“Αν έδιναν 5 ευρώ για την τοπική κοινωνία…”

Η του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη της χώρας μας είναι εντυ­πω­σια­κή. Χρο­νιά με τη χρο­νιά τα ρεκόρ επι­σκε­πτών δια­δέ­χο­νται το ένα το άλλο, η σεζόν διευ­ρύ­νε­ται και ιλιγ­γιώ­δη έσοδα ενι­σχύ­ουν το­πι­κές επι­χει­ρή­σεις και δή­μους. Ο του­ρι­σμός στην Ελ­λά­δα πλη­ρώ­νει καλά και τα έσοδά του δί­νουν ζωή σε εκεί­νους που κα­τε­ξο­χήν όλοι μας θέ­λου­με να βλέ­που­με να ενι­σχύ­ο­νται: το­πι­κές κοι­νω­νί­ες, νησιά, απο­μα­κρυ­σμέ­να μέρη.

Όπως είναι βέ­βαια φυ­σι­κό, τα αυ­ξη­μέ­να έσοδα αυ­ξά­νουν και το κό­στος ζωής, ιδιαί­τε­ρα στα νησιά που εξο­ρι­σμού ο χώρος είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νος και η δό­μη­ση δύ­σκο­λη – όπως και πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει για να δια­τη­ρή­σου­με την κα­θη­λω­τι­κή ομορ­φιά του τόπου τον οποίο έχου­με την τύχη να είναι η πα­τρί­δα μας.

Αυτή η νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα των τε­λευ­ταί­ων ετών έχει δη­μιουρ­γή­σει ένα εξαι­ρε­τι­κά σο­βα­ρό πρό­βλη­μα: το έλ­λει­μα στέ­γα­σης σε του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές όσων υπη­ρε­τούν το δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον.

Δά­σκα­λοι, κα­θη­γη­τές, για­τροί, νο­ση­λευ­τές, αστυ­νο­μι­κοί και άλλοι δη­μό­σιοι λει­τουρ­γοί αδυ­να­τούν να βρουν σπίτι σε προ­σι­τές τιμές. Απο­τέ­λε­σμα είναι οι ει­δή­σεις ντρο­πής που βλέ­που­με τα­κτι­κά, με δα­σκά­λους να ζουν σε κο­ντέι­νερ και αστυ­νο­μι­κούς να ανα­γκά­ζο­νται σε πα­ραί­τη­ση.

Δεν είναι δύ­σκο­λο να σκε­φτεί κα­νείς που οδη­γού­νται το­πι­κές κοι­νω­νί­ες με σχο­λεία χωρίς δα­σκά­λους, ια­τρεία χωρίς για­τρούς και δη­μό­σια ζωή χωρίς αστυ­νό­μευ­ση.

Η ευ­θύ­νη αυτής της απα­ρά­δε­κτης κα­τά­στα­σης δεν μπο­ρεί να βα­ραί­νει απο­κλει­στι­κά την κε­ντρι­κή εξου­σία. Οι το­πι­κές κοι­νω­νί­ες, με πρώ­τους τους του­ρι­στι­κούς δή­μους οφεί­λουν να βγουν μπρο­στά με συ­γκε­κρι­μέ­νες πο­λι­τι­κές κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας. Δεν είναι δυ­να­τόν οι το­πι­κές αρχές πε­ριο­χών που ζουν σχε­δόν απο­κλει­στι­κά από τον του­ρι­σμό να πυ­ρο­βο­λούν τα πόδια τους, αφή­νο­ντας ξε­κρέ­μα­στους εκεί­νους που κρα­τούν ζω­ντα­νές τις κοι­νω­νί­ες τους.

Οι λύ­σεις σε αυτό το μεί­ζον πρό­βλη­μα δεν απαι­τούν ούτε δυ­σβά­στα­χτες θυ­σί­ες ούτε εξαι­ρε­τι­κή ευ­ρη­μα­τι­κό­τη­τα.

Μια σειρά από δή­μους σε γει­το­νι­κές χώρες, από τη Fregona της Ιτα­λί­ας μέχρι το Sanxenxo της Ισπα­νία, προ­σφέ­ρουν σε δη­μό­σιους λει­τουρ­γούς δω­ρε­άν στέ­γα­ση, ακόμη και οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα για να τους προ­σελ­κύ­σουν και να τους κρα­τή­σουν εκεί για όλη τη χρο­νιά.

Το κό­στος για τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες με τα υψηλά του­ρι­στι­κά έσοδα είναι ευ­κα­τα­φρό­νη­το. Για πα­ρά­δειγ­μα, 5 ευρώ το μήνα να έδινε ο κάθε επι­χει­ρη­μα­τί­ας στη Σα­ντο­ρί­νη ή την Κω, δε­κά­δες για­τροί και αστυ­νο­μι­κοί θα έβρι­σκαν ένα δω­μά­τιο να μεί­νουν. Όσοι κερ­δί­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο από τη μο­να­δι­κό­τη­τα του τόπου τους, έχουν και την ευ­θύ­νη να τον κρα­τούν βιώ­σι­μο.

Εδώ οι δή­μαρ­χοι δεν πρέ­πει να δει­λιά­σουν. Εάν οι του­ρι­στι­κοί δήμοι κερ­δί­σουν το στοί­χη­μα της κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας έχουν πραγ­μα­τι­κά την ευ­και­ρία να με­τα­τρέ­ψουν την του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη των τε­λευ­ταί­ων ετών σε κύμα επα­νοι­κι­σμού και βιώ­σι­μη ανα­βάθ­μι­ση των κοι­νω­νιών τους για πολ­λές δε­κα­ε­τί­ες μπρο­στά. Εάν απο­τύ­χουν, εάν μου­διά­σουν από το πρό­σκαι­ρο κέρ­δος και αδρα­νή­σουν, τότε μα­θη­μα­τι­κά θα κα­τα­λή­ξουν σκη­νι­κά θε­ρι­νών δια­κο­πών για ξέ­νους επι­σκέ­πτες, χωρίς μό­νι­μη ζωή και χωρίς μέλ­λον για τους ίδιους τους κα­τοί­κους τους. Δεν έχου­με την πο­λυ­τέ­λεια να χά­σου­με αυτή τη μάχη.

Οι άν­θρω­ποι δεν γεν­νιού­νται με κοι­νω­νι­κή συ­νεί­δη­ση, τη δια­μορ­φώ­νουν. Κύ­ριοι δή­μαρ­χοι, επι­βά­λε­τε επι­τέ­λους την κοι­νω­νι­κή συ­νεί­δη­ση στους δή­μους σας, δια­φο­ρε­τι­κά θα τους δείτε να ερη­μώ­νουν.

ΥΓ. : Σε πε­ρί­πτω­ση που προ­κύ­ψει ζή­τη­μα αρ­μο­διό­τη­τας από πλευ­ράς το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης να επι­βά­λει αυτό το τέλος, θα μπο­ρού­σαν να συ­νερ­γα­στούν με την κυ­βέρ­νη­ση για να κα­θο­ρί­σουν τόσο το ύψος όσο και την ανα­λο­γι­κό­τη­τά του.