Βασίλης Νικολής: «Στην αιμοδοσία δεν υπάρχει ‘ας το κάνει κάποιος άλλος’»

«Το κα­λο­καί­ρι στη Ρόδο δεν φέρ­νει μόνο του­ρί­στες και ζω­ντά­νια, φέρ­νει και αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες σε αίμα».

Αυτό υπο­γραμ­μί­ζει σε συ­νέ­ντευ­ξη του προς την ‘δ’ ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Αι­μο­δο­τών ‘Ο Άγιος Εφραίμ’ κ. Βα­σί­λης Νι­κο­λής και πε­ρι­γρά­φει την κα­τά­στα­ση όπως δια­μορ­φώ­νε­ται με τις αι­μο­δο­σί­ες και την αντα­πό­κρι­ση των συ­μπο­λι­τών μας, όταν πρό­κει­ται για έκτα­κτα πε­ρι­στα­τι­κά.

• Κύριε Νι­κο­λή, όπως είναι γνω­στό κατά τους κα­λο­και­ρι­νούς μήνες, αυ­ξά­νο­νται οι ανά­γκες σε αίμα, στην Ρόδο. Πε­ρι­γράψ­τε μας πώς έχουν τα πράγ­μα­τα μέχρι αυτή την πε­ρί­ο­δο;

Το κα­λο­καί­ρι στη Ρόδο δεν φέρ­νει μόνο του­ρί­στες και ζω­ντά­νια, φέρ­νει και αυ­ξη­μέ­νες ανά­γκες σε αίμα. Εί­μα­στε ένα νησί που δέ­χε­ται δε­κά­δες χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες κάθε εβδο­μά­δα, και ένα νο­σο­κο­μείο που πρέ­πει να αντα­πο­κρί­νε­ται όχι μόνο στις ανά­γκες των μό­νι­μων κα­τοί­κων αλλά και των του­ρι­στών που μπο­ρεί να βρε­θούν ξαφ­νι­κά σε ανά­γκη. Τα πε­ρι­στα­τι­κά —από τρο­χαία και χει­ρουρ­γεία μέχρι χρό­νιες πα­θή­σεις— δεν γνω­ρί­ζουν εποχή. Φέτος, με πολύ με­γά­λη προ­σπά­θεια, κα­τα­φέρ­νου­με να κρα­τά­με ισορ­ρο­πία, όμως υπάρ­χουν μέρες που εί­μα­στε κυ­ριο­λε­κτι­κά στο όριο της επάρ­κειας. Κάθε φιάλη αί­μα­τος που προ­σφέ­ρει ένας εθε­λο­ντής αυτή την πε­ρί­ο­δο δεν είναι απλώς ση­μα­ντι­κή• είναι σω­τή­ρια, γιατί μπο­ρεί να κάνει τη δια­φο­ρά ανά­με­σα στη ζωή και στον θά­να­το.

• Βλέ­που­με ότι όταν συμ­βαί­νει κά­ποιο σο­βα­ρό τρο­χαίο ή κά­ποιο άλλο σο­βα­ρό πε­ρι­στα­τι­κό με συ­μπο­λί­τη μας, υπάρ­χει πιο έντο­νο εν­δια­φέ­ρον για να δώ­σουν αίμα. Γιατί συμ­βαί­νει αυτό;

Δυ­στυ­χώς, πολ­λοί συ­μπο­λί­τες μας κι­νη­το­ποιού­νται μόνο όταν το πρό­βλη­μα “χτυ­πή­σει την πόρτα” κά­ποιου γνω­στού ή φίλου. Σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις, το συ­ναί­σθη­μα και η αλ­λη­λεγ­γύη λει­τουρ­γούν ως άμε­σος μη­χα­νι­σμός αντί­δρα­σης. Ωστό­σο, το αίμα έχει πε­ριο­ρι­σμέ­νη διάρ­κεια ζωής, και οι ανά­γκες υπάρ­χουν κάθε μέρα, όχι μόνο στα έκτα­κτα πε­ρι­στα­τι­κά. Ο στό­χος μας είναι να πε­ρά­σου­με το μή­νυ­μα πως η αι­μο­δο­σία πρέ­πει να είναι μια τα­κτι­κή, προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη πράξη, ώστε να υπάρ­χει επάρ­κεια όταν θα χρεια­στεί.

Οι ανά­γκες είναι κα­θη­με­ρι­νές – απλά δεν τις βλέ­που­με πάντα. Αν όλοι δί­να­με αίμα προ­λη­πτι­κά, δεν θα χρεια­ζό­ταν ποτέ να κά­νου­με εκ­κλή­σεις την τε­λευ­ταία στιγ­μή.

