Ο επικήδειος του Α. Σαμαρά για την κόρη του, Λένα – “Ευχαριστώ γι’ αυτό το δώρο, έστω για 34 χρόνια”

Συγκί­νησε ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Αντώνης Σαμαράς, εκφω­νώ­ντας επι­κή­δειο λόγο στην εξόδιο ακο­λου­θία της κόρης του, Λένας.

Στο Α΄ Νεκρο­τα­φείο πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε, το μεση­μέρι της Δευ­τέ­ρας (11/8) η κηδεία της Λένας Σαμαρά, κόρης του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού, Αντώνη και της συζύγου του, Γεωρ­γίας, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 34 ετών.

Από νωρίς, πλήθος κόσμου, συγ­γε­νείς, φίλοι, καθώς και πολι­τι­κοί κατέ­φθα­σαν στο Α’ Νεκρο­τα­φείο για τον ύστατο απο­χαι­ρε­τι­σμό.

Λίγο μετά τις 12:30, έφτασε στην εκκλη­σία η Γεωργία Σαμαρά, αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς, με τον γιο του, Κων­στα­ντίνο, που δέχτη­καν τα ειλι­κρινή συλ­λυ­πη­τή­ρια πολιτών. Ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός, μάλιστα, εκφώ­νησε επι­κή­δειο λόγο.

Μεταξύ άλλων, ανέφερε: «Τι να πει ένας πατέρας που χάνει το παιδί του, τι να πει μια μητέρα που χάνει το σπλάχνο της, τι να πει ένας αδελφός που χάνει το άλλο του μισό όταν η ψυχή του χάνει τον πιο πιστό της σύντροφο.

Τι να πω σαν πατέρας γι’ αυτή την πνοή αγάπης που γέμισε τη ζωή μας γι’ αυτή τη μυστική αύρα καλο­σύ­νης που συγκί­νησε με τον χαμό της τόσους πολλούς.

Γι’ αυτό κι εγώ ευχα­ρι­στώ τον Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο έστω για 34 χρόνια».

Ανα­λυ­τικά ο επι­κή­δειος του Αντώνη Σαμαρά

Η πιο δύσκολη στιγμή είναι να απο­χαι­ρε­τάς κάποιον που λάτρε­ψες τόσο πολύ. Η πιο αφύσικη στιγμή είναι να απο­χαι­ρε­τάς κάποιον που είναι το ίδιο σου το παιδί.

Όμως δεν την απο­χαι­ρε­τούμε σήμερα την Λένα μας, ούτε η Γεωργία, ούτε ο Κώστας, ούτε η γιαγιά της, ούτε εγώ.

Μαζί της θα’ μαστε συνέ­χεια. Δίπλα στο φως το δικό της. Δίπλα στο χαμό­γελο το δικό της. Δίπλα στην ταπει­νο­φρο­σύνη την δικιά της που -όταν έπρεπε- γινόταν και αρχο­ντιά ελλη­νική. Δίπλα στα τόσα λαμπερά, τα γαλάζια τα μάτια τα δικά της, ένα κομμάτι λάμψης από Ελλάδα και αγάπη που μοίραζε απλό­χερα.

Δίπλα στην καλο­σύνη την δικιά της, που χάριζε ηρεμία, φρο­ντίδα και κου­ρά­γιο. Δίπλα στο «σ’ αγαπώ» το δικό της. Δίπλα στο «να προ­σέ­χεις μπαμπά» το δικό της. Δίπλα σε αυτήν την σιωπηλή αλλά πανά­κριβη, αυθε­ντικά αγνή και απρο­σποί­ητη ακτι­νο­βο­λία αγάπης που σου πρό­σφερνε, χωρίς αντάλ­λαγμα.

Τι να πει ένας πατέρας που χάνει το παιδί του; Τι να πει μία μάνα που δεν θα ξανα-αγκαλιάσει το σπλάχνο της; Τι να πει ένας αδελφός που χάνει το άλλο του μισό, όταν η ψυχή του χάνει τον πιο πιστό της σύντροφο;

Τι να πω σαν πατέρας, για αυτήν την πνοή αγάπης που γέμιζε τη ζωή μας, για αυτή την μυστική αύρα καλο­σύ­νης της Λένας, που συγκί­νησε με το χαμό της τόσους πολλούς, που τόσο πολύ ευγνω­μο­νούμε;

Πίστευε πολύ η Λένα στο καλό και στο Θεό. Έλαμπε όταν έδινε.

Για αυτό και εγώ ευχα­ρι­στώ το Θεό που μας έδωσε αυτό το δώρο, έστω για 34 χρόνια μόνο…

Καλό ταξίδι Λενάκο μου!

Πηγή: news247.gr