Σάκης Αρναούτογλου: «Η ζωή στα νησιά δεν είναι καρτ ποστάλ»

Πρό­σφατα είχατε κάνει παρέμ­βαση για τη νησιω­τι­κό­τητα, η οποία δεν είναι του­ρι­στική εικόνα, είναι διπλή απο­μό­νωση, είναι αγώνας επι­βί­ω­σης προει­δο­ποιώ­ντας για το δημο­γρα­φικό και μια σειρά από σοβαρά θέματα που ταλα­νί­ζουν τους νησιώ­τες – με την κυβέρ­νηση του κ. Μητσο­τάκη να μην δίνει σοβαρά κίνητρα στις παρα­με­θό­ριες περιο­χές. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Η ζωή στα νησιά δεν είναι καρτ ποστάλ. Δεν είναι μόνο παρα­λίες, ήλιος και του­ρί­στες τον Αύγου­στο. Είναι ο χει­μώ­νας που μένει το νησί με λίγες οικο­γέ­νειες, το καράβι που δεν έρχεται γιατί έχει μποφόρ, ο παππούς που πρέπει να πάει στον γιατρό και πρέπει να ταξι­δέ­ψει ώρες για μια απλή εξέταση. Είναι οι νέοι που θέλουν να μείνουν στον τόπο τους αλλά δεν βρί­σκουν ούτε σπίτι, ούτε δουλειά.

Αυτό που είπα στο 16ο Πανελ­λή­νιο Συνέ­δριο Μικρών Νησιών και τονίζω συνέ­χεια και στο Ευρω­κοι­νο­βού­λιο είναι ότι η νησιω­τι­κό­τητα σημαί­νει «διπλή απο­μό­νωση»: από τη μια, απο­μό­νωση από το κέντρο λήψης απο­φά­σεων και την ηπει­ρω­τική χώρα, και από την άλλη, απο­μό­νωση από τα μεγα­λύ­τερα νησιά και από τις ευκαι­ρίες ανά­πτυ­ξης που έχουν άλλες περιο­χές. Αυτή η κατά­σταση δεν μπορεί να συνε­χι­στεί. Αν δεν στη­ρί­ξουμε τους νησιώ­τες με πραγ­μα­τικά μέτρα, τα νησιά θα ερη­μώ­σουν.

Η κυβέρ­νηση του κ. Μητσο­τάκη το ξέρει αυτό, αλλά το αγνοεί. Επι­δό­ματα εξαγ­γέλ­λει, αλλά τα χρήματα δεν φτάνουν ποτέ στον πολίτη. Για­τρούς υπό­σχε­ται, αλλά στα Κέντρα Υγείας των νησιών οι θέσεις μένουν κενές. Μιλά για ανά­πτυξη, αλλά δεν δίνει φορο­λο­γικά κίνητρα για να μείνουν οι επι­χει­ρή­σεις. Έτσι, οι νησιώ­τες νιώθουν πολίτες δεύ­τε­ρης κατη­γο­ρίας.

Εμείς στο ΠΑΣΟΚ λέμε κάτι απλό: θέλουμε ίσες ευκαι­ρίες για όλους. Αυτό σημαί­νει χαμη­λό­τερο ΦΠΑ στα νησιά, σταθερή στήριξη στις ακτο­πλοϊ­κές και αερο­πο­ρι­κές συν­δέ­σεις, στέγη για τους νέους, στε­λέ­χωση των σχο­λείων και των νοσο­κο­μείων. Σημαί­νει μόνιμη παρου­σία του κράτους, όχι μόνο το καλο­καίρι για τους του­ρί­στες.

Και κάτι ακόμα: στην Ευρώπη ήδη υπάρ­χουν εργα­λεία για να στη­ρι­χθούν οι νησιω­τι­κές περιο­χές. Το ζητού­μενο είναι να παλέ­ψουμε για έναν ειδικό «νησιω­τικό πυλώνα» στη νέα προ­γραμ­μα­τική περίοδο 2028-2034. Γιατί τα νησιά μας δεν μπορούν να περι­μέ­νουν άλλα δέκα χρόνια για να δουν στήριξη.

Δια­βά­ζουμε πως κάποιες ευρω­παϊ­κές χώρες προ­ε­τοι­μά­ζο­νται για ενδε­χό­μενη πολε­μική σύρραξη (με τη Ρωσία) όπως η Νορ­βη­γία, η Φιν­λαν­δία, η Σουηδία και η Δανία προ­ε­τοι­μά­ζουν τους πολίτες για το ενδε­χό­μενο πολέμου. Γιατί έχει δια­μορ­φω­θεί αυτό το κλίμα και πώς εκτι­μάτε ότι θα εξε­λι­χθεί αυτό για την Ευρώπη;

Ο κόσμος ανη­συ­χεί και με το δίκιο του. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρα­νία άλλαξε τα πάντα. Έδειξε ότι η ειρήνη δεν είναι δεδο­μένη. Οι χώρες του Βορρά, που έχουν στο παρελ­θόν δεχτεί πιέσεις από τη Ρωσία, θέλουν να είναι έτοιμες. Δεν σημαί­νει ότι αύριο θα ξεκι­νή­σει πόλεμος, αλλά θέλουν να ξέρουν οι πολίτες τι να κάνουν αν βρεθούν σε κρίση.

