Ολοκληρώθηκε  με μεγάλη επιτυχία και το φετινό Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού  Ρόδου

Ολο­κλη­ρώ­θηκε  με μεγάλη επι­τυ­χία και το φετινό Διεθνές Φεστι­βάλ Σύγ­χρο­νου Χορού  Ρόδου – DLR#11 στο νησί μας τις ημε­ρο­μη­νίες 2-10 Σεπτεμ­βρίου 2025 υπό τη  καλ­λι­τε­χνική διέ­υ­θυνση της Μαρίας Μανου­κιάν, με γενι­κό­τερο τίτλο «Move to feel, feel to become» ( μτφρ. «Κινήσου μέχρι να Νιώσεις, Νιώσε μέχρι να Γίνεις»), προ­σθέ­το­ντας στο «βιο­γρα­φικό του» την θερμή υποδοχή από τον κόσμο της Ρόδου και το «ζωντανό αγκά­λια­σμα» από όλο τον κόσμο που βρέθηκε στον νησί μας, έτσι όπως βιώθηκε σε σημα­ντι­κές θεμα­τι­κές ενό­τη­τες του Φεστι­βαλ , όπως το DLR PATHWAYS – Σε κοι­νό­τη­τες του νησιού- και στο Dance &Talk- Ομιλίες σχετικά με την φετινή θεμα­το­λο­γία του Φεστι­βαλ. Εξάλλου,   ακόμα ηχεί στα αυτιά μας η ερώτηση από ένα οκτά­χρονο παιδί που, την τελευ­ταία ημέρα του Φεστι­βάλ, πήρε το μικρό­φωνο και μας ρώτησε : “May I say something? It was amazing…dancing…laughing… feeling…” Και όλοι γνω­ρί­ζουμε πως, αν κερ­δί­σεις το παιδί, υπάρχει ελπίδα, ακόμα, στον κόσμο ζωντανή!

Συνεπές, λοιπόν,  στους στόχους του, και  στο πλαίσιο της εξω­στρέ­φειας του Σύγ­χρο­νου Πολι­τι­σμού, και ειδι­κό­τερα του Σύγ­χρο­νου Χορού, το φετινό DLR#11, μέσα από τις καλ­λι­τε­χνι­κές χορευ­τι­κές του παρα­στά­σεις αλλά και τις δράσεις του, αγγί­ζο­ντας περισ­σό­τερο τα όρια της «κινη­σιο­λο­γι­κής αφή­γη­σης», που δομεί­ται με το σώμα, και της χορευ­τι­κής ανα­πα­ρά­στα­σης, που «ακού­γε­ται» με την χορευ­τική μετα­μορ­φω­σιακή κίνηση, μας θύμισε από πού ξεκι­νάει το ανθρώ­πινο σώμα να θυμάται, πώς ονει­ρεύ­ε­ται το ανθρώ­πινο σώμα,  πώς ξυπνάει και ξεκι­νάει το ταξίδι του σε πόλεις- συνει­δή­σεις και σταθμούς- ανα­ζη­τή­σεις: «Μέσα από το πρώτο ταξίδι , την μήτρα της μητέρας, ο άνθρω­πος πρω­το­α­ντα­μώ­νει το φως. Μέσα από το νερό του αμνια­κού σάκου, ο άνθρω­πος ενσαρ­κώ­νε­ται και  η κίνησή του γίνεται πιο στέρεη…Και μετά το πρώτο σπίτι του, την μήτρα της μητέρας, το νέο σώμα αναζητά ένα μεγα­λύ­τερο σπίτι:  Tην πόλη, την πατρίδα, τον συνάν­θρωπο.».

Ειδι­κό­τερα, εξε­τά­στη­καν ως επι­μέ­ρους θεμα­τι­κές : α. «Η αμφί­θυμη σχέση του ατο­μι­κού και συλ­λο­γι­κού σώματος με την Ιστορία», β. «Η σχέση της δια­προ­σω­πι­κής επι­κοι­νω­νίας και η πολυ­ε­πί­πεδη φύση των ανθρώ­πι­νων σχέσεων», και τελικά  «Είναι ένα σώμα απα­ραί­τητο για μια αγκαλιά; Είναι ένα σώμα αρκετό για μια αγκαλιά»; γ. «Η πολυ­τι­μό­τητα κάθε μονάδας, που συντε­λεί στο Όλον» δ. «Η Ύπαρξη νέων» τελε­τουρ­γιών, απα­ραί­τη­των για την επι­βί­ωσή μας και την έκφραση της συλ­λο­γι­κής μνήμης. Πώς μπο­ρούμε να εντο­πί­σουμε τη σωμα­τική μνήμη, που υπάρχει σε όλες τις αυθε­ντι­κές τελε­τουρ­γίες»;

Εν κατα­κλείδι, το DLR, ένα ζωτικής σημα­σίας πολι­τι­στικό γεγονός, συγκε­ντρώ­νο­ντας κατα­ξιω­μέ­νους καλ­λι­τέ­χνες, χορευ­τές και κοινό από όλο τον κόσμο, μας προ­σέ­φερε στιγμές ιδιαί­τε­ρης, αισθα­ντι­κής, καλ­λι­τε­χνι­κής κίνησης και μια μονα­δική Γιορτή Κίνησης, Πολι­τι­σμού και Δημιουρ­γι­κό­τη­τας, προ­βάλ­λο­ντας στο ευρύ κοινό ένα πλούσιο πρό­γραμμα παρα­στά­σεων, εργα­στη­ρίων και συνερ­γα­σιών.

Θερ­μό­τα­τες ευχα­ρι­στίες οφεί­λουμε : Στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, Στην Διεύ­θυνση Δήμου Ρόδου, στο ΥΠ.Π.Ο.Α. – Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, στο Touring program Της Στέγης Ιδρύ­μα­τος Ωνάση και σε όλους τους χορη­γούς, που μας εμπι­στεύ­τη­καν και  μας στή­ρι­ξαν  σε όλα τα επίπεδα γιατι  χωρίς την δική τους «ώθηση», το Φεστι­βάλ δεν θα μπο­ρούσε να υλο­ποι­η­θεί και να εκφρα­στεί.

Ευχα­ρι­στούμε και προ­σβλέ­πουμε για νέες συνερ­γα­σίες.