­σύνη, αξιο­κρα­τία και σεβασμό. Είναι το κάλεσμα για μια νέα συλ­λο­γι­κό­τητα, όπου η πολι­τική θα ξανα­γί­νει εργα­λείο προόδου και όχι μέσο επι­βί­ω­σης. Μια δημο­κρα­τία ζωντανή, συμ­με­το­χική, που δεν θα φοβάται την αυτο­κρι­τική, αλλά θα αντλεί δύναμη από αυτήν.

Αν θέλουμε να ξανα­δώ­σουμε στους θεσμούς το κύρος και την εμπι­στο­σύνη που έχασαν, οφεί­λουμε να ξανα­δώ­σουμε στην πολι­τική τον ανθρω­πο­κε­ντρικό της χαρα­κτήρα. Γιατί μόνο όταν ο Άνθρω­πος γίνει ξανά ο σκοπός και όχι το μέσο της πολι­τι­κής, η Δημο­κρα­τία θα μπο­ρέ­σει να ανα­γεν­νη­θεί πραγ­μα­τικά.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.