Στην Ευρώπη υπάρ­χουν δύο κίν­δυ­νοι: ο εφη­συ­χα­σμός και ο πανικός. Ούτε το ένα χρειά­ζε­ται ούτε το άλλο. Η απά­ντηση είναι ξεκά­θαρη: περισ­σό­τερη Ευρώπη. Μια Ευρώπη που θα συνερ­γά­ζε­ται στην άμυνα, που θα έχει κοινές πολι­τι­κές για τα σύνορα, που θα επεν­δύει σε τεχνο­λο­γία και ενέρ­γεια ώστε να μην εξαρ­τά­ται από αυταρ­χικά καθε­στώτα.

Η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να θέλει μια ισχυρή Ευρώπη. Γιατί έχουμε δίπλα μας την Τουρκία, που άλλοτε απειλεί στο Αιγαίο και άλλοτε παίζει παι­χνί­δια με το μετα­να­στευ­τικό. Δεν μπο­ρούμε να τα βγά­λουμε πέρα μόνοι μας. Η ΕΕ πρέπει να στη­ρί­ζει τα κράτη-μέλη της, και ειδικά εκείνα που φυλάνε σύνορα.

Προ­σω­πικά πιστεύω ότι η Ευρώπη έχει ωρι­μά­σει. Δεν θέλει τον πόλεμο. Θέλει όμως να δείξει ότι είναι έτοιμη. Και αυτό είναι το σωστό μήνυμα: ούτε φόβος, ούτε εφη­συ­χα­σμός. Ετοι­μό­τητα και σοβα­ρό­τητα.

Η ελλη­νική κυβέρ­νηση φαί­νε­ται ότι δεν αντι­με­τω­πί­ζει όπως θα έπρεπε την υγειο­νο­μική κρίση που πλήττει με σφο­δρό­τητα την ελλη­νική αιγο­προ­βα­το­τρο­φία, ενώ η Ευρώπη δείχνει τις λύσεις. Τι πρέπει να γίνει;

Αν υπάρχει ένας κλάδος που ζει τρα­γω­δία, αυτός είναι η αιγο­προ­βα­το­τρο­φία. Χιλιά­δες στάνες έχουν χτυ­πη­θεί από την ευλογιά. Μιλάμε για πάνω από χίλιες εστίες και εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες ζώα που χάθηκαν. Κι όταν χάνεται το κοπάδι, χάνεται και η οικο­γέ­νεια που ζει από αυτό. Δεν είναι απλά αριθμοί, είναι άνθρω­ποι που κατα­στρέ­φο­νται.

Η κυβέρ­νηση δεν στάθηκε στο ύψος των περι­στά­σεων. Αργεί να προ­στα­τεύ­σει τους κτη­νο­τρό­φους, αργεί να δώσει απο­ζη­μιώ­σεις, δεν διεκ­δί­κησε ευρω­παϊκή βοήθεια. Και όλα αυτά την ώρα που οι κτη­νο­τρό­φοι βυθί­ζο­νται στα χρέη και σκέ­φτο­νται να εγκα­τα­λεί­ψουν το επάγ­γελμα.

Η Ευρώπη όμως είναι εδώ. Η Κομι­σιόν έδειξε ότι μπορεί να χρη­μα­το­δο­τή­σει εμβο­λια­σμούς, να ενερ­γο­ποι­ή­σει το απο­θε­μα­τικό κρίσης, να στη­ρί­ξει τα εισο­δή­ματα των παρα­γω­γών. Το ξέρω γιατί το έθεσα προ­σω­πικά στον επί­τροπο Χάνσεν. Το μόνο που λείπει είναι η πολι­τική βούληση της ελη­νι­κής κυβέρ­νη­σης να το αξιο­ποι­ή­σει.

Εμείς προ­τεί­νουμε:

Να πλη­ρώ­σει η Ευρώπη το κόστος του εμβο­λια­σμού αν χρεια­στεί και πρέπει να γίνει.

Να δοθούν άμεσα και δίκαια απο­ζη­μιώ­σεις.

Να υπάρξει σχέδιο ανα­συ­γκρό­τη­σης του κλάδου με έμφαση στη βιω­σι­μό­τητα και στην ποιό­τητα.

Δεν μιλάμε μόνο για την επι­βί­ωση των κτη­νο­τρό­φων. Μιλάμε επίσης για τη φέτα, το πιο γνωστό προϊόν της Ελλάδας στον κόσμο. Μιλάμε για το γάλα, για το κρέας, για την ύπαιθρο. Αν χαθεί η κτη­νο­τρο­φία, θα χαθεί κομμάτι της ταυ­τό­τη­τάς μας.