• Ο αριθ­μός των εθε­λο­ντών αι­μο­δο­τών που είναι στα­θε­ροί, έχει αυ­ξη­θεί τα τε­λευ­ταία χρό­νια;

Ναι, πα­ρα­τη­ρού­με μια στα­δια­κή αύ­ξη­ση, κάτι που μας δίνει ελ­πί­δα για το μέλ­λον. Οι δρά­σεις ενη­μέ­ρω­σης στα σχο­λεία, στο πα­νε­πι­στή­μιο και σε χώ­ρους ερ­γα­σί­ας απο­δί­δουν καρ­πούς. Ωστό­σο, η ανα­λο­γία τα­κτι­κών αι­μο­δο­τών σε σχέση με τον πλη­θυ­σμό μας πα­ρα­μέ­νει χα­μη­λό­τε­ρη από το επι­θυ­μη­τό. Αυτό οφεί­λε­ται σε πολ­λούς πα­ρά­γο­ντες: ο πλη­θυ­σμός γερ­νά­ει και αρ­κε­τοί πα­λαιοί αι­μο­δό­τες απο­σύ­ρο­νται για λό­γους υγεί­ας ή ηλι­κί­ας, ενώ ταυ­τό­χρο­να υπάρ­χει ακόμη η αδια­φο­ρία ή η λαν­θα­σμέ­νη νο­ο­τρο­πία του «όταν θα χρεια­στεί, βλέ­που­με». Αυτή η λο­γι­κή είναι επι­κίν­δυ­νη, γιατί το αίμα έχει πε­ριο­ρι­σμέ­νη διάρ­κεια ζωής και οι ανά­γκες είναι κα­θη­με­ρι­νές, όχι μόνο στα έκτα­κτα πε­ρι­στα­τι­κά.

Θε­τι­κό στοι­χείο είναι ότι φαί­νε­ται να απο­δί­δει και η προ­σπά­θειά μας στις εθε­λο­ντι­κές αι­μο­δο­σί­ες που διορ­γα­νώ­νου­με σε ξε­νο­δο­χεία. Έχου­με ήδη μικρή – προς το παρόν – συμ­με­το­χή και ξένων του­ρι­στών που βρί­σκο­νται στο νησί μας για δια­κο­πές, αλλά ευαι­σθη­το­ποιού­νται από το κά­λε­σμά μας και προ­σφέ­ρουν αίμα στο Νο­σο­κο­μείο για την κά­λυ­ψη έκτα­κτων ανα­γκών του κα­λο­και­ριού. Το ξε­κι­νή­σα­με δειλά-δειλά και κάθε χρόνο βλέ­που­με όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρους να συμ­με­τέ­χουν, σαν πράξη κοι­νω­νι­κής ευ­θύ­νης. Για να πε­τύ­χει πραγ­μα­τι­κά, όμως, χρειά­ζε­ται η στή­ρι­ξη των ξε­νο­δό­χων, των διευ­θυ­ντών και του προ­σω­πι­κού. Ο Σύλ­λο­γός μας με τη βο­ή­θεια της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου έχει ήδη με­τα­φρά­σει το ενη­με­ρω­τι­κό μας υλικό στα αγ­γλι­κά, καθώς και το έντυ­πο αι­μο­δο­σί­ας στα αγ­γλι­κά, γαλ­λι­κά, γερ­μα­νι­κά και αλ­βα­νι­κά, και θα ακο­λου­θή­σουν κι άλλες γλώσ­σες ανά­λο­γα με τις συμ­με­το­χές.

Με τις δρά­σεις μας επι­διώ­κου­με να με­γα­λώ­σει ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο η «οι­κο­γέ­νεια» των στα­θε­ρών αι­μο­δο­τών, γιατί αυτοί απο­τε­λούν τη ρα­χο­κο­κα­λιά της επάρ­κειας αί­μα­τος – είναι το πραγ­μα­τι­κό «απο­θε­μα­τι­κό ασφα­λεί­ας» για ολό­κλη­ρο το νησί.

Γι’ αυτό εί­μα­στε πα­ρό­ντες σε κάθε εκ­δή­λω­ση στην οποία προ­σκα­λεί­ται ο Σύλ­λο­γος. Εί­μα­στε πάντα ανοι­χτοί σε κάθε πρό­κλη­ση και κάθε ιδέα που μπο­ρεί να βοη­θή­σει να φτά­σει το μή­νυ­μα της προ­σφο­ράς ακόμη πιο μα­κριά.

