ΚΑΕ Κολοσσός: Τέλος και επίσημα ο Γκοτζογιάννης

•«Ο Κο­λοσ­σός θα είναι πάντα κομ­μά­τι της ζωής μου» δή­λω­σε ο Γκο­τζο­γιάν­νης που θα συ­νε­χί­σει την κα­ριέ­ρα του στον Πα­να­θη­ναϊ­κό

Το προ­α­ναγ­γελ­θέν… τέλος του Κο­λοσ­σού με τον Γιώρ­γο Γκο­τζο­γιάν­νη είναι πλέον και επί­ση­μο.

Αφού «έχτι­σε» και φέτος το ρό­στερ του Κο­λοσ­σού, σε συ­νερ­γα­σία με τον προ­πο­νη­τή Χαβιέ Κα­ρά­σκο, ο Γιώρ­γος Γκο­τζο­γιάν­νης απο­τε­λεί πα­ρελ­θόν από τους «θα­λασ­σί», αφή­νο­ντας το νησί μας με προ­ο­ρι­σμό τον Πα­να­θη­ναϊ­κό στον οποίο θα συ­νε­χί­σει την κα­ριέ­ρα του.

Ο Κο­λοσ­σός επι­ση­μο­ποί­η­σε το… δια­ζύ­γιο των δύο πλευ­ρών εκ­δί­δο­ντας ανα­κοί­νω­ση στην οποία ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Μια δια­δρο­μή που θα μας δένει για πάντα.

Μετά από 14 χρό­νια κα­θη­με­ρι­νής πα­ρου­σί­ας, προ­σφο­ράς και πί­στης στην ομάδα, ο Γιώρ­γος Γκο­τζο­γιάν­νης ολο­κλη­ρώ­νει έναν ξε­χω­ρι­στό κύκλο στην οι­κο­γέ­νεια του Κο­λοσ­σού. Από το 2011, ως Γε­νι­κός Διευ­θυ­ντής, δεν υπήρ­ξε ποτέ απλά ένα στέ­λε­χος. Υπήρ­ξε η ψυχή του Κο­λοσ­σού. Ένας άν­θρω­πος με ήθος, ακε­ραιό­τη­τα και αφο­σί­ω­ση, που έβαζε πάνω απ’ όλα την ομάδα και τους αν­θρώ­πους της.

Στις εύ­κο­λες και στις δύ­σκο­λες στιγ­μές ήταν εκεί, στα­θε­ρός, ήρε­μος, με κα­θα­ρό βλέμ­μα και ανοι­χτή καρ­διά. Με κάθε τρόπο στή­ρι­ξε, κα­θο­δή­γη­σε, ορ­γά­νω­σε και κυ­ρί­ως έδει­ξε τι ση­μαί­νει να νοιά­ζε­σαι πραγ­μα­τι­κά. Να πα­λεύ­εις όχι για τη θέση σου, αλλά για το σύ­νο­λο. Να μέ­νεις πίσω όταν όλοι προ­χω­ρούν, για να βε­βαιω­θείς πως όλα λει­τουρ­γούν σωστά.

Το απο­τύ­πω­μά του είναι ανε­ξί­τη­λο. Στους αν­θρώ­πους της ομά­δας. Στην κουλ­τού­ρα και τις αξίες μας. Στον τρόπο που πο­ρευ­τή­κα­με, συ­νερ­γα­στή­κα­με, στα­θή­κα­με όρ­θιοι και κοι­τά­ξα­με μπρο­στά. Και αυτό το απο­τύ­πω­μα θα μεί­νει. Γιατί κά­ποιοι άν­θρω­ποι δεν φεύ­γουν ποτέ στ’ αλή­θεια. Μέ­νουν, μέσα από αυτά που έχτι­σαν, αυτά που δί­δα­ξαν και την εμπι­στο­σύ­νη που γέν­νη­σαν γύρω τους. Από όλους εμάς στον Κο­λοσ­σό, ένα με­γά­λο και αλη­θι­νό “ευ­χα­ρι­στώ” για όλα.

Η πόρτα μας θα είναι πάντα ανοι­χτή για σένα. Δεν λέμε ‘’αντίο’’, αλλά ‘’εις το επα­νι­δείν’’ — με σε­βα­σμό, εκτί­μη­ση και τη βε­βαιό­τη­τα ότι οι δε­σμοί που χτί­ζο­νται με αλή­θεια και αγάπη δεν λύ­νο­νται ποτέ. Θα είσαι για πάντα κομ­μά­τι της οι­κο­γέ­νειάς μας και για πάντα Κο­λοσ­σός, στην καρ­διά και στην ψυχή».

«Ο Κο­λοσ­σός θα είναι πάντα κομ­μά­τι της ζωής μου»

Μετά το κλεί­σι­μο της 14χρο­νης συ­νερ­γα­σί­ας του με τον Κο­λοσ­σό, ο Γιώρ­γος Γκο­τζο­γιάν­νης ανέ­φε­ρε στις δη­λώ­σεις του τα ακό­λου­θα:

«Μετά από 14 χρό­νια γε­μά­τα στιγ­μές που θα μεί­νουν για πάντα χα­ραγ­μέ­νες στην καρ­διά μου, ήρθε η ώρα να πω το δικό μου ‘’αντίο’’. Όχι ένα ψυχρό αντίο, αλλά ένα ζεστό, αν­θρώ­πι­νο και γε­μά­το ευ­γνω­μο­σύ­νη για όλα όσα μοι­ρα­στή­κα­με.