Στα δικά μας, το πολι­τικό σκηνικό είναι ένα δύσκολο σταυ­ρό­λεξο, με τη ΝΔ να χάνει συνεχώς δυνά­μεις (παρα­μέ­νει κάτω από το 30% ακόμη και μετά τη ΔΕΘ) και την Αρι­στερά να κατα­κερ­μα­τί­ζε­ται. Ο πρω­θυ­πουρ­γός είπε ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027 με τον ίδιο εκλο­γικό νόμο και στόχο έχει 3η θητεία. Τι θα προ­τά­ξει το ΠΑΣΟΚ ώστε να απο­κτή­σει προ­ο­πτική εξου­σίας; Τι πρω­το­βου­λίες χρειά­ζο­νται;

Ο κόσμος έχει κου­ρα­στεί. Από τη μια, μια Νέα Δημο­κρα­τία που κυβερνά με αλα­ζο­νεία, σπατάλη και φθορά. Από την άλλη, μια Αρι­στερά που είναι κομ­μα­τια­σμένη και δεν δίνει καμία αίσθηση προ­ο­πτι­κής. Οι πολίτες ζητούν αλλαγή, αλλά θέλουν και στα­θε­ρό­τητα, αξιο­πι­στία, ένα σχέδιο που να μπορούν να το πιστέ­ψουν.

Το ΠΑΣΟΚ είναι η μόνη υπεύ­θυνη δύναμη που μπορεί να δώσει αυτή την προ­ο­πτική. Όπως είπε και ο πρό­ε­δρός μας στη ΔΕΘ, το πρό­γραμμά μας δεν είναι γενι­κό­λο­γες υπο­σχέ­σεις, είναι κοστο­λο­γη­μέ­νες δεσμεύ­σεις που απα­ντούν στα μεγάλα προ­βλή­ματα της κοι­νω­νίας:

Για την ακρί­βεια: Καμία οικο­γέ­νεια δεν πρέπει να πλη­ρώ­νει χρυσάφι το ρεύμα, το ψωμί και το γάλα. Θέλουμε δια­φά­νεια στην αγορά ενέρ­γειας, πραγ­μα­τικό έλεγχο στην αισχρο­κέρ­δεια, μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά.

Για το κοι­νω­νικό κράτος: Δεν γίνεται το παιδί στο νησί να μην έχει δάσκαλο, ούτε ο ασθενής στην περι­φέ­ρεια να περι­μέ­νει μήνες για μια εξέταση. Θα επεν­δύ­σουμε ξανά σε ισχυρή δημόσια υγεία και παιδεία, γιατί αυτά είναι το θεμέλιο της κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης.

Για την ύπαιθρο: Η αγροτιά και η κτη­νο­τρο­φία χρειά­ζο­νται στήριξη με έργα, όχι με λόγια. Σχέδιο για τα προ­ϊ­ό­ντα μας, απο­ζη­μιώ­σεις δίκαιες και γρή­γο­ρες, νέες τεχνο­λο­γίες για να μειωθεί το κόστος παρα­γω­γής. Χωρίς αγρότες και κτη­νο­τρό­φους, δεν υπάρχει Ελλάδα που να παράγει.

Για τους νέους: Δεν είναι δυνατόν μια γενιά να δου­λεύει με 700 ευρώ και να πλη­ρώ­νει 500 ενοίκιο. Με προ­γράμ­ματα στέ­γα­σης, με καλύ­τε­ρους μισθούς, με επεν­δύ­σεις στην και­νο­το­μία, θέλουμε να δώσουμε στους νέους λόγο να μείνουν εδώ και να χτίσουν τη ζωή τους.

Οι πρω­το­βου­λίες που πρέπει να πάρουμε είναι ξεκά­θα­ρες: να είμαστε κοντά στον κόσμο, όχι κλει­σμέ­νοι στα γραφεία μας. Στις πλα­τείες, στα χωριά, στα καφε­νεία, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της κοι­νω­νίας. Να δεί­ξουμε ότι είμαστε έτοιμοι να κυβερ­νή­σουμε και να κρα­τή­σουμε καθαρή στάση: Όχι δεκα­νίκι της Νέας Δημο­κρα­τίας.

Το 2027 θα είναι η ώρα της μεγάλης επι­λο­γής. Οι πολίτες θα κληθούν να απο­φα­σί­σουν: άλλα τέσσερα χρόνια Νέας Δημο­κρα­τίας ή αλλαγή με σοβα­ρό­τητα και ευθύνη. Εγώ πιστεύω ότι η κοι­νω­νία θα εμπι­στευ­θεί ξανά το ΠΑΣΟΚ, γιατί φέρ­νουμε τη σταθερή αλλαγή που χρειά­ζε­ται η χώρα. Και αυτή η αλλαγή δεν θα είναι λόγια• θα είναι πράξεις που θα κάνουν τη ζωή των πολιτών καλύ­τερη.