Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας: Για τη Φιλοξενία ή για την Επικοινωνία;

Η εφαρ­μο­γή της ψη­φια­κής κάρ­τας ερ­γα­σί­ας στον ξε­νο­δο­χεια­κό κλάδο δεν ήρθε ως φυ­σι­κό επα­κό­λου­θο ενός ου­σια­στι­κού δια­λό­γου. Εμ­φα­νί­στη­κε με τη μορφή ενός τε­τε­λε­σμέ­νου νο­μο­θε­τή­μα­τος, συ­νο­δευό­με­νου από μία έντο­νη επι­κοι­νω­νια­κή προ­βο­λή. Όμως, κάτω από το πέπλο του τε­χνο­κρα­τι­κού εκ­συγ­χρο­νι­σμού, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ανέ­δει­ξε ένα μέτρο που, του­λά­χι­στον όπως σχε­διά­στη­κε και υλο­ποι­ή­θη­κε, δεν φά­νη­κε να λαμ­βά­νει υπόψη τις ζω­τι­κές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες της φι­λο­ξε­νί­ας. Η έναρ­ξη μά­λι­στα εφαρ­μο­γής του, όταν η πλειο­νό­τη­τα των επο­χι­κών ξε­νο­δο­χεια­κών μο­νά­δων δεν λει­τουρ­γού­σε ήταν του­λά­χι­στον ατυ­χής. Ήταν μια εφαρ­μο­γή επί χάρ­του, χωρίς δο­κι­μή στην πραγ­μα­τι­κή πίεση του κα­λο­και­ρι­νού του­ρι­στι­κού φορ­τί­ου.

Η ξε­νο­δο­χεια­κή ερ­γα­σία δεν είναι μη­χα­νι­στι­κή. Ούτε ο χρό­νος, ούτε ο άν­θρω­πος μέσα στο ξε­νο­δο­χείο μπο­ρούν να πε­ριο­ρι­στούν σε χρο­νι­κά «κου­τά­κια». Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στη φι­λο­ξε­νία δεν αλ­λά­ζουν βάρ­δια όπως αλ­λά­ζουν οι ερ­γα­ζό­με­νοι ενός ερ­γο­στα­σί­ου σε μια γραμ­μή πα­ρα­γω­γής. Μι­λά­με για επαγ­γέλ­μα­τα που εμπε­ριέ­χουν ευ­ε­λι­ξία, αντι­με­τώ­πι­ση του απρό­ο­πτου, και πάνω απ’ όλα, αν­θρώ­πι­νη αλ­λη­λε­πί­δρα­ση με τον επι­σκέ­πτη. Το να επι­βά­λεις μια γραμ­μι­κή και άκαμ­πτη ψη­φια­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση σε αυτό το δυ­να­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον είναι σαν να ζητάς από ένα πιάνο να λει­τουρ­γεί με τα κου­μπιά ενός ασαν­σέρ.

Οι θε­σμι­κοί εκ­πρό­σω­ποι του του­ρι­σμού, και πρω­τί­στως η ΠΟΞ, είχαν προει­δο­ποι­ή­σει εγκαί­ρως. Δεν αντι­τά­χθη­καν στην έν­νοια του ελέγ­χου και της δια­φά­νειας, αλλά στον τρόπο εφαρ­μο­γής. Ζή­τη­σαν χρόνο, εκ­συγ­χρο­νι­σμό της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας, προ­σαρ­μο­γή στις λει­τουρ­γι­κές ανά­γκες και στην επο­χι­κό­τη­τα και προ­πα­ντός ζή­τη­σαν διά­λο­γο. Πώς είναι δυ­να­τόν να απαι­τεί­ται από τις επι­χει­ρή­σεις να πε­ρά­σουν στη ψη­φια­κή εποχή εφαρ­μό­ζο­ντας νο­μο­θε­σία που θε­σπί­στη­κε σχε­δόν μισό αιώνα πριν και αγνο­εί πλή­ρως τη ση­με­ρι­νή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα;

Ο πλέον εν­δει­κτι­κός δεί­κτης της επι­κοι­νω­νια­κής υπερ­βο­λής είναι τα στοι­χεία των υπε­ρω­ριών. Πα­ρου­σιά­στη­κε ότι η εφαρ­μο­γή της κάρ­τας εκτό­ξευ­σε τις δη­λω­μέ­νες υπε­ρω­ρί­ες σε εντυ­πω­σια­κά νού­με­ρα, αλλά χωρίς επαρ­κή επε­ξή­γη­ση. Όποιος ξέρει τις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες λει­τουρ­γί­ας εύ­λο­γα μπο­ρεί να αντι­τεί­νει πως τα εντυ­πω­σια­κά πο­σο­στά που ανα­κοι­νώ­νο­νται αν με­τα­φρα­στούν σε πραγ­μα­τι­κό χρόνο ανά ερ­γα­ζό­με­νο, ισο­δυ­να­μούν με λι­γό­τε­ρο από μισή ώρα τον μήνα! Ένα επι­κοι­νω­νια­κό πυ­ρο­τέ­χνη­μα που αφή­νει πίσω του πε­ρισ­σό­τε­ρη σύγ­χυ­ση παρά δια­φά­νεια.