Ο Κο­λοσ­σός ήταν για μένα ένα τα­ξί­δι γε­μά­το συ­γκι­νή­σεις, προ­κλή­σεις, νίκες, ήττες, κυ­ρί­ως όμως αν­θρώ­πους που έγι­ναν οι­κο­γέ­νεια. Θα ήθελα να εκ­φρά­σω μέσα από την καρ­διά μου την ει­λι­κρι­νή ευ­γνω­μο­σύ­νη μου στην οι­κο­γέ­νεια Χα­τζη­λα­ζά­ρου, την οι­κο­γέ­νεια Κου­γιού, τον Μι­χά­λη Μελή και τον Πα­ντε­λή Κου­γιό για την εμπι­στο­σύ­νη, την πίστη και τη στή­ρι­ξή τους όλα αυτά τα χρό­νια.

Ήταν τιμή μου να πο­ρευ­τού­με μαζί, να δου­λέ­ψου­με για έναν κοινό σκοπό και να βλέ­που­με την ομάδα να εξε­λίσ­σε­ται, μέρα με τη μέρα. Ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά αξί­ζει στη Μαρία Πο­λυ­χρό­νη, τη γραμ­μα­τέα της ομά­δας και στα­θε­ρή πα­ρου­σία στο γρα­φείο όλα αυτά τα χρό­νια. Με συ­νέ­πεια, δια­κρι­τι­κό­τη­τα και αφο­σί­ω­ση, κα­τα­φέ­ρα­με να ανα­πτύ­ξου­με μια υγιή και ει­λι­κρι­νή φιλία και να γίνει για μένα κάτι πα­ρα­πά­νω από οι­κο­γέ­νεια.

Αντί­στοι­χα, η πο­ρεία μου με τη Μπέτυ Βλά­χου και τη Φαί­δρα Σπα­νού, το γρα­φείο marketing του Κο­λοσ­σού, χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε από αμοι­βαία εμπι­στο­σύ­νη, δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα και κοινή αντί­λη­ψη των αξιών που πρε­σβεύ­ει η ομάδα. Μαζί τους με­γά­λω­σα επαγ­γελ­μα­τι­κά, έμαθα, βελ­τιώ­θη­κα και μοι­ρά­στη­κα στιγ­μές που ξε­περ­νούν το κα­θα­ρά ερ­γα­σια­κό πλαί­σιο.

Δεν μπορώ να μην ανα­φερ­θώ στον Τάσο Αντω­νιά­δη, για­τρό της ομά­δας του Κο­λοσ­σού και επι­κε­φα­λής του ια­τρι­κού team. Η στή­ρι­ξή του, η στα­θε­ρή του πα­ρου­σία και η αφο­σί­ω­ση του, ήταν για μένα ένα πο­λύ­τι­μο στή­ριγ­μα και ανή­κει στους φί­λους ζωής που έκανα στη Ρόδο. Αν και υπάρ­χουν δε­κά­δες ονο­μα­στι­κά ευ­χα­ρι­στώ που θα έπρε­πε να απευ­θύ­νω αλλά δυ­στυ­χώς δεν γί­νε­ται να τους συ­μπε­ρι­λά­βω όλους σε λίγες γραμ­μές,  θα ήθελα να ευ­χα­ρι­στή­σω ολό­ψυ­χα όλους τους συ­νερ­γά­τες, τους προ­πο­νη­τές, τους παί­κτες, με τους οποί­ους πο­ρευ­τή­κα­με σαν μία πραγ­μα­τι­κή οι­κο­γέ­νεια. Μαζί ζή­σα­με χαρές, λύπες, εντά­σεις, γιορ­τές, νίκες και ήττες, αλλά πάντα με ενό­τη­τα, αλ­λη­λο­σε­βα­σμό και πάθος για την ομάδα.

Και τέλος, ένα με­γά­λο ευ­χα­ρι­στώ στον υπέ­ρο­χο κόσμο του Κο­λοσ­σού. Σε όλους εσάς που στα­θή­κα­τε δίπλα μας, που γε­μί­σα­τε το γή­πε­δο με παλμό, που στη­ρί­ξα­τε και αγα­πή­σα­τε την ομάδα με αυ­θε­ντι­κό­τη­τα και αφο­σί­ω­ση. Η πα­ρου­σία σας ήταν πάντα η κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη.

Απο­χω­ρώ με την καρ­διά γε­μά­τη. Όχι γιατί κάτι τε­λειώ­νει πραγ­μα­τι­κά, αλλά γιατί ξέρω πως όσα ζή­σα­με, όσα δη­μιουρ­γή­σα­με και όσα μοι­ρα­στή­κα­με δεν χά­νο­νται – μέ­νουν βαθιά χα­ραγ­μέ­να μέσα μου.

Η σχέση μου με τον Κο­λοσ­σό δεν είναι απλώς επαγ­γελ­μα­τι­κή, είναι βαθιά αν­θρώ­πι­νη, συ­ναι­σθη­μα­τι­κή και διαρ­κής. Ίσως αλ­λά­ζει η κα­θη­με­ρι­νή πα­ρου­σία, αλλά η αγάπη, η σύν­δε­ση και η στή­ρι­ξή μου προς την ομάδα θα πα­ρα­μέ­νουν πάντα ζω­ντα­νές. Θα είμαι εκεί, έστω και δια­κρι­τι­κά, να κα­μα­ρώ­νω για κάθε βήμα, κάθε επι­τυ­χία και κάθε νέα αρχή.

Γιατί για εμένα, ο Κο­λοσ­σός είναι κομ­μά­τι της ζωής μου».