• Ποιες δρά­σεις κι εκ­δη­λώ­σεις έχετε προ­γραμ­μα­τί­σει για την ενί­σχυ­ση της εθε­λο­ντι­κής αι­μο­δο­σί­ας στη Ρόδο το επό­με­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα;

Μόλις επι­στρέ­ψα­με από την Κάρ­πα­θο, όπου για ακόμη μια χρο­νιά, σε συ­νερ­γα­σία με τις Αδελ­φό­τη­τες Ολυ­μπι­τών Ρόδου και Αθη­νών, το Σύλ­λο­γο Πο­ντί­ων Ρόδου «Ο Δι­γε­νής» και την Ένωση Πο­λυ­τέ­κνων Δω­δε­κα­νή­σου συν­διορ­γα­νώ­σα­με μια όμορ­φη και επι­τυ­χη­μέ­νη εκ­δή­λω­ση στα Πη­γά­δια, την πρω­τεύ­ου­σα του νη­σιού. Η εθε­λο­ντι­κή αι­μο­δο­σία βρέ­θη­κε ξανά στο επί­κε­ντρο, στέλ­νο­ντας το μή­νυ­μα ότι η προ­σφο­ρά ζωής δεν γνω­ρί­ζει σύ­νο­ρα, νησιά ή απο­στά­σεις.

Συ­νε­χί­ζου­με στη Ρόδο έχο­ντας προ­γραμ­μα­τί­σει μια σειρά από εξορ­μή­σεις αι­μο­δο­σί­ας σε συ­νερ­γα­σία με πο­λι­τι­στι­κούς συλ­λό­γους, αθλη­τι­κά σω­μα­τεία και φο­ρείς, τόσο εντός της πόλης όσο και στα χωριά. Μια από αυτές είναι η εθε­λο­ντι­κή αι­μο­δο­σία στις 20 του μηνός στο Νο­σο­κο­μείο μας σε συ­νερ­γα­σία με το Δω­δε­κα­νη­σια­κό Σύλ­λο­γο Γο­νέ­ων και Φίλων Παι­διών, που χρή­ζουν με­τα­μό­σχευ­σης μυ­ε­λού των οστών «ΡΟ­ΔΑΥ­ΓΗ», το Σύλ­λο­γο Αντι­με­τώ­πι­σης Με­σο­γεια­κής Αναι­μί­ας Ρόδου και το Σύλ­λο­γο Προ­σφέ­ρω Αγάπη Μοι­ρά­ζω Ελ­πί­δα και Αν­θρω­πιά (ΠΑΜΕΑ).

Θα ακο­λου­θή­σουν η Λα­μπα­δη­δρο­μία Εθε­λο­ντών Αι­μο­δο­τών, μια συμ­βο­λι­κή αλλά και συ­γκι­νη­τι­κή πο­ρεία που με­τα­φέ­ρει το μή­νυ­μα της αλ­λη­λεγ­γύ­ης από χέρι σε χέρι, από καρ­διά σε καρ­διά και η Αμ­φι­κτυο­νία Εθε­λο­ντών Αι­μο­δο­τών με την ΠΟΣΕΑ, μια με­γά­λη πα­νελ­λα­δι­κή συ­νά­ντη­ση που στόχο έχει η αι­μο­δο­σία να γίνει τρό­πος ζωής για όλους.

• Πώς μπο­ρούν οι πο­λί­τες να συμ­βάλ­λουν ενερ­γά στο έργο του Συλ­λό­γου και να γί­νουν εθε­λο­ντές αι­μο­δό­τες; Πού πρέ­πει να απευ­θύ­νο­νται;

Η δια­δι­κα­σία είναι απλή: όποιος είναι υγιής, ηλι­κί­ας 17 έως 60 ετών, μπο­ρεί να επι­σκε­φθεί την Αι­μο­δο­σία του Γε­νι­κού Νο­σο­κο­μεί­ου Ρόδου ή να συμ­με­τά­σχει σε μία από τις εθε­λο­ντι­κές αι­μο­δο­σί­ες που διορ­γα­νώ­νου­με. Ο Σύλ­λο­γος Εθε­λο­ντών Αι­μο­δο­τών Ρόδου “Άγιος Εφραίμ” πα­ρέ­χει όλες τις απα­ραί­τη­τες πλη­ρο­φο­ρί­ες και υπο­στή­ρι­ξη. Οι εν­δια­φε­ρό­με­νοι μπο­ρούν να επι­κοι­νω­νή­σουν μαζί μας μέσω τη­λε­φώ­νου, email ή των κοι­νω­νι­κών μας δι­κτύ­ων. Το αίμα δεν αγο­ρά­ζε­ται ούτε πα­ρά­γε­ται – μόνο χα­ρί­ζε­ται, και αυτό είναι το με­γα­λύ­τε­ρο δώρο ζωής που μπο­ρού­με να προ­σφέ­ρου­με.

Στην αι­μο­δο­σία δεν υπάρ­χει «ας το κάνει κά­ποιος άλλος». Εί­μα­στε όλοι εν δυ­νά­μει λή­πτες και όλοι μπο­ρού­με να εί­μα­στε δότες. Η Ρόδος μπο­ρεί να έχει επάρ­κεια αί­μα­τος – αρκεί να ση­κώ­σου­με το μα­νί­κι μας πριν χτυ­πή­σει το τη­λέ­φω­νο για επεί­γου­σα ανά­γκη. Γιατί η ζωή… δεν πε­ρι­μέ­νει.