Ο ξε­νο­δο­χεια­κός κλά­δος δίνει προ­τε­ραιό­τη­τα στην ουσία και όχι στις επι­κοι­νω­νια­κές εντυ­πώ­σεις που σιω­πη­ρά επι­χει­ρούν να ανα­πα­ρά­γουν αρ­νη­τι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα για τον Έλ­λη­να ξε­νο­δό­χο. Ο κλά­δος έχει δεί­ξει πως η στή­ρι­ξη των ερ­γα­ζο­μέ­νων έρ­χε­ται με πρά­ξεις και όχι με εντυ­πώ­σεις. Τον Φε­βρουά­ριο του 2025 υπε­γρά­φη η νέα Εθνι­κή Κλα­δι­κή Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση Ερ­γα­σί­ας, απο­τέ­λε­σμα δια­πραγ­μά­τευ­σης με­τα­ξύ των κοι­νω­νι­κών εταί­ρων. Η Σύμ­βα­ση προ­βλέ­πει μέση αύ­ξη­ση απο­δο­χών 5% για το 2025, κα­θο­ρί­ζει κα­τώ­τα­το βα­σι­κό μισθό στα 950,00 ευρώ και πε­ρι­λαμ­βά­νει σειρά επι­δο­μά­των και θε­σμι­κών ρυθ­μί­σε­ων. Επι­πλέ­ον, ει­σά­γει τη δη­μιουρ­γία Τα­μεί­ου Επαγ­γελ­μα­τι­κής Ασφά­λι­σης, με υπο­χρε­ω­τι­κή ερ­γο­δο­τι­κή ει­σφο­ρά, ως πρό­σθε­το κί­νη­τρο για τους ερ­γα­ζό­με­νους να πα­ρα­μεί­νουν στον κλάδο.

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση, η οποία κη­ρύ­χθη­κε γε­νι­κώς υπο­χρε­ω­τι­κή, δια­σφα­λί­ζει ότι τα κε­κτη­μέ­να δι­καιώ­μα­τα κα­λύ­πτουν όλους τους ερ­γα­ζό­με­νους χωρίς εξαι­ρέ­σεις, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την προ­σή­λω­ση του κλά­δου σε έναν του­ρι­σμό που δη­μιουρ­γεί οφέλη για όλους, και πρω­τί­στως για τους αν­θρώ­πους που ερ­γά­ζο­νται σε αυτόν.

Ο ξε­νο­δο­χεια­κός κλά­δος δη­μιουρ­γεί θέ­σεις ερ­γα­σί­ας. Θέ­σεις με προ­ο­πτι­κή, με ευ­και­ρί­ες, με συ­μπε­ρί­λη­ψη. Βάσει της τε­λευ­ταί­ας με­λέ­της του ΙΤΕΠ για τη συ­νει­σφο­ρά του ξε­νο­δο­χεια­κού κλά­δου στην εθνι­κή οι­κο­νο­μία, για κάθε ένα εκα­τομ­μύ­ριο ευρώ ξε­νο­δο­χεια­κού προ­ϊ­ό­ντος δη­μιουρ­γού­νται σχε­δόν 30 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας άμεσα και άλλες 18,4 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας έμ­με­σα στους υπό­λοι­πους κλά­δους, συ­νο­λι­κά λοι­πόν 48 θέ­σεις ερ­γα­σί­ας.

Ο του­ρι­σμός και τα ξε­νο­δο­χεία είναι εθνι­κοί πρω­τα­θλη­τές στην οι­κο­νο­μία αλλά πίσω από αυτή την επι­τυ­χία υπάρ­χει ένα ιδιαί­τε­ρο ερ­γα­σια­κό οι­κο­σύ­στη­μα. Ένα σύ­στη­μα που βα­σί­ζε­ται στην αλ­λη­λε­πί­δρα­ση αν­θρώ­πων, στην ευ­γέ­νεια, στο χα­μό­γε­λο, στην προ­σαρ­μο­στι­κό­τη­τα, στη δια­χεί­ρι­ση του απρό­βλε­πτου. Όταν θε­σπί­ζο­νται νέες πο­λι­τι­κές, αυτές πρέ­πει να κα­τα­νο­ούν τον «παλμό» αυτού του οι­κο­συ­στή­μα­τος. Η ψη­φια­κή κάρτα, στην πα­ρού­σα της μορφή, απέ­τυ­χε να αφου­γκρα­στεί αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δεν είναι κακό να χρη­σι­μο­ποιού­με την τε­χνο­λο­γία, αλλά είναι επι­κίν­δυ­νο να την εφαρ­μό­ζου­με αυ­θαί­ρε­τα, σαν να επρό­κει­το για λο­γι­στι­κή εξί­σω­ση και όχι για μια ζω­ντα­νή οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα που έχει στο κέ­ντρο της την αν­θρώ­πι­νη επαφή και σχέση.

Kων­στα­ντί­να Σβύ­νου

Έπαρ­χος Κω – Νι­σύ­ρου

Πηγή: reporter.gr